ATV

Author: E.R.

  • MËSUESI QAUSH HAXHOSAJ – FANAR NDRIÇUES NË RRUGËN E DIJES

    MËSUESI QAUSH HAXHOSAJ – FANAR NDRIÇUES NË RRUGËN E DIJES

    Shkruan: Demir Reshiti

    Në këtë vit të veçantë, kur ish-mësuesi im i shkollës fillore, Qaush Haxhosaj, përmbyll dekadën e tetë të jetës, ndjej për obligim ta nderoj këtë figurë të rëndësishme të arsimit dhe njeri me vlera të larta njerëzore i cili ka dhënë një kontribut të madh në formimin e brezave të rinj.
    Qaushi, i lindur më 23 mars 1945, ishte fëmija i parë Dinë Haxhosajt nga fshati Prekolluk i komunës së Deçanit, një personalitet ky i respektuar në atë zonë, i cili kishte edhe tre djem tjerë dhe një vajzë.

    Pas përfundimit të shkollës fillore, Qaushi vazhdoi arsimimin e tij në normalen e Gjakovës, ku u diplomua me sukses në vitin 1967. Ky vit përfaqëson gjithashtu fillimin e një karriere të gjatë si mësues, kur ai u punësua në shkollën fillore “29 Nëntori” në Bresanë të Opojës. Këtu, ai shërbeu me përkushtim për 12 vite, duke ndihmuar nxënësit të zhvillohen dhe të formojnë karakterin e tyre. Dy vitet e para punon si arsimtar i lëndës Bazat e Arsimit Teknik, ndërsa dhjetë vite tjera si mësues klasor duke i përcjellë deri në klasën e pestë tri gjenerata, njëra nga të cilat ishte gjenerata ime.

    E konsideroj vetën me fat që e kam pasur mësues këtë personalitet të respektuar i cili ka pasur ndikim të madh në trasimin e rrugës sime të dijes dhe të ngritjes intelektuale. Ishte pikërisht mësuesi Qaush i cili që në orën e parë të mësimit nuhati talentin tim dhe aftësitë e mia për të zënë dije dhe më mbështeti për tërë kohën sa e kisha mësues. Ndërsa kujtoj të gjitha mësimet që kam marrë prej tij, e ndiej se isha i bekuar që kisha fatin ta kem mësues një njeri si ai.

    Edhe pse ishte vetëm 22 vjeçar kur e filloi punën në një fshat larg nga vendlindja e tij, mësuesi Qaush u prit me dashamirësi nga kolegët dhe nxënësit. Ai kujton me nostalgji dhe respekt ato vite dhe ndjen një lidhje të veçantë me opojanët.

    Ndonëse  në vitin 1979, pas 12 vitesh të kaluara në Opojë, u detyrua të rikthehet në vendlindje për tu përkushtuar ndaj nevojave të familjes, ai gjithmonë me mendje dhe zemër kujtonte ish-nxënësit e tij në fshatin ku për herë të parë rroku ditarin shkollor.
    Misionin e shenjtë të mësuesit, Qaushi e vazhdoi në vendlindjen e tij ku ka punuar fillimisht në shkollën fillore “Avni Rrustemi” në fshatin Irzniq, ndërsa pas çlirimit të Kosovës, deri në arritjen e moshës së pensionit (2010)  ka punuar në shkollën fillore “Ardhmëria” në Beleg.  Gjatë gjithë këtyre viteve mësuesi Qaush thotë se asnjëherë nuk e ka harruar Opojën duke shtuar se shpeshherë kolegëve dhe nxënësve të tij ju folur për Opojën dhe opojanët si njerëz të respektuar me virtyte të larta njerëzore.

