Albert Einstein fizikani teorik shpesh merrej me vete bisedim dhe fliste me zë të lartë për veten e tij, duke përsëritur fjali për të qëndruar i fokusuar dhe për t’i kushtuar vëmendje detyrës në fjalë.
Një nga mënyrat më të mira për ruajtjen e shëndetit mendor është që të shkruani gjërat për të cilat jeni mirënjohës dhe më pas të qëndroni para pasqyrës dhe t’i përsërisni ato që keni shkruar me zë të lartë.
Biseda me veten përmirëson njohjen dhe funksionin e trurit.
Kur flisni me veten, ju ndihmon të qëndroni në detyrë, të përqendroheni dhe përmirëson aftësitë tuaja të perceptimit.
Eksperimenti i Sëigley dhe Lupyan tregoi se performanca njohëse dhe funksioni i trurit fitojnë një nxitje nga vetë-bisedimi.
Të folurit me veten ju ndihmon të organizoni mendimet tuaja, nëse keni një prezantim ose intervistë, biseda me veten ju ndihmon të praktikoni dhe rregulloni mirë atë që do të thoni.
Nëse praktikoni diçka me zë të lartë mjaftueshëm, ajo do të shkojë më e qetë kur ju duhet ta bëni atë realisht.
Përgatitja e duhur ndihmon në organizimin e mendimeve tuaja dhe lehtëson stresin dhe ankthin që lidhen me atë përgatitje.
Të flasësh me veten të motivon.
Biseda me veten është gjetur të jetë edhe më efektive nëse përdorni personin e dytë.
Kjo do të thotë që ju përdorni “ti” në vend të “unë”. Të thuash: “Ti mund ta bësh” funksionon më mirë sesa të thuash “Unë mund ta bëj”. /atvlive.tv
Ekspertët brazilianë kanë përdorur imazhe dixhitale për të zbuluar fytyrën e një burri egjiptian që ka jetuar 35,000 vjet më parë.
Moacir Elias Santos, një arkeolog dhe Cícero Moraes, një projektues 3D përdorën mbetjet skeletore të një njeriu të gjetur në një vend arkeologjik në Egjipt për të rikrijuar një imazh dixhital.
Imazhi paraqet një përafrim të detajuar të fytyrës të kafkës së Nazlet Khater 2, fosilit 35,000-vjeçar që u zbulua në vitin 1980 në Luginën e Nilit të Egjiptit.
Analiza antropologjike më vonë identifikoi mbetjet skeletore si të një njeriu me prejardhje afrikane, i moshës midis 17 dhe 29 vjeç në kohën e vdekjes së tij.
Ekipi përdori procesin e përafrimit të fytyrës, i cili i ndihmon arkeologët të rikrijojnë tiparet e fytyrës së një personi të vdekur duke përdorur mbetjet skeletore.
Disa vite më parë, ne po punonim tashmë në një seri përafrimesh që lidhen me evolucionin njerëzor, me kopjet më të njohura fosile,” tha për CNN Moacir Santos, arkeolog në Muzeun Arkeologjik Ciro Flamarion Cardoso në Ponta Grossa, Brazil. “Videot u shndërruan në foto dhe u përdorën për përpunimin e fotogrametrisë së kafkës, e cila i dha formë studimit”.
Fotogrammetria është procesi i nxjerrjes së informacionit 3D nga fotografitë, gjë që bënë Santos dhe Moraes pasi panë mbetjet skeletore të njeriut në Muzeun Kombëtar të Qytetërimit Egjiptian në Kajro.
Ky proces është përdorur nga ekspertët për të përcaktuar se si njerëzit kanë evoluar gjatë shekujve.
Santos dhe Moraes shpresojnë se puna e tyre do të informojë kërkimet e arkeologëve të tjerë mbi evolucionin njerëzor.
Një entuziast britanik i “piercing” theu rekordin e tij botëror Guinness kur numri i shpimeve në fytyrën e tij u rrit në 17.
