Category: KURIOZITETE

Kur një burrë i famshëm u pyet  se si  u bë milioner, ai nuk foli për paratë dhe numrat. Ai foli për gabimet e tij. Për  mënyrën se si investoi në gjërat e gabuara, jetoi me njerëzit e gabuar dhe harroi gjënë kryesore. Ai i shkroi këto 17 parime në mënyrë që t’ia kalonte të birit. Pa patos, pa leksione – vetëm ato që funksionojnë vërtet. Mbani mend të paktën tre – dhe do ta shkurtoni rrugën që mund të zgjasë dekada.

Një peshk ton i kaltër gjigant me peshë 243 kilogramë u shit për një çmim rekord prej 510 milionë jenë (3.2 milionë dollarë) në ankandin e parë të vitit 2026 në tregun e peshkut “Toyosu” në Tokio, raporton agjencia “AP”.

Ofertuesi më i lartë për këtë peshk në ankandin e mbajtur para agimit të hënën ishte kompania Kiyomura Corp., pronari i së cilës, Kiyoshi Kimura, drejton zinxhirin e njohur të restoranteve Sushi Zanmai.

Kimura, i cili e ka fituar ankandin vjetor shumë herë edhe më parë, theu rekordin e mëparshëm prej 334 milionë jenësh (2.1 milionë dollarë) që e kishte vendosur në vitin 2019, transmeton KOHA.net.

Kimura u tha më vonë gazetarëve se shpresonte ta blinte për një çmim pak më të ulët, por “çmimi u rrit para se ta kuptoje”.

Ankandi filloi me rënien e ziles dhe salla u mbush me peshq në formë torpedoje, me bishtat e prerë, në mënyrë që ofertuesit të mund të shqyrtonin detaje të mishit si ngjyra, tekstura dhe yndyrshmëria.

Peshku i shtrenjtë u kap në brigjet e Omas në Japoninë veriore, një rajon i konsideruar gjerësisht si prodhues i disa prej tonëve më të mirë në vend, dhe kushton 2.1 milionë jenë (13,360 dollarë) për kilogram.

“Është pjesërisht për fat të mirë”, tha Kimura. “Por kur shoh një ton që duket kaq mirë, nuk mund t’i rezistoj… ende nuk e kam shijuar, por patjetër që do të jetë i shijshëm”.

Qindra tonë shiten çdo ditë në ankandin e hershëm të mëngjesit, por çmimet janë dukshëm më të larta se zakonisht për tonin e Omas, veçanërisht në ankandin festiv të Vitit të Ri.

Për shkak të popullaritetit të tonit për sushi dhe sashimi, toni i kaltër i Paqësorit kishte qenë më parë një specie e kërcënuar për shkak të ndryshimeve klimatike dhe mbipeshkimit, por rezervat e tij po rimëkëmben pas përpjekjeve për ruajtje.

Një burrë që bleu një tank u habit kur zbuloi se kishte blerë më shumë sesa kishte pritur fillimisht. Në vitin 2017, entuziasti i tankeve Nick Mead bleu një tank rus T54/69 për 45,000 euro me qëllim që ta restauronte dhe ta shtonte në koleksionin e tij prej 150 automjetesh ushtarake.

Së bashku me mekanikun Todd Chamberlain, dyshja filmoi veten duke hapur një rezervuar nafte në rast se kishte municione që duheshin asgjësuar.

Në vend të kësaj, ajo që gjetën ishin shufra ari me peshë deri në 5 kg secila, me një llogaritje të shpejtë nga Todd që sugjeronte se sendet mund të vlenin rreth 2.5 milionë euro.

Sapo zbuluan se çfarë kishin gjetur, Todd i tha ‘The Sun’ se instinkti i tyre i parë ishte të telefononin policinë. Autoritetet më pas morën arin dhe u dhanë burrave një faturë.

