Të gjithëve na pëlqen të pijë një filxhan kafe të mirë.
Për shumë njerëz është një ritual i preferuar i mëngjesit apo ditës.
Por nëse dëshironi të provoni kafenë më të mirë ju duhet të lini mënjanë shumë shpenzime të planifikuara.
Në një vend në Australi një filxhan kafe kushton hiq më pak se 920 euro.
Kafeja Brew Lab në Penrith, shet disa nga kafetë më të mira, duke përfshirë një në veçanti, të bërë nga kokrrat e kafesë të rritura 1700 metra mbi nivelin e detit pranë një vullkani në Panama.
Klientët që vizitojnë këtë kaffene duhet të planifikojnë me kujdes shijimin e kafesë.
Pronari i “Brew Lab”, Mitch Johnson shpjegon se kokrrat e kafesë dërgohen me avion privat ku, “Më pas ne kontaktojmë me djemtë në Panama, ata e pjekin kafen vetëm për rastin dhe më pas e dërgojnë në një avion privat”.
Kokrrat e kësaj kafeje janë të cilësisë së lartë dhe vlerësohen mbi 90, që është një shenjë që përcakton fillimin e pragut të shkallës së kokrrave më të mira.
Dhe për këtë arsye udhëtimi me klas i kafesë speciale pa dyshim kontribuon në çmimin e saj prej 1500 dollarë australianë, ose 920 euro.
Është një proces i veçantë gatimi, pasi të mbërrijnë kokrrat, ato i nënshtrohen një procesi preciz pirjeje në “Brew Lab” që përfshin një filtër të lagur paraprakisht dhe ujë të zier saktësisht në 94 gradë Celsius.
Kafeja kalon nëpër disa procese derdhjeje, secili me kohë të përsosur për të siguruar shijen e përsosur. Pas këtij procesi të veçantë është koha për një shije që sjell një gëzim.
“Shumica e njerëzve, kur pinë këtë kafe, thonë se përshtypja e tyre e parë është se ajo i ngjan më shumë çajit sesa kafesë”, transmeton atvlive.tv.
Megjithatë, në këtë kafene ka edhe kafe më të lira, por gjithsesi janë shumë më të shtrenjta se mesatarja./atvlive.tv/
Një qytet meksikan ka organizuar së fundmi një martesë të shumëpritur e cila madje nga disa është quajtur si “dasma e shekullit”.
Sipas mediave të huaja, bëhet fjalë për Doña Beba dhe Don Pancho që kaluan 40 vjet bashkë dhe së fundmi vendosën të zyrtarizojnë lidhjen e tyre.
Miqtë dhe familja iu bashkuan çiftit dhe i gjithë qyteti e festoi këtë rast në një mënyrë të madhe.
Genoveva Romero Encinas, 86 vjeçe, dhe Francisco Maldonado Valenzuela, 88 vjeç, u martuan në janar 2023 në famullinë San Pedro de la Cueva.
Dhe qindra njerëz u mblodhën për të festuar me çiftin në ditën e tyre të veçantë ndërkohë që Doña Beba mahniti me një fustan të bardhë dhe një vello që mbulonte fytyrën e saj, ndërsa Don Francisco veshi një kostum dhe kapelë të zezë me prerje kauboji.
Municipal Plaza i qytetit ishte vendi i përsosur për festën, duke mirëpritur qindra njerëz.
Veç këtyre, ceremonia e martesës dhe dashuria për çiftin bëri që agjencitë e udhëtimit të ofronin paketa për të marrë pjesë në festë, ku përfshihej transport vajtje-ardhje dhe ushqim.
Në shesh u ngritën tezga, ku shiteshin ushqime të skuqura, pije të freskëta, mish të pjekur, hot dog dhe produkte të tjera./atvlive.tv/
Samantha Shea nuk kishte qenë kurrë jashtë Amerikës përpara se të fillonte kolegjin në 2014-ën.
Pas diplomimit më 2019-ën, ajo vizitoi për herë të parë Indinë dhe Pakistanin.