James Goss fillimisht theu rekordin për më së shumti shpime në fytyrë në vitin 2020, kur kishte 14, dhe pastaj theu rekordin e tij në 2022 me 15 të tilla.
Goss e theu rekordin edhe për të tretën herë kur ai e shpoi fytyrën e tij edhe 2 herë të tjera, raporton UPI.
“Për mua, shprehja e vetes, pavarësisht se çfarë mendojnë të tjerët, më ka bërë të ndihem shumë më i plotësuar, nuk dua ta ndryshoj veten për t’u përshtatur me njerëzit e tjerë, është më mirë të jem vetëm vetvetja dhe të shpenzoj energjinë time për të gjetur vendin ku përshtatem”, tha Goss për Guinness World Records.
GËR tha se secila nga shpimet e Goss duhet të kishin një madhësi prej 2.8 milimetrave në mënyrë që ai të kualifikohej për rekordin.
“Është një ndjenjë shumë e mirë të jesh një mbajtës i rekordeve, është padyshim një temë për të cilën mund të diskutosh, e këtë e kam vendosur edhe në CV-në time”, deklaroi ai.
“Gjëja më e mirë ishte që mamaja ime tha se ishte vërtet krenare për mua pasi e thave rekordin e parë, kështu që u ndjeva shumë mirë”, shtoi James ndër të tjera. /atvlive.tv
Një imitues profesionist i mbretit Charles III thotë se kurrë nuk ka qenë më i zënë se muajt e fundit dhe tani fiton mijëra paund në javë.
Guy Ingle, 63 vjeç, një artist nga qyteti anglez Ampthill, Bedfordshire, e ka imituar mbretin Charles 74-vjeçar, që nga vitet nëntëdhjetë.
Fansi i familjes mbretërore thotë se edhe pse ishte jashtëzakonisht i trishtuar për vdekjen e Mbretëreshës Elizabeth II, që atëherë ai ka parë që karriera e tij të transformohet.
Ai shpesh punon me imitues të tjerë, si të mbretëreshës së ndjerë dhe Princeshës së ndjerë Diana.
“Puna nuk ka qenë kurrë kaq e ngarkuar që nga vdekja e Mbretëreshës pasi Charles është tani mbret. Do të thotë që unë nuk luaj më një personazh të dytë”, thotë Guy.
“Ngarkesa e punës është katërfishuar, por kurrë nuk e kam lënë veten të tërhiqem në ndonjë event të papërshtatshëm pasi kam shumë respekt për familjen mbretërore”. /atvlive.tv
Nëse ka një qytet që lidhet me historinë e biçikletave në Shqipëri, ky qytet është Shkodra. Prandaj, nëse flasim për historinë e biçikletave të para në vendin tonë, kjo histori duhet të nisë nga qyteti në veriperëndim, që shtrihet në ultësirë, e ndoshta, kjo shtrirje gjeografike ka ndikuar edhe më shumë që biçikleta, pasi hyri për herë të parë, të gjejë shtëpinë e saj në Shkodër.
Ishte viti 1907, më shumë se një shekull, kur në Shkodër u pa të lëvizte një i huaj. Ai përdorte një mjet që askush nuk e kishte parë më parë. Ky burrë ishte konsulli i nderit i Suedisë, ndaj edhe kureshtja për ta parë ishte mjaft e madhe. Dëshmitë e kohës rrëfejnë se kush e dëgjoi , u dynd andej nga rruga kryesore ku ai lëvizte që ta shihte me sy atë mjet që ecte mbi dy rrota pa u tërhequr nga kafshët.
Me kaq, kurioziteti u shua, po s’u shua lakmia për ta pasur. Kush ishte më i pasur dhe që kishte mundësi të dilte jashtë shtetit, e solli një të tillë. Biçikletat që nisën të hynn në Shkodër ishin të markave të ndryshme, më së shumti italiane. Por në kuadrin historik duhet të përmendim edhe një foto të dy burrave me biçikleta, të nxjerrë nga fototeka “Marubi” e vitit 1897, me veshje kombëtare shqiptare, por që nuk janë të evidentuar se kush janë.
