Author: E.R.

Shkruan: Demir Reshiti

Në kuadër të ciklit të shkrimeve Portrete opojanësh që na bëjnë krenar, sot do ta bëj prezantimin e veprimtarit, shkrimtarit e publicistit shumëdimensional Bedri Halimi nga fshati Kuk i komunës së Sharrit i cili jeton e punon në Prishtinë. Shkas për ta bërë këtë shkrim është ditëlindja e tij e 61-të të cilën Bedriu do ta kremtojë në kulmin e veprimtarisë së tij publicistike por edhe në një periudhë përballjeje me probleme shëndetsore të cilat shpresojmë do t’i tejkalojë me sukses.

Bedri Halimi është i lindur në 05. 03. 1963 në fshatin Kuk të trevës së Opojës (komuna e Sharrit). Shkollimin fillor e ka kryer në vendlindje (4 klasë) dhe katër klasë të tjera në Shkollën “28 nëntori” në Bresanë. Si nxënës i shkollës së mesme është arrestuar për shkak të qëndrimeve të tij atdhetare dhe  është dënuar me disa vite burg, të cilat i mbajti në burgjet e Pejës, Prizrenit, Zagrebit, Gospiqit, Pulës, Rijekës dhe Goli Otokut. Pas burgut për një kohë ju mohua e drejta e shkollimit në formë të heshtur. U detyrua ta kryej shërbimin ushtarak që të mos humbte më shumë kohë. Pastaj ka vazhduar dhe kryer studimet në fakultetin e Bujqësisë.

Ndonëse i ri në moshë, përballja me një sistem që i shtypte pa mëshirë shqiptarët e veçmas ata me vetëdije të lartë kombëtare dhe qëndrimi për disa vite nëpër kazamatët serbosllave, jo vetëm që nuk e thyen por e bënë edhe më të përkushtuar në rrugën e atdhetarizmës.
Pas daljes nga burgu, Bedriu vazhdoi të mbetej halë në sy të shërbyesve dhe puthadorëve të ish-sistemit okupator. Megjithatë, ai kurrë nuk pushoi së vepruari në kauzën kombëtare. Krahas aktivitetit ilegal, Bedriu me një grup veprimtarësh tjerë nga Opoja ishte aktiv dhe prijatar në pothuajse të gjitha nismat atdhetare e kulturore të kohës, falë të cilave Opoja nga një zonë e izoluar u shndërrua në njërën nga trevat më aktive që kontribuuan në çlirimin dhe pavarësimin e Kosovës. Vlen të përmenden këtu Aksioni për pajtimin e gjaqeve, plagëve dhe ngatërresave, formimi i Këshillit për mbrojtjen e lirive dhe të drejtave të njeriut (KMLDNj), organizimi i aktiviteteve të shumta kulturore, mbajta e tribunave të ndryshme shkencore, historike e përkujtimore, etj.

Bedriu është ndër të parët veprimtarë nga treva e Opojës që u angazhua në formimin dhe organizimin e Ushtrisë së lavdishme Çlirimtare të Kosovës, ushtri në të cilën e ka dhënë kontributin e tij deri në çlirimin e vendit.
Për shkak të veprimtarisë së tij atdhetare, Bedriu në vitin 1997 serish arrestohet apo më mirë të thuhet kidnapohet nga policia serbe të cilët e torturojnë në përmasa cnjerëzore. Si pasojë e torturave mizore, përfundon në spitalin e Prishtinës pothuajse pa shenja jete por Zoti deshi që të shpëtojë. Pasojat e këtyre torturave Bedriu po i vuan edhe sot!

Çmimi i lirisë…

Bedriu është i njohur edhe për parimet e tij. Në periudhën e pasçlirimit, ai u angazhua në themelimin e institucioneve komunale dhe organizimin e jetës në komunën e Sharrit duke e dhënë kontributin e tij të pamohueshëm në pothuajse të gjitha sferat. Ka qenë pjesë e Këshillit Nismëtar për themelimin e Partisë Demokratike të Kosovës, bashkë me figurat kryesore të kësaj partie.