E pas këtij udhëtimi, në vitin 2021 ajo vendosi të zhvendosej në Luginën Hunza të Pakistanit, ku jeton aktualisht.
Samantha tregon se kur u tha familjarëve të saj se vendosi të mos ikte më kurrë nga Pakistani, ata ishin të tronditur pasi e mendonin këtë vend fiks si një shkretëtirë.
Por, ajo thotë se u ka dërguar vazhdimisht fotot mahnitëse të vargmalit Karakoram mbuluar me borë dhe fshatin piktoresk ku sot ka shtëpinë.
Dikur jetonte në Majami, e ndërsa sot shijon jetën 8500 metra mbi nivelin e detit në kufi me Kinën Perëndimore.
“Në Hunza, energji elektrike ka vetëm disa orë në ditë, nuk bëhen dërgesa online dhe jo gjithmonë ka ujë të nxehtë. Por pavarësisht këtyre, lugina është shtëpia ime. Rinovimi i fundit i shtëpisë më kushtoi vetëm 3 mijë dollarë”, shprehet Samantha.
SHBA-ja gjithmonë i udhëzon qytetarët e saj që nëse udhëtojnë në Pakistan, duhet të shmangin provincën Balochistan, kufirin e Pakistanit me Indinë pasi ka rrezik për sulme terroriste dhe konflikte të armatosura.
Por, sipas Samanthë-s deri më sot nuk është ndjerë e pasigurt.
Mediat e huaja kanë shkruar me detaje për vendimin ekstrem të kësaj vajze të re për t’u zhvendosur nga SHBA në një vend shumë më të varfër.
“Dashuria ime për udhëtimet filloi në kolegj. E doja plazhin dhe verën e Florida-s, por nga ana tjetër më shqetësonin zhurmat dhe ritmi i shpejtë i këtyre qyteteve. Kam bërë 3 punë teksa isha në universitet, që të kurseja për këto aventura. Pas diplomimit në 2019, u nisa përsëri për në Indi, duke udhëtuar nëpër vend dhe më pas në Pakistanin fqinj. Pavarësisht shqetësimeve nga familja dhe miqtë, nuk u ndjeva aspak nervoze kur kalova kufirin e Indisë. Zbulova se Pakistani nuk ishte i ndotur dhe rrugët ishin në gjendje të mirë. Pas pandemisë, mësova gjuhën kombëtare të Pakistanit. Hapa një blog dhe u angazhova duke shkruar përmbajtje në mediat sociale për udhëtimet”, deklaroi Samantha.
Ajo në prill të 2021-it, kishte udhëtuar në kryeqytetin e Pakistanit, Islamabad.
“Nuk kisha një plan të qartë por qëndrova disa net në një bujtinë. Këtë udhëtim timin në shumë zona, njerëzit që më njihnin e konsideruan çmenduri, por unë isha e vendosur”, thotë Samantha.
Sipas saj Lugina Hunza është një zonë e largët në veri të Pakistanit.
“Lumenjtë blu Gatorade dhe malet e mbuluara me borë e bëjnë Hunzën një destinacion popullor turistik. Komuniteti lokal është i njohur për mikpritjen e tij dhe menjëherë u ndjeva si në shtëpinë time – diçka që nuk e kisha ndjerë kurrë në Amerikë”, rrëfen Samantha.
Ajo thotë se në këtë zonë ka një kulturë shumë më liberale ndaj grave, duke përmendur se shumë prej tyre zotërojnë restorante, dyqane dhe kanë arsim të lartë.
Samantha thekson se asnjëherë s’ka pasur frikë për sigurinë e saj.
Madje ajo ndan dhe një episod kur udhëtoi e vetme 5 milje dhe nuk dinte si të kthehej.
Një bari shpjegon ajo, i sqaroi rrugën e kthimit dhe i mbajti çantën.
“Një muaj akomodim këtu kushton 150 deri në 250 dollarë. Në fillim kam qëndruar në disa hotele ku paguaja 15 dollarë natën”, shton ajo më tej.