“Nuk dinim çfarë të bënim. Nuk mund të çosh saktësisht pesë shufra ari në Cash Converters pa u bërë pyetje, kështu që thirrëm policinë”, tha ai.

Ndërkohë, Nick, i cili vazhdon të drejtojë Tanks-a-lot, një shërbim që u lejon njerëzve të ngasin automjete të blinduara, tha se tanku rus kishte qenë pjesë e një marrëveshjeje.

Kjo marrëveshje përfshinte stërvitjen e Nick në një kamion ushtarak dhe një top Abbot për tankun, pasi e pa atë në një reklamë në eBay.

Sa i përket mënyrës se si arriti ari atje, teoria e dyshes është se ai u plaçkit nga ushtarët irakianë në Kuvajt gjatë Luftës së Gjirit në vitet e 90-ta, përpara se tanku të kapej dhe të transferohej në Britani.

Lidhur me atë që kishin bërë të dyshuarit për grabitje, Nick sugjeroi se ata duhet të kenë hapur një vrimë në një rezervuar karburanti dhe të kenë futur plaçkën e tyre atje. “Edhe nëse nuk marr asnjë nga ari mbrapsht, do t’i kem ende tanket e mia të bukura”, shtoi Nick.

Kjo nuk do të ishte hera e fundit që Nick do të gjendej në lajme për shfrytëzimet e tij me automjete ushtarake.

Disa muaj pasi filloi lufta e Rusisë me Ukrainën, ai i dhuroi disa nga automjetet e tij Ukrainës, duke përfshirë një automjet me gjashtë rrota Pinzgauer Vector, 35 transportues të blinduar Spartan dhe 25 Land Rover të blinduar. Në vitin 2023, Metro raportoi se Nick pretendonte se kishte dërguar mbi 100 automjete në Ukrainë. Nick është një nga qindra individë që dhuruan ose dorëzuan automjete në vend vitet e fundit./The Sun

Një studim i ri zbulon se fragmente të vogla të atmosferës së Tokës transportohen dhe absorbohen nga Hëna përmes erërave të fuqishme diellore dhe fushës magnetike të planetit tonë, duke sfiduar një teori 20-vjeçare bazuar në mostrat hënore të misioneve Apollo.

Që nga misionet e NASA-s në vitet 1970, shkencëtarët janë habitur nga gjurmët e lëndëve të lehta, si uji, dyoksidi i karbonit, heliumi, argoni dhe azoti, të gjetura në rërën hënore. Disa prej këtyre lëndëve, sidomos jonet e azotit, vijnë nga atmosfera e sipërme e Tokës dhe supozohet se janë transportuar nga erërat diellore. Studime të fundit gjithashtu tregojnë se disa lëndë, si uji, mund të krijohen direkt nga era diellore dhe nuk lidhen me Tokën.

Derisa teoritë e mëparshme sugjeronin se transferimi i joneve atmosferikë mund të kishte ndodhur vetëm para se Toka të zhvillonte fushën e saj magnetike, studimi i ri tregon diçka tjetër. Duke kombinuar të dhënat e mostrave Apollo me modele kompjuterike të evolucionit të magnetosferës së Tokës, studiuesit zbuluan se transferimi i jonëve ishte më i madh kur Hëna kalon përmes bishtit magnetik të Tokës, pjesa më e madhe e magnetosferës që drejtohet gjithmonë larg Diellit. Kjo ndodh kur Toka është midis Hënës dhe Diellit, afër fazës së Hënës së plotë.

Modelimet tregojnë se linjat magnetike të bishtit veprojnë si rrugë të padukshme për jonët e ngarkuar, duke i udhëhequr drejt Hënës ku depozitohen në regolitin hënor. Kjo sugjeron se transferimi i jonëve atmosferikë ka filluar rreth 3.7 miliardë vjet më parë dhe ndoshta vazhdon edhe sot.