    Në Opojë përveç mësuesit Qaush, nga komuna e Deçanit kanë punuar edhe Hajdar Çekaj, Sylejman Ferizi, Dinë Ahmeti dhe Ismet Ferizi, (tre të fundit tashmë të ndjerë). Ishte pikërisht mësuesi Hajdar ai që e ftoi Qaushin të fillojë punë në Opojë dhe punuan bashkë më shumë se një dekadë. Ai edhe tani, pas 13 vitesh në pension, vazhdon të mbajë kontakte me kolegë dhe ish-nxënës, të cilët e kujtojnë me respekt dhe admirim. Kontaktet me mësuesin Hajdar i ka vazhduar rregullisht pas kthimit të tij në vendlindje, ndërsa në Opojë kontakton me profesorin e nderuar Hajriz Meleqi, me ish-mësuesit Jahja Piraj nga fshati Pllavë, Nuridin Kutelin nga fshati Kosavë dhe me Hajri Nuhiun nga fshati Kuklibeg.

    Qaushi ka 6 fëmijë (tri vajza e tre djem) dhe 15 mbesa e nipa. Dy djem i punojnë në botën e jashtme ndërsa njëri djalë dhe vajzat jetojnë në Kosovë. Si kryefamiljar i devotshëm që është, ai vazhdon të ndajë dashurinë e tij, duke kaluar kohë të çmuar me ta, si dhe duke u angazhuar në aktivitete të tjera si leximi dhe punimi në kopsht. Një nga kënaqësitë e tij të mëdha është udhëtimi me familjen gjatë verës për pushime në det.

    Mësuesi Qaush Haxhosaj është një model për shumë breza, dhe historia e tij tregon se si një mësues i përkushtuar mund të ndihmojë në ndërtimin e një shoqërie më të mirë. Të gjithë ne, ish-nxënësit e tij, jemi krenarë për të, dhe e nderojmë atë në këtë përvjetor të veçantë. Gëzuar, mësues i nderuar. Të priftë shëndeti dhe e mbara e shekullofsh bashkë me më të dashurit tu!

     

  • Shqiprim Latifi publikon këngën e re/ A e dini se është vëllai i këngëtares së famshme …

    Shqiprim Latifi publikon këngën e re/ A e dini se është vëllai i këngëtares së famshme …

    Shqiprim Latifi ka lansuar projektin e tij më të ri muzikor.

    Kënga e cila mban titullin “Qaj për ty”, është vizuelizuar edhe me videoklip.

    Për tekstin e këngës është kujdesur Kreshnik Avdiu, kurse orkestrimin Labinot Mezini.

    Kujtojmë se Shqiprimi vjen nga një familje artistësh, ai është vëllai i këngëtares Merita Latifi, një këngëtare mjaft e kërkuar dhe pëlqyer në vendin tonë./IndeksOnline/

    Shqiprim Latifi – QAJ PËR TY (Official Music Video) (youtube.com)

  • Gazetari Krasniqi jep detaje interesante të kohës së arrestimit të Bacit Jakup

    Gazetari Krasniqi jep detaje interesante të kohës së arrestimit të Bacit Jakup

    Gazetari Valdrin Krasniqi ka dhënë detaje nga dita kur katër vjet më parë forcat speciale të EULEX-it, me urdhër të ZPS-së arrestuan zëdhënësin e UÇK-së, Jakup Krasniqin.

    Ai thotë se vajza e Bacit Jakup, Gresa, e ka telefonuar në 7 të mengjesit, të 4 nëntorit 2020 për t’ia kumtuar lajmin se babai i saj po arrestohet për tu dërguar në Hagë.

    Krasniqi thotë se pjesëtarët e EULEX-it ishin befasuar kur e kishin parë atë menjëherë në vendin e ngjarjes, të cilët me shpejtësi mbyllen dyert e hekurta të oborrit të tij, për t’i pamundësuar atij të realizojë fotografi.

    Postimi i plotë i gazetarit Krasniqi:

    Ishte ora 7 e mëngjesit, e 4 nëntorit 2020.

    Telefoni im po cingeronte dhe pash se ishte Gresa, vajza e Bacit Jakup. Zëri i saj ishte i ngarkuar, teksa më tregonte se EULEX-i kishte hyrë në shtëpinë e tyre për të arrestuar babanë e saj – zërin e UÇK-së. Nuk mendova dy herë. Me vrap shkova drejt shtëpisë së tyre dhe sapo mbërrita, pashë oborrin e mbushur me policë të huaj të maskuar, duke rrethuar atë vend që gjithmonë ishte simbol i lirisë dhe krenarisë.