Për Samanthën, kjo eksperiencë i ka shërbyer pozitivisht pasi ajo ka pasur fryte në karrierën e saj si freelance.
Ajo publikon historitë në Instagram dhe Youtube, duke frymëzuar shumë njerëz të tjerë për të vizituar luginën.
E në këtë vend, ajo ka njohur dhe dashurinë e jetës, i cili quhet Fareed. Atë e njohu disa muaj pasi u stabilizua në Hunza.
Aktualisht ajo nuk ka asnjë plan që të ikë nga Lugina, madje aty mendon të kalojë gjithë jetën ku pret të ndërtojë një familje të bukur me Fareed./atvlive.tv/
Të jetuarit për një vit e gjysmë vetëm në një shpellë, mund të duket si një makth për shumë njerëz.
Por atletja spanjolle Beatriz Flamini doli e buzëqeshur nga aty, dhe tha se mendonte se kishte pasur më shumë kohë për të përfunduar librin e saj.
Ajo ishte privuar nga çdo kontakt me botën e jashtme gjatë eksperimentit të saj mbresëlënës në lidhje me qëndrueshmërinë njerëzore.
Për 500 ditë dokumentoi përvojat e saj, që t’i ndihmojë shkencëtarët të kuptojnë efektet e izolimit ekstrem, transmeton atvlive.tv.
Një nga gjërat e para që u bë e dukshme më 12 prill 2023 kur ajo doli nga shpella, ishte se sa fluide është koha.
Ajo formëson më shumë nga tiparet e personalitetit vetjak dhe njerëzit përreth jush sesa nga një orë që kalon.
Kur bisedonte me gazetarët për përvojat e saj, Flamini shpjegoi se e humbi shumë shpejt ndjenjën e kohës.
Ajo ishte aq e madhe, saqë kur ekipi i saj mbështetës shkoi për ta marrë, Beatriz u befasua kur i thanë se kishte mbaruar koha e eksperimentit.
Ajo vetë besonte se kishte qenë në shpellë për 160-170 ditë.
Po pse e humbi ndjenjën e kohës? Veprimet, emocionet tona dhe ndryshimet në mjedisin përreth nesh mund të kenë efekte të fuqishme tek mënyra sesi e përpunojnë kohën mendjet tona.
Për shumicën e njerëzve, lindja dhe perëndimi i diellit shënojnë kalimin e ditëve, dhe rutinat e punës dhe ato sociale shënojnë kalimin e orëve.
Në errësirën e një shpelle nëntokësore, pa shoqërinë e të tjerëve, zhduken shumë sinjale të kalimit të kohës.
Pra, për monitorimin e kalimit të kohës, Flamini mund të jetë bërë më e varur nga proceset psikologjike.
Një nga mënyrat sesi ne mbajmë gjurmët e kalimit të kohës është kujtesa.
Nëse nuk e dimë për sa kohë kemi bërë diçka, përdorim numrin e kujtimeve të formuara gjatë ngjarjes si një indeks të sasisë së kohës që ka kaluar.
Sa më shumë kujtime të krijojmë në një ngjarje apo epokë, aq më gjatë e perceptojmë se ka zgjatur ajo.
Zakonisht ditët dhe javët më të ngarkuara, të mbushura me shumë ngjarje të reja dhe emocionuese, mbahen mend si më të gjata sesa ato më monotone ku nuk ndodh asgjë e rëndësishme.
Për Flaminin, mungesa e ndërveprimit social, e kombinuar me mungesën e informacionit për familjen dhe çështjet aktuale, mund ta ketë ulur ndjeshëm numrin e kujtimeve që ajo formoi gjatë izolimit të saj.
Vetë Flamini deklaroi pas daljes nga shpella: ”Mua më ka ngecur ora më 21 nëntor 2021. Nuk di asgjë se çfarë ka ndodhur më pas në botë”. Humbja e ndjenjës së kohës mund të pasqyrojë gjithashtu reduktimin e rëndësisë që ka koha në jetën brenda shpellave.