Ky zbulim do të thotë se mostrat hënore mund të shërbejnë si një “kapsulë kohe” për historinë e atmosferës dhe magnetosferës së Tokës. Mostrat e ardhshme nga programet hënore, si Artemis i NASA-s dhe misionet kineze, mund të ndihmojnë shkencëtarët të kuptojnë më mirë historinë gjeologjike të Tokës.

Toka nuk është objekti i vetëm që humb pjesë të atmosferës ndaj erës diellore; Mërkuri shpesh ka një bisht pluhuri si kometë, ndërsa Hëna ka një bisht jonësh natriumi që Toka e kalon rregullisht.

Studiuesit besojnë se kjo mund të ndihmojë për të kuptuar edhe largimin e hershëm të atmosferës në planet të tjerë, si Marsi, që sot nuk ka fushë magnetike globale por dikur kishte një të ngjashme me Tokën. Ky studim mund të ndihmojë në të kuptuarit e mënyrës se si këto procese ndikojnë në aftësinë e një planeti për të mbajtur jetë. /

Si kultura e punës e kthen dremitjen në shenjë sakrifice

Në një vend ku puna është pjesë e identitetit personal dhe përkushtimi matet me orë të gjata e përpjekje të vazhdueshme, gjumi në vendin e punës nuk shihet si mungesë disipline. Përkundrazi, ai interpretohet si shenjë lodhjeje nga puna intensive. Ky vend është Japoni, ku ekziston një fenomen kulturor unik që habit pjesën tjetër të botës.

Në zyrat japoneze, nuk është e pazakontë të shohësh punonjës që dremisin për disa minuta në tavolinën e punës, gjatë mbledhjeve apo edhe në transportin publik rrugës për në punë. Ky veprim nuk shoqërohet me qortime apo vërejtje, sepse në kulturën japoneze lodhja shihet si pasojë e drejtpërdrejtë e përkushtimit maksimal ndaj detyrave profesionale. Një person që bie në gjumë për pak çaste perceptohet si dikush që ka dhënë më shumë se ç’duhet, jo si dikush që po shmang përgjegjësitë.

Ky zakon ka rrënjë të thella në shoqërinë japoneze, ku puna kolektive, besnikëria ndaj kompanisë dhe sakrifica personale janë vlera thelbësore. Punonjësit shpesh qëndrojnë në zyrë shumë më gjatë se orari zyrtar, ndërsa presioni për të qenë gjithmonë të pranishëm dhe të përkushtuar është i madh. Në këtë kontekst, dremitja e shkurtër shihet si një pauzë e domosdoshme për të rifituar energji, jo si mungesë profesionalizmi.

Megjithatë, kjo praktikë e veçantë kulturore e quajtur Inemuri, ka edhe rregulla të pashkruara. Gjumi nuk duhet të jetë i gjatë, nuk duhet të shndërrohet në shtrirje apo rehati të plotë dhe nuk duhet të pengojë punën e të tjerëve. Punonjësi pritet të zgjohet menjëherë nëse i drejtohet një pyetje apo i kërkohet ndërhyrja. Pra, bëhet fjalë për një dremitje të shkurtër dhe diskrete, që tregon prani fizike dhe gatishmëri mendore.

Interesant është fakti se ky zakon nuk kufizohet vetëm në zyra. Në trenat e mbushur të Tokios, në stacione apo në hapësira publike, njerëzit flenë për pak minuta pa frikë dhe pa u gjykuar. Kjo tregon një nivel të lartë besimi shoqëror dhe një kuptim të përbashkët të lodhjes si pjesë e jetës moderne urbane. Madje, në disa kompani dhe zona urbane janë krijuar hapësira të posaçme për pushime të shkurtra, ku punonjësit mund të mbyllin sytë për disa minuta gjatë ditës.

Nga jashtë, kjo praktikë mund të duket e çuditshme ose madje problematike, sidomos në kulturat ku gjumi në punë konsiderohet shkelje e rëndë e disiplinës. Por në Japoni, ajo reflekton një realitet tjetër: një shoqëri që punon shumë, shpesh përtej kufijve të shëndetshëm, dhe që ka gjetur mënyra alternative për të përballuar lodhjen pa e prishur strukturën e punës.