    Si gazetar, instinktivisht kapa aparatin për të fotografuar atë moment të rëndë. Por EULEX-i veproi menjëherë. Ata mbyllën dyert e hekurta, duke mos lejuar askënd të shihte atë që po ndodhte brenda. Ishte një moment që nuk mund ta harroj kurrë – një moment ku padrejtësia ndihej aq e prekshme, ndërsa ne ishim të pafuqishëm përballë saj.

    Sot, katër vjet më vonë, të njëjtët xhipa të EULEX-it u parkuan sërish në vendin e njëjtë. Por kësaj here, nuk ishin aty për të marrë Bacin Jakup.

    E kishin sjellë atë për një vizitë të shkurtër në shtëpi, që të vendoste një buqetë lulesh mbi varrin e vëllait të tij, Azemit, të cilin nuk e kishte parë për katër vjet. Azemi ndërroi jetë të shtunën dhe Baci Jakup nuk kishte pasur mundësinë t’i jepte lamtumirën e fundit. Për shkak të procesit në Hagë, Baci Jakup nuk ishte aty as për dasmën e djalit të tij të vetëm, Altinit, i cili tashmë është bërë baba.

    Nuk mundi të ishte as në dasmën e vajzës së tij, Gresës, e cila po ashtu është bërë nënë.

    Dhimbja për të gjitha këto momente të humbura është e pamasë, por Baci Jakup mbetet i fortë, siç ka thënë gjithmonë: “Njeriu është më i fortë se guri.” Sot, ne e përshëndesim Bacin Jakup me shpresën që së shpejti ta shohim përsëri në Kosovë, në atë tokë për të cilën ai dha gjithë jetën e tij. Jeta vazhdon, por historia e tij është një testament i sakrificës dhe forcës njerëzore. Te presim shpejt, Bac, në vendin tënd të dashur.

  • BADUSHE BAJRAKTARI- INFERMIERJA NËPËR DUART E SË CILËS KANË ARDHUR NË JETË 3000 FOSHNJA!

    BADUSHE BAJRAKTARI- INFERMIERJA NËPËR DUART E SË CILËS KANË ARDHUR NË JETË 3000 FOSHNJA!

    Shkruan: Demir Reshiti

    Të jesh mami është profesioni më i bukur, më human dhe më i përgjegjshëm. Është një punë jashtëzakonisht e bukur dhe në të njëjtën kohë edhe stresuese. Lindja e çdo foshnje është një histori më vete, pamja e një nëne të lumtur, të kënaqur dhe të buzëqeshur është lumturia dhe privilegji më i madh për të qenë pjesë e asaj lumturie dhe atij momenti magjik.

    Puna e mamisë është jashtëzakonisht e vështirë, por edhe e bukur, sepse kërkon shumë dashuri dhe durim. Mamia është personi që së bashku me mjekun e mirëpret të porsalindurin, e para që e sheh, e përkëdhel, e rregullon dhe më pas ia jep nënës…

    Njëra nga gratë opojane që për afro 45 vjet iu përkushtua profesionit të shenjtë të infermieres-mamisë është Badushe Lutfiu -Bajraktari. Ajo ishte ndër femrat e para nga Opoja që u shkollua dhe që nga mosha 20 vjeçare e deri në pensionim dha ndihmën e saj të pakursyer në përkujdesjen shëndetësore për banorët e Opojës e Gorës dhe jo vetëm.

    Badushja sot më 25 shtator 2024, kremton 69 vjetorin e lindjes. Atë e sollën në jetë në fshatin Brrut të Opojës prindërit Tasim e Kumrije Lutfiu. Këta prindër qysh atëherë e dinin rëndësinë e shkollimit dhe nuk hezituan t’i shkollojnë fëmijët e tyre.

    Shkollën fillore dhe të mesmen Badushja i ka kryer në Prizren. Duke e pasur parasysh nevojën për ndihmë shëndetësore që kishin banorët e trevës së Opojës, prindërit e inkurajuan Badushen që të kthehet të punojë në vendlindje ani pse në atë periudhë ata ishin shpërngulur në Prizren.