Në botën e jashtme, ngarkesa e jetës moderne dhe presioni social për të shmangur humbjen e kohës, nënkuptojnë se shumë prej nesh jetojnë në një gjendje të vazhdueshme të stresit ndaj kohës.
Por Flamini nuk është e para që përjeton një ndryshim në përvojën e saj të kohës, pas një ndryshimi të tillë mjedisor. Përvoja të ngjashme u raportuan nga shkencëtari francez Mishel Sifre gjatë ekspeditave të tij në shpella nga 2-6 muaj në vitet 1960-1970.
Një humbje e ndjenjës së kohës është raportuar vazhdimisht nga të rriturit dhe fëmijët që kaluan periudha të gjata të izolimit në bunkerë bërthamorë në kulmin e Luftës së Ftohtë.
Gjithashtu, raportohet shpesh nga njerëz që vuajnë dënime me burgim dhe u përjetua gjerësisht nga publiku i gjerë gjatë bllokimeve të COVID-19.
Shpellat, bunkerët bërthamorë, burgjet dhe pandemitë globale ndajnë dy karakteristika të përbashkëta, që duket se krijojnë një ndjenjë të ndryshuar të kohës.
Ato na izolojnë nga bota e gjerë dhe përfshijnë hapësira të mbyllura.
Megjithatë, Flamini jetoi me një kalendar bosh që shtrihej në të ardhmen e saj.
Aftësia e Flamini për të lënë kohën të rrjedhë, mund të jetë rritur nga dëshira e saj e fortë për të arritur qëllimin e saj të qëndrimit 500-ditor në shpellë.
Tekefundit, ajo vendosi vetë të hynte në shpellë dhe mund të largohej nëse donte.
Por për njerëzit që mbyllen diku kundër vullnetit të tyre, koha mund të bëhet vetë një burg.
Të burgosurit e luftës dhe njerëzit që vuajnë dënimet me burg, raportojnë shpeshherë se monitorimi i kalimit të kohës mund të shndërrohet në një fiksim.
Duket që ne njerëzit jemi në gjendje ta lëmë vërtet kohën të rrjedhë vetëm kur e kemi nën kontroll.
Liria e Flaminit mund të bëjë që braktisja e civilizimit për një shpellë të duket si një perspektivë tërheqëse./atvlive.tv/
Normat e lindjeve kanë qenë në rënie të vazhdueshme globalisht për 70 vjetët e fundit, duke riformuar demografinë dhe jetën publike.
Në përpjekje për të siguruar qetësinë për klientët e tyre, shumë pronarë restorantesh, kafenesh dhe vendesh të tjera në Amerikë, Australi, Itali dhe Kore, vendosin kufizime të veçanta për klientët e tyre, duke ndaluar hyrjen e fëmijëve nën 4, 7 apo edhe 18 vjeç.
Koreja e Jugut ka rreth 500 lokale dhe restorante ku fëmijët janë të ndaluar, duke mos përfshirë vende të tilla si baret dhe klubet e natës, sipas një vlerësimi nga Instituti Kërkimor Jeju.
Këto praktika priten me zemërim dhe lavdërim. Disa mendojnë se pronarët e bizneseve kanë çdo të drejtë, ndërsa pala tjetër argumenton se fëmijët janë të stigmatizuar dhe të privuar nga një e drejtë elementare, transmeton atvlive.tv.
Në Korenë e Jugut si një nga vendet me nivelet më të ulëta të lindjeve, ndalimi i fëmijëve në disa vende filloi të shfaqet rreth një dekadë më parë për shkak të ankesave në mediat sociale për sjelljen e keqe të prindërve në restorante.
Një profesor i sociologjisë në Universitetin e Portlandit, argumenton se “pritjet e vazhdueshme gjinore për rritjen e fëmijëve përforcojnë perceptimin se gratë duhet të kujdesen për ta në shtëpi.
Kufizimi i fëmijëve nga vendet publike i dekurajon njerëzit nga riprodhimi”.
Megjithatë, shumë besojnë se ka mënyra më të mira për të menaxhuar këtë çështje.