Por Shkodra shënon edhe një rekord tjetër që lidhet me biçikletën. Gruaja e parë që nisi një biçikletë ishte sërish një grua, e kësaj radhe, vinte nga konsullata austriake. Njerëzit sërish u dyndën nëpër rrugë për ta parë atë dhe kuptuan se dyrrotaku nuk ishte pronësi vetëm e meshkujve, por se edhe femrat mund ta nisnin një të tillë.
Kështu biçikleta fitoi qytetarinë e saj. Është fakt interesant se në vitin 1915, policia e qytetit u pajis me biçikleta dhe ushtronte detyrën e saj duke përshkruar rrugët me biçikleta.
Me shtimin e numrit të biçikletave, një grup qytetarësh shkodranë, në vitin 1920 vendosën të krijonin sportin e çiklizmit. Rrethi i parë çiklistik, që është edhe i treti në Europë për nga vjetërsia, pas Francës e Italisë, është organizuar pikërisht në Shkodër. Ndaj dhe në vazhdimësi Shkodra ia ka dhënë tonin këtij sporti, aq sa jo vetëm të rriturit, por nuk ka fëmijë që të mos dijë të ngasë biçikletën.
Duke pasur parasysh se shtëpitë shkodrane ishin një dhe dykatëshe dhe se shumica prej tyre kishin oborre për t’i mbajtur, duke pasur parasysh edhe faktin se Skodra është një qytet që pozicionohet në ultësirë dhe të jep mundësi pedalimi të mirë, nga viti në vit numri i biçikletave erdhi duke u shtuar.
Pas çilirimit të vendit, zhvillimi i Shkodrës, krijimi i një zone industriale jashtë vijës së verdhë të qytetit, e bëri biçikletën një mjet pune të domosdoshëm, jo vetëm për burrat, por edhe për vajzat e për gratë. Biçikleta qe zgjidhja e vetme për të përshkruar në mungesë të makinës, 12 km gjatësi dhe 6 km gjërësi qytet, për të shkuar në punë, për të bërë shëtitje buzë liqenit, për të shkuar në periferi, për të dalë në Pjacë, apo për të takuar miq. Kërkesa për biçkleta po rritej dhe nuk po përballohej dot. Çdo shtëpi kishte dy ose tre të tilla. Kërkesat në rritje shtuan importin e tyre, fillimisht nga vendet e Lindjes e më pas nga Kina. Me biçikleta dilnin në punë mjekët e mësuesit, mjeshtrit e çirakët, inxhinierët e artistët, nëpunësit e ushtarakët, etj.
Nga fundi i viteve ’50 të shekullit të kaluar, kur Shkodra rreth 60.000 banorë, ka të dhëna të plota se në qytet numëroheshin mbi 10.000 biçikleta. Ishte koha kur edhe biçikletat regjistroheshin dhe çdo qytetar, ndaj një pagese simbolike merrte një llamarinë me fushë të bardhë sa një celular mesatar ku kishte të stampuar numrin, që ishte i detyruar ta vendoste nën shalën e biçikletës.
Shkodra ka disa rekorda sa i takon biçikletës, psh biçikleta e parë dyshe hyri në Shkodër, sikundër pati edhe numrin më të madh të dyqaneve të shërbimit për riparimin e tyre.
Pas ndryshimeve të vitit 1991, me mbylljen e shumë ndërmarrjeve dhe hyrjen e makinave private, duket sikur ra edhe numri i madh i përdorimit të biçikletave. E nëse deri dje qyteti ecte plotësisht mbi dy rrota, sot ai ndoshta në të njëjtat raporte ecën mbi katër rrota, mbi makina të markave të ndryshme, por prapseprap askush nuk ka mundur t’ia heqë nga koka kurorën e kampiones së biçikletave. Pasi përditë me mijëra të tilla qarkullojnë rrugëve të qytetit. /atvlive.tv
Stina e nxehtë e verës, është pikërisht koha kur shumë prej nesh e përfytyrojnë veten duke kaluar çaste të paharrueshme e një pushim argëtuese në destionacione të ndryshme.
