Është përshkruar si grabitja më “spektakolare” e bankave në Gjermani ndër vite.
Në një fundjavë të qetë menjëherë pas Krishtlindjeve, një grup hajdutësh hynë me forcë në një bankë në High Street në qytetin perëndimor të Gelsenkirchen të Gjermanisë duke shpuar një mur.
Ata plaçkitën më shumë se 3,000 kasaforta dhe vodhën me miliona euro.
Më shumë se një muaj më vonë, policia ende nuk ka bërë asnjë arrestim.
Për klientët e bankës, disa prej të cilëve thonë se kanë humbur kursimet e jetës dhe bizhuteritë e çmuara familjare dhe sendet me vlerë, kjo është një kohë zemërimi, konfuzioni dhe tronditjeje.
Ekziston një ndjenjë e fortë se besimi në institucione është zbehur, shkruan BBC.
Rasti ka ngritur të gjitha llojet e pyetjeve dhe disa prej tyre janë sqaruar nga Herbert Reul, ministri i brendshëm në shtetin perëndimor të North Rhine-Westphalia.
Pse askush nuk e vuri re se çfarë po ndodhte? A ishte një punë e brendshme?
Pse askush nuk e dëgjoi shpimin dhe si e dinin hajdutët saktësisht se ku ishte kasaforta?
A ishin sistemet e sigurisë së bankës shumë të dobëta?
Policia po u bën thirrje dëshmitarëve të paraqiten dhe beson se hajdutët kanë hyrë në ndërtesë përmes një parkingu fqinj.
Nga aty, policia beson se ata kapërcyen disa sisteme sigurie dhe hynë në një dhomë arkivi pranë kasafortës, në bodrumin e bankës.
Ata vendosën makinën e shpimit dhe hapën një vrimë 40 cm të gjerë në mur që të çonte në dhomën ku mbaheshin kasafortat.
Bëhet e ditur se grabitja duhet të ketë ndodhur diku midis të shtunës, 27-29 dhjetorit, sipas zyrtarëve, të cilët mendojnë se hajdutët pothuajse mund të jenë kapur pak para se të arrinin në kasafortë.
Menjëherë pas orës 06:00 të mëngjesit më 27 dhjetor, brigada e zjarrfikësve në Gelsenkirchen dhe një kompani private sigurie morën një paralajmërim për alarm zjarri nga banka, i cili mund të jetë aktivizuar nga hajdutët.
Policia dhe 20 zjarrfikës mbërritën në bankë në orën 06:15, “por nuk gjetën asgjë që tregonte dëme”, tha policia në një deklaratë.
Alarmi i zjarrit kishte ardhur nga kasaforta, zbuloi Reul.
Por zjarrfikësit nuk mundën të hynin brenda sepse ishte e mbyllur.
Reul tha se ata nuk panë “as tym, as erë zjarri apo dëme”, kështu që ata “menduan se ishte një alarm i rremë”, gjë që ai tha se nuk ishte e pazakontë.
Ai i tha një komisioni parlamentar shtetëror se policia nuk kishte të drejtë të kontrollonte bankën në atë kohë, pasi kjo ishte një çështje që i përkiste zjarrfikësve. Ata do të kishin nevojë për leje.
Raportohet se pasi hynë brenda, hajdutët hapën pothuajse të 3,250 kasafortat duke marrë para të gatshme, ar dhe bizhuteri.
Reul theksoi se sistemet kompjuterike në bankë tregojnë se kutia e parë u hap në orën 10:45 më 27 dhjetor dhe e fundit në orën 14:44. Nuk është e qartë nëse ata arritën të hapnin shumicën e kutive në katër orë apo nëse teknologjia ndaloi regjistrimin e të dhënave.
Autoritetet thonë se nuk e dinë saktësisht se sa është vjedhur, por mediat gjermane vlerësojnë se hajdutët duhet të kenë ikur me deri në 100 milionë euro.
Policia më pas publikoi foto dhe pamje video nga kamerat e sigurisë së parkingut, të cilat tregonin burra me fytyrat e mbuluara, dhe dy vetura, një Audi RS 6 i zi dhe një Mercedes Citan i bardhë. Të dyja kishin targa të falsifikuara.
Por, vjedhja nuk u zbulua deri më 29 dhjetor, kur një tjetër alarm zjarri u aktivizua në orën 03:58 dhe zjarrfikësit u kthyen në bankë për të gjetur një skenë kaosi.
Reul tregoi se dukej si “një vendgrumbullim mbeturinash”, me sende të shpërndara në dysheme – përmbajtja e kasafortave që hajdutët kishin lënë pas.
Policia ka zbuluar se shumë sende u dëmtuan pasi hajdutët hodhën ujë dhe kimikate mbi to. Që atëherë ata kanë qenë duke kërkuar me kujdes nëpër rrënoja – duke kërkuar të dhëna dhe duke u përpjekur të përcaktojnë se çfarë i përket kujt.
Ndërsa detajet e grabitjes dolën në dritë, rreth 200 klientë u mblodhën jashtë Sparkasse, duke kërkuar të lejoheshin të hynin.
Policia mbërriti me disa vetura patrullimi dhe siguroi hyrjen.
Joachim Alfred Wagner, 63 vjeç, bëri të ditur se kishte humbur jo vetëm ar me vlerë dhjetëra mijëra euro, por edhe bizhuteri që i përkisnin babait dhe gjyshërve të tij.
Ai e kishte marrë me qira kasafortën pas disa vjedhjeve në apartamentin e tij, duke menduar se sendet e tij me vlerë do të ishin të sigurta atje.
“Qava nga tërbimi”, kujton ai.
Wagner është një nga të parët që ngriti padi kundër bankës, duke kërkuar dëmshpërblim për atë që avokati i tij, Daniel Kuhlmann, e ka quajtur siguri të dobët.
Një tjetër kishte depozituar 400,000 euro në para të gatshme nga shitja e një apartamenti – para të cilat i kishe ndarë për pension.
Megjithatë, banka ka deklaruar se ishte vetë viktimë e krimit dhe se ambientet e saj ishin “të siguruara në përputhje me teknologjinë më të fundit të njohur”.
Ndërsa disa klientë kishin fatura zyrtare për përmbajtjen e kasafortave të tyre, të tjerë jo.
Sipas Reul, as dëmi psikologjik nuk duhet nënvlerësuar.
“Ne duhet t’i ndihmojmë viktimat”, mendon ai.
Sipas tij, “për shumë njerëz, kjo është më shumë sesa thjesht humbje e pronës, kjo mund të ndikojë gjithashtu në besimin e tyre në ndjenjën e tyre të sigurisë dhe… besimin e tyre në rendin tonë”.
Menjëherë pasi u zbulua vjedhja, partia e ekstremit të djathtë, Alternativa për Gjermaninë (AfD) e Gjermanisë mbajti një tubim jashtë bankës, duke bërë që disa ta akuzonin partinë se po përpiqej të shkaktonte telashe.
Revista gjermane Der Spiegel tha se grabitja ishte bërë një çështje politike dhe një simbol i diçkaje më të madhe se vetë krimi: “Ndjenja se premtimet për siguri janë të zbrazëta, se institucionet po dështojnë, se në fund të fundit askush nuk po mbahet përgjegjës”. /Telegrafi/