Në fund, ky fenomen ngre edhe pyetje më të thella për balancën mes punës dhe jetës personale. Ndërsa për disa është simbol i përkushtimit, për të tjerë është shenjë e një kulture pune tepër të rëndë. Sidoqoftë, mbetet një nga kuriozitetet më interesante të botës moderne, që tregon se edhe gjumi – në kontekste të caktuara – mund të ketë kuptime krejtësisht të ndryshme.

Një rekord i ri u vendos për qershitë e çmuara japoneze “Sato Nishiki” nga prefektura verilindore e Yamagatës, kur një kuti u shit për 1.8 milionë jen në tregun Toyosu, ekuivalente me afërsisht 9,850 euro.

Kjo është 140 euro për copë.

Në qytetin e Tendos, zemra e prodhimit kombëtar të qershive, një kuti tjetër me 68 fruta u shit për 1.55 milionë jen, një rekord i ri lokal.

Këto qershi shiten në ankande që nuk përfaqësojnë çmimin mesatar të konsumatorit, por shërbejnë si një matës i prestigjit të këtyre produkteve të shkëlqyera. Frutat, të cilat do të shiten në internet, janë të destinuara për një treg të specializuar të ndjeshëm ndaj cilësisë së lartë dhe përfaqësojnë simbolin e luksit që karakterizon këto produkte në Japoni.

“Këtë vit, menaxhimi ka qenë veçanërisht sfidues për shkak të motit të paqëndrueshëm. Ne duam të bëjmë çmos për të ofruar një produkt që i kënaq klientët tanë”, tha Kenichi Mannen, zëvendësmenaxher i shitjeve të Ja Tendo Foods, fermës që fitoi ankandin lokal.

Kultivim i detyruar Debutimi i tyre në treg erdhi më herët se periudha tradicionale e pjekjes, e cila zakonisht ndodh në fillim të verës, falë një teknike kultivimi të quajtur “e detyruar”.

Siç shpjegojnë mediat lokale, kjo teknikë alternon një periudhë ftohjeje të pemëve, duke simuluar dimrin, e ndjekur nga rritja e mbrojtur e frutave në një serë.

Një grua në Turqi ka hapur proces gjyqësor për atësi, duke pretenduar se presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, është babai i saj biologjik dhe po kërkon një test ADN-je për ta vërtetuar këtë.

Necla Ozmen, 55 vjeçe, jeton në Ankara dhe ka ngritur padi në Gjykatën për Çështje Familjare më 25 shtator, raportoi DailyMail.

Padia megjithatë menjëherë është rrëzuar nga gjykata, por ajo ka vazhduar apelin.

Necla ka thënë se ka lindur më 1970, ndërsa është e regjistruar si e bija e Sati dhe Dursun Ozmen, çifti që e rriti. Ajo pretendon se më vonë mori vesh se ishte e adoptuar dhe se Sati ia kishte treguar të vërtetën.

Necla pretendon se “ndërrimi i bebeve” ndodhi në një spital në Turqi rreth vitit 1970. Sipas saj, Sati kishte lindur foshnjën të vdekur dhe një grua amerikane që kishte lindur në të njëjtën ditë dhe në atë spital ia kishte dhënë foshnjën e saj për ta rritur.

Necla pretendon se arsyeja pse gruaja amerikane ia dha fëmijën familjes Ozmen ishte për shkak të marrëdhënies jashtëmartesore me Trumpin.

Ajo u kërkoi gjykatësve testin gjenetik.

Necla për mediat turke ka thënë se dëshiron vetëm ta dijë të vërtetën duke insistuar se ka ngjashmëri me Trumpin dhe fëmijët e tij.