Por se cilat janë vendet me plazhin më të bukur në botë sipas çmimeve vjetore të Traveller’s Choice, Tripadvisor listoi për vitin 2023 Brazilin me vendin e parë ndërsa për Evropë plazhin e Islandës i cili është i njohur për mjedis të ashpër dhe histori të errëta.
Plazhi Reynisfjara në Vik të Islandës është shpallur më i bukuri në Evropë, por ky nuk është një plazh ku do të kënaqeni duke bërë banjo dielli dhe not.
Kjo bukuri turistike është e njohur për rërën e zezë, e cila është krijuar nga derdhja e llavës në oqean dhe është e rrethuar nga shkëmbinj të lartë dhe rrymat e forta detare shkaktojnë valë deri në 40 metra të larta.
Shikuesit e serialit “Game of Thrones” do ta njohin si një nga lokacionet e xhirimeve dhe shumë turistë në këtë plazh kanë humbur jetën duke tentuar të bëjnë foton perfekte.
Plazhi pushtohet nga valë të forta të Atlantikut të Veriut që vazhdojnë në intervale të paparashikueshme dhe turistët që i afrohen shumë ujit rrezikojnë të hidhen në shkëmbinj nga dallgët, prandaj është më mirë të admironi bukurinë e tij nga një distancë e cila ju mbanë të sigurt.
Ndërsa, vendin e parë në listën e plazheve më të bukura në botë në vitin 2023 e ka zënë plazhi brazilian Baia de Sancho, i cili është i stolisur me rërë të bardhë dhe të përsosur
Ndër më të bukurit janë Eagle Beach në Aruba, Cable Beach në Australi, Grace Bay Beach në ishujt Turks dhe Caicos, Praia da Falesia në Portugali, Plazhi Radhanagar në Indi, Spiaggia dei Conigli në ishullin italian të Lampedusa, Plazhi Varadero në Kubë dhe Ka’ Beach në Havai. /atvlive.tv
Ëndërronte të studionte për mjekësi, por në moshën kur do të duhej të vendoste për të nisur studimet e larta, u martua.
Laureta Lemezhi, nga fshati Blinisht i Lezhës – pjesa veriore e Shqipërisë – thotë se ende e mundon fakti që nuk arriti të shkollohej në degën e saj të preferuar, për shkak të “mentalitetit në fshat”, por edhe pamundësisë ekonomike.
Ajo thotë se në zonën e saj, ashtu si edhe në të tjerat përreth, kur vajza e arrinte moshën 18-vjeçare, familja vendoste për “të ardhmen” e saj.
Laureta tregon se u bë shpejt nënë e dy fëmijëve dhe, krahas rritjes së tyre, i duhej të përkushtohej jo vetëm në punët e shtëpisë, por edhe në ato të fshatit – t’i kulloste bagëtitë, të prashiste e të korrte.
“Gjatë gjithë kohës, teksa i shihja fëmijët të rriteshin, mendoja me vete: Çfarë të bëj që ata të mos mbeten pa arsimim të lartë si unë? Shpesh thosha se për veten nuk mund të bëja më asgjë, veçse të pajtohesha me fatin tim, për të qenë një grua si shumë të tjera që stërmundohen në punë të papaguara…”, rrëfen për Radion Evropa e Lirë 38-vjeçarja.
Por, “pas lodhjes së çdo dite”, vazhdon ajo, “thellë-thellë brenda meje më dukej sikur një zë më fliste, më shtynte qoftë edhe për të ëndërruar se edhe pa arsim të lartë, do ia dal të gjej një mundësi për të pasur diçka timen, biznesin tim”.
Dhe ky zë brenda saj nuk e la t’i shuhej shpresa derisa ngriti biznesin “ZaDream”.
E vetme përballë paragjykimeve
Për Lauretën ndryshoi gjithçka në vitin 2014, atëherë kur disa murgesha italiane të një misioni katolik u vendosën në fshatin e saj.