Më pas punën dhe aktivitetet i vazhdon në Prishtinë ku për disa vite ishte kryeredaktor e redaktor në disa gazeta e revista ndërsa nga viti 2008 ai punon si kryeinspektor në Ministrinë e Mjedisit dhe Planifikimit Hapësinor.

Duke pasur parasysh krajatat nëpër të cilat ka kaluar, Bedriu ka pasur e ka nevojë për qetësi. Në vend të qetësisë, në Kosovën e pasluftës, pati edhe njerëz të tillë, që ia montuan akuzën për Prevallë e Brezovicë, e çuditërisht madje edhe ta arrestonin. Nga Gjykata Themelore – Departamenti Special, si dhe nga Gjykata e Apelit – Departamenti Special, u shpall i pafajshëm. Në Kosovën tonë, fatkeqësisht ka njerëz që sakrificën për liri, që i kushtoi tërë jetën, të vlerësohet e shpërblehet edhe në këtë mënyrë.

Si pasojë e të gjitha këtyre, dhe pasojë e torturave në burgjet e kaluara, e sidomos më 1997, shëndetin e ka të dëmtuar. Falë forcës së madhe shpirtërore deri tani ja ka arritur me sukses të mbijetojë.

Së voni ju nënshtrua edhe një operacioni të cilin arriti ta përballoj.

Bedriu, këtë muaj, kur edhe e ka ditëlindjen, pret edhe një sfidë tjetër: do të operohet edhe njëherë.

Shpresojmë se edhe këtë sfidë Bedriu do ta përballojë, për t’ju përkushtuar sërish punës në Institucionin ku punon, si dhe punës krijuese e shkencore, nga të cilat pritet të botoj edhe shumë libra të tjerë.

Bedriu aktualisht jeton në Prishtinë me bashkëshorten e tij. Ka dy djem dhe një vajzë dhe është gjysh i lumtur!

Veprimtaria letrare, publicistike e shkencore

Që nga viti 1991 drejton dhe boton revistën për kulturë, art e shkencë “Sharri”, revistë e cila ka bërë jehonë në qarqet kulturore e shkencore në hapësirat shqiptare. Gjithashtu ka shkruar shkrime të shumta në të gjitha gazetat e revistat e ndryshme në hapësirën shqiptare në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni, Mal të Zi.

Ka shkruar punime të shumta kulturore, letrare e shkencore, të botuara në revista të ndryshme të hapësirave shqiptare.

Deri tash ka botuar disa libra letrar, publicistikë e shkencorë, si:

Ditar Dardanie (1992) – poezi për të rritur, botim i klubit letrar “Luigj Gurakuqi”;

Plagë shpirti (1995) – poezi për të rritur, nga klubi letrar “Luigj Gurakuqi”;

Cubat fshehin Hënën (1999) – poezi për të rritur, nga gazeta “Rilindja”;

Kafshët e botës sime (2001) – poezi për fëmijë, nga “Rilindja” – Prishtinë;

Qëndresa kombëtare në Opojë dhe dëshmorët e saj (2002) – libër historik, klubi letrar “Luigj Gurakuqi”;

Përgatiti për botim librin “Haxhi Ymer Prizreni” (2006), revista “Sharri”;

Pemët, perimet dhe drithërat në mjekësinë popullore (2009) – libër shkencor, Ministria e Mjedisit dhe e Planifikimit Hapësinor – Prishtinë;

Kënga e lumit, (2009) – poezi, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Lule në Zinovë, poezi të zgjedhura nga autorë opojanë, 2011, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Karnavalet e djajve, 2013 – poezi, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Goranët, monografi, 2012, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Dëshmorët e Opojës, 2014, monografi, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Përgatiti për botim librin monogrfik: OPOJA – Aspekti historik, 2016, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Haxhi Ymer Prizreni – figurë e shquar e Lëvizjes Kombëtare Shqiptare, 2017, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Panoramë Opojane, poezi për fëmijë, SHB “Fidani”, 2017, Prizren;