Një profesor i studimeve për fëmijë në Universitetin Rutgers tha “një i rritur i dehur që i bërtet partnerit të tij në një restorant është shumë më i bezdisshëm sesa një fëmijë që qan”.
Ai dhe ekspertë të tjerë argumentojnë se politika të tilla shkelin ligjin ndërkombëtar të të drejtave të njeriut, i cili ndalon diskriminimin bazuar në karakteristikat e përgjithshme, duke përfshirë moshën.
Megjithatë, ka edhe vende të tjera që praktikojnë të njëjtën gjë.
Pak kohë më parë u bë viral lajmi se restoranti i famshëm “Nettie’s House of Spaghetti” në Tinton Falls, Neë Jersey nuk do të lejojë më të hyjnë fëmijët nën moshën 10 vjeç.
“Ne i duam fëmijët. Ne me të vërtetë, i duam ata.
Por kohët e fundit, ka qenë jashtëzakonisht e vështirë për të akomoduar fëmijët. Mes uljeve dhe zhurmës, mungesës së hapësirës, pastrimit të rrëmujës të çmendur që ata bëjnë dhe të qenit përgjegjës për fëmijët që vrapojnë nëpër restorant, vendosëm se ishte koha për të marrë kontrollin e situatës,” tha restoranti në rrjetet sociale./atvlive.tv/
John Sweller, një nga studiuesit më të rëndësishëm të shkencës së të mësuarit ka sugjeruar se arsimtarët duhet të paraqesin informacion pa detaje të panevojshme. Përndryshe, truri i studentëve mund të mbingarkohet në një rrëmujë intelektuale.
Studimi i fundit i Sweller ofron një pasqyrë të re: truri i njeriut mund të ketë nevojë për pushime të rregullta kur mëson në mënyrë që ta ndihmojë atë të rifreskojë aftësinë e memories.
Shkurtimisht, kërkimi i tij sugjeron se truri i njeriut ka një aftësi mjaft të kufizuar për kujtesën e punës. “Kapaciteti ynë i memories është me të vërtetë i limituar”, tha Sweller këtë javë në një intervistë nga Australia, ku ai është një profesor në Universitetin e Sidneit. “Ne nuk mund ta mbajmë informacionin për më shumë se rreth 20 sekonda pa e përsëritur atë disa herë në qetësi”, shtoi ai. Thjesht provoni të mbani mend një numër të ri telefoni ndërsa bëni ndonjë detyrë tjetër, për ta kuptuar sesi ne nuk mund të mbajmë mend informacione të pafundme në të njëjtën kohë.
“Nëse një student ka probleme të kuptojë diçka, kujtesa e tij e punës është e mbingarkuar”, tha Sweller.
Sekreti për të mësuar është që informacioni që marrim të përputhet me memorien e kufizuar e kujtesës afatshkurtër.
“Për të ruajtur përmbajtjen [në] kujtesën afatgjatë, vetëm sasi shumë të kufizuara të informacionit të ri mund të përpunohen në të njëjtën kohë kur ky informacion u jepet studentëve,” shkroi ai dhe kolegët e tij në një letër të fundit kërkimore.
Sweller dhe studiues të tjerë kanë supozuar prej kohësh se fuqia e kujtesës së punës është konstante – se ajo punon njësoj gjatë gjithë kohës. Në serinë e tij të fundit të eksperimenteve, sidoqoftë, Sweller dhe kolegët e tij zbuluan se kujtesa e punës mund të vuajë nga ajo që ai e quan “shterimi i burimeve”. Me fjalë të tjera, kujtimet tona të punës mund të lodhen nga përdorimi i tepruar.
“Nëse do të jeni përqendruar në diçka për një periudhë të gjatë kohe pa pushim, do të keni disa vështirësi për të vazhduar”, tha ai. Me fjalë të tjera, pas një periudhe të gjatë mësimi të përqendruar, “kujtesa juaj e dobët e punës bëhet më e keqe”.