Kujton se murgeshat i vizituan shtëpitë e fshatit, duke kërkuar nga gratë që të merrnin pjesë në një trajnim për t’u bërë “të zonjat e vetes”.
Laureta iu përgjigj thirrjes, bashkë me katër gra të tjera, por thotë se nuk ishte e lehtë.
“Pse po e humb kohën kot, kur i ke 100 punë që të presin dhe janë për ty? Kjo ishte pyetja që ma drejtonin të afërm dhe fqinj apo kushdo tjetër në fshat, kur më shihnin që shkoja çdo ditë te misioni katolik. Pas disa kohësh nuk pyesnin më pse, por e bënin fakt të kryer se nuk ia vlen”, kujton Laureta.
Sapunët ZaDream, të prodhuara nga Laureta Lemezhi.
Me gjithë paragjykimet dhe punët e përditshme, ajo e ndoqi trajnimin çdo ditë për një vit.
Bashkë me katër gratë e tjera, ajo mësoi se si t’i shfrytëzonte bimët mjekësore të zonës dhe vajin e ullirit që prodhohej nga banorët e Blinishtit, për të prodhuar sapunë artizanalë.
Ato, po ashtu, mësuan se si të ngrenë një biznes, si ta menaxhojnë dhe reklamojnë atë.
Pas një viti ishte më e bindur se kurrë se kishte ardhur momenti që e priste: të kishte biznesin e saj. Dhe objektin për të ngritur punishten ia ofruan murgeshat italiane.
Prej tetë vjetësh prodhon sapunë artizanalë
“Nisi tetë vjet më parë. Biznesin tim e pagëzova me emrin ‘ZaDream’, dhe sot ndjehem kaq mirë që nuk ua vura veshin paragjykimeve, edhe pse nuk e pata aspak të lehtë”, thotë Laureta.
“Unë isha e vetmja nga pesë gratë që e ndërmora këtë nismë, pasi katër të tjerat emigruan bashkë me familjet e tyre. Të prodhosh vetë sapunë, për mua është sikur gatuan një ëmbëlsirë, që me përbërësit e duhur dhe me dashurinë për gatimin, nuk ka sesi të dalë ndryshe veçse shumë e mirë. Trokisja derë më derë për ta prezantuar produktin tim. Herë merrja përgjigje pozitive, herë zhgënjehesha, por asnjëherë nuk u ndala”, thotë Laureta.
Duke trokitur në çdo derë të mundshme gjithandej Shqipërisë, ajo arriti të sigurojë disa pika shitjeje në Tiranë, Krujë, Gjirokastër e Sarandë, por edhe të eksportojë në Itali.
“Arrita të siguroja të ardhura për veten dhe familjen. Dhe, ajo që më bënte të ndjehesha shumë mirë, ishte fakti se tashmë nuk druhesha kur takoja dikë nga të afërmit apo fqinjët. Më parë më thoshin se po humbja kohë kot, ndërsa kur e panë që puna po ecte, biznesi që ngrita po funksiononte… nuk më bezdiste më paragjykimi i tyre. Disa i shmangin komentet, të tjerë më përgëzojnë për nismën dhe këmbënguljen. Për mua është e rëndësishme që ia dola”, thotë Laureta.
Produkte të prodhuara nga Laureta Lemezhi.
Ajo tregon se biznesi i saj është bërë tashmë biznes i familjes.
“Bashkëshorti më ndihmon me transportin, ndërsa fëmijët më ndihmojnë me reklamimin në rrjetet sociale”, thotë Laureta.
Vështirësitë e një artizaneje për të mbijetuar në treg
Laureta tregon se shpërndarja e produkteve të saj është zvogëluar viteve të fundit, pasi ky lloj biznesi ka nisur të shtrihet edhe në zona të tjera.