Përgatiti për botim librin monografik: OPOJA – Aspekti folklorik, 2017, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Ecje nëpër furtunë, roman, 2017, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Ura e Diellit, poezi, 2018, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Përgatiti për botim libri monografik: OPOJA – Aspekti gjuhësor, 2018, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Përgatiti për botim librin monografik: OPOJA – Aspekti etnologjik, 2019, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Sytë e mallit, poezi, 2019, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Dhuna serbe në Opojë 1912-1999, studim historik, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni, 2020;

Ora e lirisë përballë krimeve të Serbisë, publicistikë, 2021, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Vlerësime e interpretime historike e letrare, 2021, recensione, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Ëndërr vrastare, tregime, 2021, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Zjarr yjesh, poezi, 2021, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Interpretimet antishkencore të historiografisë serbe rreth çështjes shqiptare, studim historik, 2022, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Rrëfime tmerri, drama, 2022, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Cunga pylli, poezi, 2022, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Syzjarre, poezi, 2023, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Qepallat e përflakura, poezi, 2023, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Njerëz e fate, tregime, 2023, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Qasje antishkencore e ASHAS, për Gorën, Opojën dhe Sredskën, studim historik, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni, 2023.

Përgatiti për botim librin monografik: OPOJA – Aspekti kulturor, 2023, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Ka shkruar një varg skenarësh disa nga të cilët janë bërë filma dokumentar si: Dëshmorët e Opojës; Ymer Prizreni, Këngët opojane, etj., të realizuara nga Shoqata Kulturore Ymer Prizreni, dhe të transmetuara edhe në televizione të ndryshme si  në RTK etj.

 

 

 

 

Shkruan: Demir Reshiti

E kam bërë tashmë traditë shkuarjen në Kukës më 17 shkurt, në këtë qytet që aq shumë ka bërë për Kosovën dhe pavarësinë e saj sa kurrë nuk mund t’i dalim hakut! Këtë herë, në këtë udhëtim tradicional më shoqëroi nipi Fidan Zejnullahu. Polici në pikën kufitare nuk na i kërkoi dokumentet fare, vetëm na pyeti sa veta jemi në makinë dhe se ku do të shkojmë!

Ndaljen e parë e bëmë afër urës që lidh dy brigjet në vendin ku bashkohen dy Drinat. Fidani kishte informacion se ka filluar zhvendosja e konstruksionit gjigant metalik të Urë së re të Rrugës së Kombit, urë që ka nisur së ndërtuari në pranverën vitit 2020 dhe pritet të përfundojë në këtë. Ajo do të zëvendësojë urën ekzistuese mbi lumin Drin i Zi e zhvendosur rreth 100 metra në anën lindore të saj.
Ura e re është vepër arti arkitekturore, me dy bazamentet prej betoni në brigjet e liqenit, ndërsa gjatësia e saj është konstruksion metalik me një hark të madh pa këmbë të ndërmjetme, 310 metra e gjatë dhe 80 metra e lartë dhe do të jetë me katër korsi.
Zhvendosja e konstruksionit kishte filluar dy ditë më parë dhe bëhej përmes litarëve të çeliktë të vendosur në tri anë ndërkohë që në sipërfaqen e lumit ishte vendosur një bazament i madh lundrues që do ta lehtësojë vendosjen e konstruksionit në dy bazamentet prej betoni në brigjet e liqenit. Bazuar në lëvizjen tepër të ngadaltë të konstruksionit, do të nevojiten disa ditë kjo vepër arkitekturore të vendoset në vendin e paraparë…

Pjesë e agjendës si gjithnjë ishte vizita në varrezat e dëshmorëve dhe vendosja e luleve në varrin e Hasan Prishtinës, njërit nga ideologët kryesorë të çlirimit dhe bashkimit kombëtar të shqiptarëve…