    Punën e ka filluar në moshën 20 vjeçare (21.10.1975). Gjashtë javë ka punuar në Dragash e më pas mbi tetë vjet ka punuar në ambulanten e fshatit Bellobrad. Në vitin 1983 transferohet në lindoren e spitalit të Dragashit ku ka punuar deri në ditën e pensionimit (25.09.2020).

    Gjatë afro 45 vitesh punë si mami e infermiere ka asistuar në rreth 3000 lindje nga të cilat gati gjysmën e ka kryer vetë ndërsa pjesën tjetër me ndihmën e mjekut. Nga një evidencë që ka mbajtur Badushja, nëpër duart e saj kanë lindur 1489 foshnje të gjinisë mashkullore dhe 1511 foshnja të gjinisë femërore. Ajo ka asistuar në 17 lindje me binjakë.

    Me guxim dhe entuziazëm i mposhti sfidat dhe vështirësitë…

    Badushja kujton sfidat dhe vështirësitë e mëdha që kishte në fillimet e punës. Asaj i është dashur që të udhëtojë në këmbë me dhjetra kilometra sidomos gjatë kohës kur ka punuar në ambulancën e fshatit Bellobrad dhe mbulonte fshatrat Brrut e Zym. Përmend rastet kur nga autobusi zbriste në vendin e quajtur Tyrbja e Pllavës dhe nga aty vazhdonte në këmbë për në Bellobrad ku ua jepte terapinë pacientëve, prej aty në Brrut pastaj në Zym dhe rikthehej përsëri në ambulancë në Bellobrad për ta bërë sterilizimin e shiringave intravenoze dhe kjo duhej të bëhej detyrimisht brenda ditës. Përveç punës në ambulancë i duhej të bënte vizita shtesë nëpër shtëpi te gratë shtatzëna, lehonat, fëmijët e posalindur, parashkollorë, etj.
    Vështirësitë asaj nuk iu ndalen as kur kaloi me punë në spitalin e Dragashit, sidomos pas përfundimit të luftës kur nga qendra komunale nuk kishte pasdite linjë të rregullt për Prizren. Shpeshherë ka punuar në dy ndërrime që pastaj të pushojë dy ditë të tjera vetëm shkaku i mungesës së mjeteve të transportit të udhëtarëve.

    Në pyetjen tonë nëse i kujtohet ndonjë rast i veçantë që i ka ngelur në kujtesë gjatë punës së saj, Badushja thotë se nuk do ta harrojë kurrë datën 8 shkurt të vitit 1985 kur një grua shtatzënë e kanë sjellë me helikopter nga fshati Krushevë për shkak se si pasojë e borës së madhe rrugët ishin të bllokuara. Ishte gëzim i papërshkruar jo vetëm i familjarëve por edhe i stafit mjekësor që arritëm me sukses t’i shpëtonim jetën nënës e cila pas tri vajzave solli në jetë një djalë. Lindja e djemve pas shumë vajzave gjithashtu përbente momente të veçanta gëzimi të cilat vështirë se harrohen.  Asaj i kujtohen gjithashtu momentet e vështira që i ka pasur gjatë punës kur është detyruar t’i udhëheq lindjet edhe gjatë transportimit të shtatzënave nga Dragashi për Prizren!

    Përveç asistimit në lindje në spital, Badushja ka kryer edhe shumë lindje jashtë spitalit, nëpër shtëpi, etj., veçmas në kohën e regjimit të egër serb. Shtëpia e saj në Prizren që gjatë kohës së luftës ishte shndërruar pothuajse në lindore ku janë kryer mbi 100 lindje. Aty kanë sjellë në jetë foshnjat e tyre sidomos gratë nga Korisha, Malisheva, Arbana etj., të cilat për shkak të luftimeve ishin detyruar të kërkonin ndihmë në Prizren, në shtëpinë e Badushes. Të gjitha këto shërbime Badushja i ka kryer në baza vullnetare dhe pa pagesë, ndërsa shpërblimi më i madh për të kanë qenë falënderimet e shumta që ka marrë nga lehonat dhe familjaret e tyre.