Ajo nuk shet më në Sarandë, Gjirokastër apo Krujë, por ka një pikë shitjeje në Aeroportin Ndërkombëtar të Rinasit dhe një tjetër pranë fermës agro-turistike “Mrizi i Zanave”, që gjendet në zonën e saj dhe vizitohet nga mijëra turistë.
Laureta është falënderuese jo vetëm për pronarin e këtij biznesi, por edhe për këdo tjetër që e ka ndihmuar të arrijë deri këtu. Ashtu siç ka njerëz që e ndihmojnë, ashtu ka edhe mjaft të tjerë që ndihmohen prej saj.
Nëse në fillimet e punës së saj i mblidhte vetë bimët mjekësore, tani ato ua blen fshatarëve të Blinishtit – sherbele, rozmarinë, livandë, dafinë, shegë dhe portokaj. Prej tyre blen edhe vajin esencial të bimëve mjekësore dhe vajin e ullirit. Vetëm vajin e kokosit e siguron nga importi.
“Ka edhe muaj që nuk shes asgjë, por ka të tjerë kur biznesi ecën mjaft mirë. Tani po afron sezoni turistik, edhe pse rrallë ndodh të vijnë turistë për të vizituar punishten, sezoni ofron mundësinë e panaireve dhe aty vendos kontakte me klientë, që më vonë i bëjnë porositë online. Kanë nisur t’i preferojnë sapunët e mi edhe si dhurata për të afërm dhe miq”, thotë 38-vjeçarja.
“Biznesin e shoh si mundësi që fëmijët të mos më emigrojnë”
Laureta thotë se veç ndihmës së misionit katolik në Blinisht dhe disa bizneseve, nuk ka marrë asnjëherë mbështetje nga institucionet. E, megjithatë, është e vendosur ta mbajë gjallë biznesin e saj, por jo vetëm për të ardhurat që i siguron.
“Përtej fitimit, prodhimi i sapunëve, ky biznesi im i vogël më ka bërë ta vlerësoj veten. T’i di vlerat e mia, që janë vlerat e çdo gruaje, sidomos në fshatrat e veriut, ku gratë punojnë më shumë se çdo burrë dhe nuk vlerësohen. Po punoj shumë që të mund t’i shkolloj fëmijët e mi, t’i kryejnë studimet e larta që unë nuk arrita t’i kryej, për shkak të pamundësisë ekonomike”.
“Po mundohem gjithashtu t’ua mësoj fëmijëve të mi, djalit dhe vajzës [18 dhe 16 vjeç], këtë zanat, ta duan ashtu si unë dhe ta rrisin më tej biznesin, sepse nuk dua të më ikin, të emigrojnë si shumë bashkëmoshatarë të tyre në Blinisht, në Lezhë apo në gjithë Shqipërinë”, thotë Laureta.
Sapun i prodhuar nga Laureta Lemezhi
Zona e Zadrimës, siç njihet ajo nga vjen edhe Laureta, është shndërruar në një nga qendrat kryesore të zejtarisë në Shqipëri. Një pjesë e mirë e familjeve në këtë zonë ushtron veprimtari artizanale – si punime qeramike, veshje tradicionale, prodhim sapunësh etj. – që kryesisht drejtohen nga gratë.
Këto nisma kanë marrë jetë nga mbështetja që ka ardhur nga Kisha Katolike në këtë zonë dhe më pas organizatat joqeveritare i kanë ndihmuar në reklamim. /rel
Kur futesh në makinë, lëvizja për të vendosur rripin e sigurimit është automatike tani.
Edhe në aeroplan, nëse nuk e vendosni rripin e sigurimit, ai nuk ngrihet për asnjë arsye.
Megjithatë në tren edhe nëse dëshironi të vendosni rripin e sigurimit, nuk do ta gjeni një të tillë sado të kërkoni.
Në 21 tetor një tren u përplas në Tajvan.
Bëhet fjalë për aksidentin më të rëndë në vend prej dekadash, 18 persona mbetën të vdekur dhe 190 të plagosur.
Instalimi i rripave të sigurisë në trena a do t’i bënte më të sigurt ata?