Makinën si gjithnjë e parkova në oborrin e Radio Kukësit aty ku e kam vendin e “rezervuar” nga se vazhdoj ta ndiej vetën si në shtëpinë time e të shtëpisë më konsiderojnë edhe kolegët që punojnë në radio disa nga të cilët i takova në hyrje. Ata sapo ishin kthyer nga Prizreni ku kishin përcjellë atmosferën e kremtimit të 17 shkurtit dhe po bëheshin gati ta montojnë materialin e xhiruar…

Në afërsi të radio Kukësit te objekti i ish-kinemasë është lokali i Ylli Cengut në të cilin kthehem për të pirë kafe sa herë që shkoj në Kukës. Nuk gjen askund tjetër në Kukës kafe më të mirë se sa te Ylli. Aty të shijon jo vetëm kafeja por edhe mikpritja që i ofron Ylli secilit mysafir. Një mikpritje të veçantë ai u bën miqve nga Kosova të cilët i ka me bollëk.
Meqë moti ishte i mirë, u ulem në tarracë. Ylli ndonëse ishte i ulur me disa mysafirë tjerë, kur na pa u zgjua dhe si gjithmonë erdhi na dëshiroi mirëseardhje.
Kohen e kafepirjes e shfrytëzova për t’i telefonuar disa nga miqtë që pa u takuar me ta nuk më bëjnë këmbët të kthehem nga Kukësi! Disa nga ta që i telefonova për fat të keq nuk kishin qenë në Kukës, ndërsa miqtë Petrit Palushi e Abdulla Domi më thanë të mos iki nga Kukësi pa i takuar!

Derisa të vinin ata dy, me Fidanin bëmë një xhiro nëpër sheshin kryesor të Kukësit, për t’u ndalur në Kullën e mikpritjes, një kullë muze për Kosovën, në brendësi të së cilës janë ekspozuar fotografi nga eksodi i përmasave biblike kur Kukësi priti rreth gjysmë milioni shqiptarë të Kosovës që u strehuan gjatë periudhës 27 mars – 13 qershor 1999. Ndonëse për fundjavë dera e kësaj Kulle është e mbyllur, këtë radhë ciceroni i Kullës e kishte hapur për t’ju dhënë mundësi që ta vizitojnë anëtarëve të Ansamblit “Drenica” nga Skenderaj të cilët kishin ardhur në Kukës për ta shfaqur një program artistik… Ndonëse ciceroni po bëhej gati ta mbyllte portën, kur i treguam kush jemi na lejoi që të hynim duke na u lutur që të mos vonohemi shumë. U ngjitëm deri në krye të shkallëve të Kullës, bëmë disa fotografi dhe dolëm duke e falënderuar për ‘tolerancën’ e treguar!

U kthyem te Pallati i Kulturës “Hasan Prishtina” ku pjesëtarët e Ansamblit “Drenica” po përgatiteshin për shfaqje. Aty takova njërin nga anëtarët veteran të këtij Ansambli, këngëtarin Isa Veliu të cilin e kisha shok klase në gjimnazin e Skenderajt dhe me të cilin kam ruajtur shoqëri konstante që nga viti i largët 1980. Isa më tha si me shaka ja ku u takuam në qytetin tënd (ai i dinte lidhjet e mia shpirtërore me Kukësin) dhe ia shpjegoi drejtorit të Ansamblit kush isha dhe prej kur njihemi. E lamë të takohemi në sallën e koncerteve ndërkohë vazhdova rrugën për te lokali i Yll Cengut ku e kishim lënë të takohemi me Petritin dhe Abdullahun.