    Asistimi në lindjen e tre brezave! 

    Në pyetjen time se a ka pasur raste që gjatë punës mbi 40 vjeçare të ketë asistuar  në lindjen e brezit të tretë (fëmija i fëmijës së fëmijës) Badushja thotë se ka pasur edhe raste të tilla dhe i ka përjetuar me shumë emocione.
    – Gjithsejtë kam punuar 44 vjet 11 muaj e 4 ditë. Gjatë kësaj periudhe kam pasur fatin që të asistoj në ardhjen në jetë të tre brezave. Ishte vërtetë kënaqësi kur i dëgjoje fjalët e tyre që nëpër duart e mia kanë ardhur në jetë edhe nëna dhe gjyshja e foshnjës së posalindur!, – kujton Badushja, duke shtuar se kishte me qindra raste kur me ndihmën e saj kanë ardhur në jetë foshnja nga nëna që gjithashtu kishte ardhur në jetë rreth dy dekada më parë po ashtu me ndihmën e Badushes.

    Krahas përkushtimit në punë, Badushja ka qenë shumë e afërt me kolegët dhe nuk ka hezituar në asnjë moment që t’i ndihmojë ata, veçmas kuadrin e ri që ishin akoma të pa përvojë.

    Gjatë punës mbi dyzet vjeçare, krahas lodhjes ka pasur edhe momente të mira që asaj do t’i ngelën gjithmonë në kujtesë. I kujtohen rastet kur lehonat i kërkonin asaj që t’ia vendos emrin foshnjës së posalindur. Madje ka pasur një rast kur prindërit nga fshati Brezne kanë vendosur që foshnjës së tyre t’ia lënë emrin Badushe si shenjë respekti për ndihmën e pa kursyer që kishte dhënë kjo mami në lindjen e asaj foshnjeje. Tash emnakja e saj është e martuar dhe jeton në Amerikë!

    Punën dhe përkushtimin ia vlerësoi populli por jo edhe institucionet!

    Në pyetjen time se a ka marrë ndonjë mirënjohje a letër-falënderim nga drejtoria e spitalit apo nga kuvendi komunal, Badushja është përgjigjur se për fat të keq ajo është anashkaluar. Madje, sipas saj ka pasur raste kur mirënjohje janë ndarë për punëtorë-e me shumë më pak përvojë se ajo, ndërkohë që institucionet përkatëse nuk e kanë parë të udhës as t’ia bëjnë një përcjellje dinjitoze në ditën që u pensionua!!!

    Badushja është martuar në vitin 1977 me Musa Bajraktarin nga Prizreni me të cilin ka tre fëmijë (Xhengizin, Xhoshkunin dhe Xhynejtin). Ajotani jeton në Prizren e rrethuar nga më të dashurit e saj dhe po ndihet mirë si pensioniste. Ajo i lutet Zotit që t’ia fal shëndetin dhe t’i kalojë ditë ditët e pleqërisë me kujtimet e përjetimet e pa harruara gjatë punës me mantel të bardhë!

    Motrën Badushe e urojmë për hapërimin e saj në dekadën e shtatë të jetës duke i dëshiruar shëndet në radhë të parë, dhe momente të këndshme me më të dashurit e saj!

     

  • SADRI HULAJ – SHEMBULL I PËRKUSHTIMIT DHE I ARRITJEVE NË SHËNDETËSI E SPORT

    SADRI HULAJ – SHEMBULL I PËRKUSHTIMIT DHE I ARRITJEVE NË SHËNDETËSI E SPORT

    Shkruan: Demir Reshiti

    Në kuadër të ciklit të shkrimeve Portrete opojanësh që na bëjnë krenar, këtë herë do ta bëj prezantimin e mjekut specialist dr. Sadri Hulaj nga fshati Pllavë i komunës së Sharrit i cili jeton në Prizren dhe aktualisht punon në Prishtinë. Shkas për ta bërë këtë shkrim është ditëlindja e tij e 65-të dhe arritja e moshës së pensionit.