Një alternativë mund të ishte rripat e sigurisë që vendosen rreth belit e supeve që ofrojnë më shumë siguri.
Po gjithsesi këto rripa mund të bënte më shumë keq sesa mirë sepse dëmtojnë pasagjerët gjatë përplasjes nëse shkunden nga vendi i tyre.
Fuqia shtytëse e trenit e bën më të vështirë ngadalësimin duke rritur kështu rrezikun e dëmtimit gjatë përplasjes
Një studim i bërë me kukulla, të cilat u rrotulluan aq shpejt dhe aq fort, si pasojë patën lëndime në qafë.
Bordi Britanik për Sigurinë dhe Standardet Hekurudhore e mori përsipër ta shpjegonte atë, i cili u kujdes të studionte gjashtë aksidente treni që kishin ndodhur midis viteve 1996 dhe 2004.
Në disa vende evropiane, si Italia, e cila është e famshme për hekurudhat, është zgjedhja nr. 1 për këdo që dëshiron të udhëtojë brenda kufijve.
Por sipas “New York Times”, rripat e sigurisë mund të shkaktojnë dëmtime të shtyllës kurrizore gjatë një aksidenti nëse qafa e pasagjerit shtyhet para.
Por nga ana tjetër, instalimi i këtyre rripave të sigurisë në të gjithë trenat do të ishte edhe shumë e kushtueshme për ata që i menaxhojnë. /atvlive.tv
Një burrë nga Australia ka marrë kritika të shumta për mbajtjen e peshkaqenëve në shtëpinë e tij.
Ai postoi një video ku tregonte akuariumin e tij masiv prej 20 mijë litrash në rezidencën e tij në Kangaroo Point në jug të Sidneit.
“Ndryshimi i ujit prej 10,000 litrash në rezervuarin tim me peshkaqenë i bën kafshët të lumtura”, thuhej në mbishkrimin e videos.
Sipas pamjeve të publikuara ai e ndërron ujin e akuariumit përmes një gypi i cili është i lidhur me një kamion jashtë të mbushur me ujë.
Përdoruesit në rrjetet sociale kritikuan australianin për mbajtjen e peshkaqenëve si kafshë shtëpiake duke thënë se ai po ua vidhte lirinë krijesave të detit.
Pronari i shtëpisë kishte zbrazur gjysmën e rezervuarit dhe po e mbushte me ujë të freskët, duke i shtyrë disa të pyesin se ku mbaheshin peshkaqenët në këtë periudhë.
Njëri sugjeroi në formë shakaje se ata po mbaheshin në një vaskë.
Ai tha se peshkaqenët ishin ‘ende në fund të rezervuarit’ në ujin e cekët derisa ai po e bënte pastrimin.
“Tanku është 20,000 litra, ata notojnë në gjysmën e poshtme të rezervuarit”, tha ai. /atvlive.tv
Rekordi botëror për fluturimin më të gjatë të aeroplanit prej letre u thye nga tre inxhinierë me një aeroplan që fluturoi gjithsej 88 metra, sa është pothuajse gjatësia e një fushe futbolli amerikan.
Ata mposhtën rekordin e mëparshëm prej 77 metrash të vendosur në prill të vitit 2022 prej tre koreano-jugorëve.
Para kësaj, rekordi nuk u thye për më shumë se një dekadë.
“Me të vërtetë i vendos gjërat në hartë dhe është një moment vërtet krenar për familjen dhe miqtë. Është një lidhje e mirë me hapësirën dhe të menduarit përgjatë linjave të projektimit dhe prototipit,” tha Dillon Ruble, inxhinier sistemesh në Boeing.
Ruble punoi së bashku me Garrett Jensen, një inxhinier tjetër në Boeing dhe inxhinierin e hapësirës ajrore, Nathaniel Erickson.
Së fundmi ata u diplomuan në Universitetin e Shkencës dhe Teknologjisë në Missouri në fushën e hapësirës ajrore dhe inxhinieri mekanike. /atvlive.tv