Petriti i shoqëruar nga dy djemtë e tij, tashmë kishte zënë vend në njërën nga stolat e vendosur në kopshtin e klubit të Yllit. Bashkë me ta ishte edhe Fatri Bajraktari nga Bicaj i cili më mbante mend që nga koha e angazhimit tim në radio Kukës. Ai atëbotë punonte si përkthyes për gazetarë të huaj që kishin ardhur me mision për t’i përcjellë ngjarjet që në vitin 1999 e bënë Kukësin kryeqytet të botës!
Ndonëse ka kaluar një periudhë me probleme shëndetësore, Petriti gradualisht po e merr veten dhe u gëzova që ftesës sime për tu takuar iu përgjigj me shumë dashamirësi.
Takimet me Petritin janë gjithmonë emocionuse ku kryefjala e bisedës është letërsia… Me Petritin jam njohur në vitin 1996 dhe që nga ajo kohë kemi ruajtur miqësi konstante. Petriti është krijues krejt i veçantë i cili pos si romansier, ka bërë emër edhe si studiues i letërsisë shqipe e herë pas here merret me publicistikë dhe eseistikë. Ka botuar 15 vepra letrare e studimore, disa nga të cilat janë ribotuar. Derisa shumë intelektualë e krijues kuksianë janë larguar për në Tiranë e shtete të huaja, Petriti i ka ngelë besnik Kukësit dhe pothuajse të gjitha veprimtaritë kulturore që janë organizuar në Kukës mbajnë vulën e tij. Duke qenë i vendosur në mes të Prishtinës e Tiranës, ka shërbyer si urë lidhëse mes krijuesve të dy kryeqyteteve shqiptare, i respektuar nga njerëzit e penës në mbarë gjeografinë letrare shqiptare.

Pas pak, na u bashkua edhe mikun im i fortçmuar Abdulla Domi, ish-kryetar i Këshillit të Qarkut Kukës, personalitet me taban kombëtar që e do Kosovën poaq sa e dua unë Shqipërinë! Abdullahu tha se nuk do të qëndronte gjatë sepse ishte nisur për në Pallatin e kulturës për ta ndjekur programin kulturor-artistik që do të shfaqej nga Ansambli “Drenica” dhe nxënësit e shkollave “Lidhja e Prizrenit” dhe “Havzi Nela” nga Kukësi.
Pjesëmarrja në shfaqje ishte edhe pjesë e agjendës sime ndërsa Abdullahu kishte arsye shtesë për ta ndjekur programin sepse në mesin e artistëve të vegjël ishte edhe nipi i tij (djali i vëllait) Elviu i cili kishte njërin nga rolet kryesore në shfaqjen e titulluar “Familja Jashari, legjenda e kohës moderne” interpretuar në mënyrë të mrekullueshme nga nxënësit e dy shkollave të sipërpërmendura. Artistët e vegjël në sallën e mbushur plot, sollën në kujtesë ngjarjet e ditëve kur u sakrifikua familja Jashari falë së cilës Kosova u çlirua dhe u pavarësua.

Shfaqja kushtuar familjes emblematike Jashari zgjati rreth një orë dhe u përcoll me shumë emocione, lot e duartrokitje nga publiku, ndërsa më pas u paraqiten në skenë artistët e Ansamblit “Drenica” fillimisht me një Valle festive nga valltaret fëmijë, e më pas me këngë të interpretuara nga këngëtarët e mirënjohur Leona, Diona, Rinesa, Naimi, Hakia, Bajrami dhe Isa. Programi u përmbyll me vallen e  “Hamez Jasharit” të interpretuar nga valltaret e rritur të Ansamblit…

Në sallë e takova edhe një mik timin te penës, poetin veteran Hakik Visha të cilin e ftova të ulej afër meje.  Hakiki ndonëse i ka mbushur 88 vjet, gëzon shëndet të mirë dhe merr pjesë në secilin aktivitet kulturor që organizohet në Kukës. Edhe Hakiki si shumë miq të mi kuksianë, është i lidhur shpirtërisht me Kosovën dhe shfaqjen kushtuar familjes Jashari e përcolli me shumë emocione e duartrokitje.

Kur dolëm nga Pallati i kulturës kishte filluar të bie muzgu, që ishte një sinjal se duhet të ktheheshim ngadalë për në Opojë. Sigurisht më ngeli merak të takoja edhe shumë miq e kolegë tjerë që kam në Kukës por këtë radhë nuk më premtoi koha!