Duket sikur kujtesa e punës shërohet shpejt sapo dikush të pushojë nga një detyrë sfiduese. Në mënyrë të veçantë, Sweller sugjeron të punosh për 20 ose 30 minuta dhe pastaj të bësh një pushim pesë minuta për t’u rifreskuar. Ai thekson se deri më tani kjo hipotezë është një teori e mbështetur nga disa studime të vogla dhe se nevojiten më shumë kërkime.
Ky aspekt i funksionit të trurit mund të ndihmojë në shpjegimin e një fenomeni të shkencës të njohur si “efekti i ndarjes”. Ky efekt, i cili është përsëritur në shumë studime, zbulon se studentët mbajnë më mirë informacionin nëse sesionet e të mësuarit ndahen me kalimin e kohës në vend se të mbingarkohen në një bllok masiv kohe. Sweller tha se nëse kujtesa e punës konsumohet, kjo mund të shpjegojë pse largimi i seancave të studimit çon në rezultate më të mira.
Në secilën kuzhinë mund të hasim në letrat mbështjellëse të ushqimit nga alumini. Por a keni menduar ndonjëherë se jo të gjithë ushqimet duhet mbështjellë me këtë metal. Ndjekim kronikën në vazhdim për t’i kuptuar detajet nga mënyra se si përdorët letra e aluminit deri tek përbërja e ushqimit me të cilin bie në kontakt.
Janë një seri rregullash për ruajtën dhe gatimin e ushqimit pa shkaktuar asnjë rrezik për shëndetin.
Përdorimi i mire i aksesoreve te aluminit mund të kufizoje rreziqet.
Ka shume burime te aluminit dhe gjurmët e këtij metali gjenden tashme ne ushqime të shumta.
Ministria e Shëndetësisë ne Itali ka nisur një fushate informuese për ndërgjegjësimin për përdorimin korrekt te letrës së aluminit në kuzhine.
Ne baze te analizave qe janë kryer së fundmi nga departamenti i kimisë i Universitetit të Milanos dhe nga Instituti për Shëndetin, ne fakt, rezultoi se letra e aluminit është ne gjendje te lëshoje grimca te cilat më pas migrojnë ne ushqim.
Kjo ndodh kur letra e përberë nga alumini vihet në kontakt me ushqimet me aciditet ose me ushqimet gate gatimit.
Një mënyre e mire për të kufizuar sa më shumë gëlltitjen e aluminit është të mësoni se si të përdorni letrën e aluminit në mënyrën më korrekte.
Duke qenë se lirimi i grimcave të aluminit nga materialet që e përmbajnë varet nga faktorë të ndryshëm, është mirë të njiheni me të gjitha shkaqet nxitëse për t’i shmangur ato sa më shumë.
Shumë faktorë të ndryshëm ndikojnë në lirimin e grimcave të aluminit.
Nga mënyra se si përdorët letra e aluminit deri tek përbërja e ushqimit me të cilin bie në kontakt, nga temperatura e ambientit dhe e ushqimit deri ne kohen e ruajtjes, pra ka shume faktorë që mund te ndikojnë.
Rregulli i parë që duhet respektuar me përpikëri është mos përdorimi i letrës së alumini ose enëve prej këtij materiali në rastin e ushqimeve me aciditet ose të kripura.
Mos përdorni alumin me limon ose uthull. Pra, kini kujdes kur duhet të ruani, konsumoni ose gatuani ushqime te kripësuara.
E njëjta gjë vlen edhe për ushqimet që janë marinuar me lëng limoni ose uthull.
Çdo ushqim i pasur me erëza aciditeti ose të kripura nuk është i mire për tu mbështjellë me letër alumini ose për t’u vendosur në një enë alumini.
Një paralajmërim tjetër është ai i ripërdorimit.
Ripërdorimi i letrës së aluminit duhet shmangur absolutisht.
Kini kujdes të mos gërvishtni shtresën e aluminit të tenxhereve dhe tiganëve.
Një pikë tjetër e rëndësishme ka të bëjë me veshjen prej alumini të tenxhereve dhe tiganëve që nuk ngjisin.
Duhet pasur kujdes që këto sipërfaqe të mos gërvishten dhe të mos dëmtohen me sfungjerë gërryes dhe ndonjë mjet të mprehte.