Trupi i njeriut është jashtëzakonisht kompleks, me shumë hapje dhe disa dalje. Por sa “vrima” ka realisht një njeri? Në pamje të parë, duket si një pyetje e thjeshtë: mjafton t’i numërojmë hapjet. Megjithatë, gjithçka varet nga ajo që kuptojmë me termin “vrimë”.

Sipas matematikës, dhe veçanërisht sipas topologjisë, një degë e matematikës që studion format dhe lidhjet e tyre, një vrimë nuk është thjesht një gropë apo një hapje. Matematikanët e përkufizojnë një vrimë si një kanal që kalon plotësisht përmes një objekti, nga një anë në tjetrën, si vrima e një petulla. Një gropë që ka fund nuk konsiderohet vrimë në këtë kuptim.

Për shembull, një tunel si ai i Kanalit të La Manshit ka dy hyrje, por për matematikën përbën një vrimë të vetme, sepse hyrjet lidhen në brendësi. E njëjta logjikë zbatohet edhe për një pipëz apo kashtë: edhe pse ka dy skaje, ajo ka vetëm një vrimë.

Topologjia nuk shqetësohet për formën apo madhësinë e objekteve, por për mënyrën se si ato lidhen. Një topolog do ta konsideronte një top golfi, një top bejsbolli apo një frisbi si të njëjtë, sepse asnjëri nuk ka vrima. Ndërsa një petulla, një gjevrek apo një rreth basketbolli janë ndryshe, sepse kanë nga një vrimë në mes.

Duke përdorur këtë përkufizim matematikor, mund t’i rikthehemi pyetjes kryesore: sa vrima ka trupi i njeriut?

Në fillim, le të rendisim hapjet e dukshme: goja, anusi, uretra, vrimat e hundës, kanalet e veshëve, si dhe, te disa njerëz, vagina dhe kanalet e qumështit në thithka. Përveç këtyre, ekzistojnë edhe katër hapje shumë të vogla pranë syve, të quajtura kanale lotësh (dy për secilin sy), që derdhin lotët në zgavrën e hundës. Për më tepër, lëkura ka miliona pore.

Por a janë të gjitha këto vrima sipas topologjisë? Jo. Një test i thjeshtë është ky: a mund të futet një fije shumë e hollë nga një hapje dhe të dalë nga një tjetër? Në rastin e poreve, kanaleve të qumështit apo uretrës, përgjigjja është jo. Ato përfundojnë në fund dhe nuk lidhen me një dalje tjetër. Edhe kanalet e veshëve nuk numërohen, sepse mbyllen nga daullja e veshit.

Kështu, përjashtohen poret, uretra dhe shumë hapje të tjera që janë “gropa të verbra”. Ajo që mbetet janë hapjet që lidhen në brendësi të trupit.

Goja lidhet me anusin përmes traktit tretës, duke formuar një vrimë të vetme. Dy vrimat e hundës dhe katër kanalet e lotëve lidhen me zgavrën e hundës dhe me njëra-tjetrën. Në total, kemi tetë hapje që janë të ndërlidhura brenda trupit.

Megjithatë, në topologji, kur disa hapje lidhen në brendësi, numri i vrimave është një më pak se numri i hapjeve. Një shembull është një palë të brendshme: ka tre hapje, por vetëm dy vrima. Duke ndjekur këtë logjikë, trupi i njeriut ka shtatë vrima.

Ekziston edhe një rast i veçantë te gratë: vagina lidhet me mitrën dhe më pas me tubat fallopiane, të cilat janë të hapura në fund. Meqë është e mundur kalimi midis këtyre hapjeve, sistemi riprodhues femëror mund të përbëjë një vrimë shtesë.

Prandaj, sipas matematikës, përgjigjja përfundimtare është se trupi i njeriut ka shtatë ose tetë vrima, në varësi të anatomisë. Në fund, kjo pyetje nuk ka të bëjë vetëm me numërim, por me mënyrën se si strukturat e trupit lidhen mes tyre.