Ruajtja në temperaturën e dhomës nuk është e përshtatshme për të gjitha ushqimet.
Megjithatë ka disa lloje ushqimesh që mund të qëndrojnë në kontakt me aluminin në temperaturën e dhomës për më shumë se 24 orë.
Le te shohim me poshte se cilat ushqime mund te ruhen ne ketë mënyre pa iu drejtuar ambienteve frigoriferike.
Ndër ushqimet qe mund t’i ruani te mbështjella ne letër ose ne ene alumini në temperaturë ambienti janë kakaoja, çokollata, kafeja dhe sheqeri.
Erëzat dhe barishtet mund te ruhen gjithashtu në temperaturën e dhomës, duke i mbështjellë me fletë alumini ose duke i vendosur në enë që përbëhet nga një material i tillë.
Në temperatura të dhomës mund të mbështjellën me letër alumini edhe produktet e bukës, drithërat dhe ushqimet e thata.
Rreziku toksikologjik i aluminit tek te rriturit është i kufizuar.
Tek të rriturit e shëndetshëm, përthithja është më e dobët.
Por, për të sapolindurit, foshnjat, fëmijët nën 3 vjeç, gratë shtatzëna, të moshuarit mbi 65 vjeç dhe personat me sëmundje të veshkave, duhet treguar kujdes i veçante, pasi janë më të prekshëm ndaj toksicitetit të aluminit.
Për të gatuar ushqimin, për shembull, mund të përdoren enët prej balte dhe çeliku, si dhe enët e furrës prej qeramike.
Në vend të kësaj, për të ruajtur ushqimin, mund të zgjidhni një enë qelqi, shumë më e sigurt për shëndetin.
Ne rast pikniku ose ushqimesh jashtë qytetit, mund të zgjidhni alternativa të tjera më të sigurta dhe më miqësore edhe me mjedisin.
Një grua 101-vjeçare nga Skocia ka zbuluar sekretin saj për një jetë rinore, duke ia dhënë meritën martesës saj me një burrë më të ri se ajo.
Edna Twivey nga qyteti Strathaven, një ish-infermiere e Luftës së Dytë Botërore, vazhdon të gëzojë një jetë aktive, që përfshin udhëtimet jashtë shtetit, transmeton atvlive.tv.
Dhe sipas Edna-s, e cila së fundmi u kthye nga një udhëtim në vendet skandinave, është dashuria e qëndrueshme e të shoqit ajo që e mban të re.
David, i cili është 90-vjeçar dhe është 11 vjet më i ri se gruaja e tij njëshekullore, përshkruhet nga Edna si një shtyllë e fortë e saj.
Ata u takuan më shumë se 60 vjet më parë në një orë kërcimi në Londër.
“Familja është gjithçka dhe David është ‘shkëmbi im’. Dashuria që kemi na mban të dy të rinj!”, tha Edna.
Çifti tashmë ka plane të mëtejshme udhëtimi, ku pushimi i tyre i radhës do të jetë në Holandë.
Përveç martesës së saj, Edna potencoi se mbështetja që merr nga stafi lokal i kujdesit social e ndihmon atë të jetë aktive dhe rinore./atvlive.tv/
Shpesh mendohet se pasagjeri është ai që ka më shumë gjasa të vdesë në një aksident. Por organizata belge e sigurisë rrugore, VIAS, pretendon se nuk është kështu, shkruan Autoblog.
Instituti VIAS tregon se shoferi i veturës është më i prekshëm se pasagjerët e tjerë. Shoferi është i ekspozuar ndaj rrezikut të vdekjes në një aksident trafiku 37 për qind më shumë se një pasagjer, madje 47 për qind më shumë se ata që ulen në ulëset e pasme.
Vendi më i sigurt në veturë është në mes të ulëseve të pasme. Është kusht që të ketë rripin e sigurimit.
Në këtë rast, shanset për të mbijetuar të personit të ulur në mes rriten me 25 për qind krahasuar me dy pasagjerët e mbetur në ulësen e pasme.