    Me një jetë të dedikuar shërbimit shëndetësor dhe angazhimeve shoqërore, dr. Sadri Hulaj është një figurë e rëndësishme në komunitet dhe një model për brezat e rinj të profesionistëve të mjekësisë. Falë entuziazmit, vullnetit, mirësjelljes dhe aftësive të jashtëzakonshme komunikuese, ai gëzon respekt të jashtëzakonshëm në mesin e kolegëve, miqve dhe mbarë popullit.

    Përveç karrierës së tij mjekësore, dr. Sadriu është aktiv edhe në sport, veçanërisht në pingpong. Ai ka fituar medalje në garat kombëtare e ndërkombëtare dhe është shpallur sportist i vitit për pingpongun veteran në Kosovë. Ai ishte gjithashtu kryetar i Shoqatës së Veteranëve të Pingpongut të Kosovës nga 2008 deri në 2012.

    Në të gjithë këto fusha, autoriteti i doktor Sadriut është fituar vetëm me punë dhe ndershmëri, gjë që konfirmohet edhe me rezultatet e arritura gjithandej ku është angazhuar. Puna e tij e frytshme në mjekësinë urgjente-emergjente ishte, është dhe do të jetë shembull dhe inspirim për brezat e ardhshëm.

    Dr. Sadri Hulaj është i lindur më 20 korrik 1959 në fshatin Pllavë të komunës së Sharrit. Është djali i vetëm i prindërve Sinan Hulaj (1923-2011) dhe Habibe Ahmeti -Hulaj (1926- 2022) të cilët kishin edhe dy vajza.

    Shkollën fillore e ka kryer në Pllavë dhe në Llopushnik (1966 – 1974), të mesmen (gjimnazin) në Sharr (1974-1978). Fakultetin e Mjekësisë e ka kryer në Universitetin e Beogradit (1978 – 1986) dhe ka marrë titullin Doktor i Mjekësisë.

    Në vitet 1995 – 2000 ka kryer specializimin nga Mjekësia Emergjente të cilin e ka filluar në Beograd (1995) dhe e ka përfunduar në Universitetin e Prishtinës (24 nëntor 2000). Në fakultetin e mjekësisë të Universitetit të Prishtinës ka vazhduar edhe studimet postdiplomike në drejtimin e kardiologjisë (2002 -2004) dhe i ka përfunduar me sukses të gjitha provimet (por për fat të keq nuk i është mundësuar mbrojtja e temës së diplomës).

    Krahas gjuhës amtare shqipe, dr. Sadriu e flet rrjedhshëm edhe gjuhën serbe, kroate, angleze dhe frënge, duke reflektuar një arsim të gjerë dhe një angazhim për të komunikuar me një audiencë të gjerë.

    Dr. Sadriu është martuar në vitin 1980 me Drita Krasniqin nga fshati Brezne me të cilën kanë lindur gjashtë fëmijë: Dhuratën, studente e Farmacisë në Gjermani dhe njëkohësisht është e punësuar si punëtore administrative në një spital në Gjermani (Menaxhere e Zyrës së Kompanisë); Veroren, specialiste e gjinekologjisë, punon në Spitalin e përgjithshëm në Prizren; Albulenën -Kreatore e modës, e cila për disa vite ka punuar si profesoreshë në ShMT në Prizren ndërsa tani punon në Gjermani; Edonen -specialiste e neurologjisë, aktualisht punon si kryemjeke në një spital të Gjermanisë; Premtonin, absolvent në Fakultetin e Mjekësisë në Prishtinë, pak para diplomimit; dhe Ardianin i cili punon si mjek në QKMF në Malishevë.
    Gjashtë nipër e katër mbesa janë dhurata më e çmuar që ua kanë bërë prindërve të tyre Sadriut e Dritës këta fëmijë shembullorë, të gjithë me karriera të suksesshme në mjekësi dhe fushat e tjera.

    Menjëherë pas diplomimit, me ndjenja e emocione të veçanta por me vullnet, edukatë, disiplinë, dëgjueshmëri e mirësjellje me kolegët, e fillon stazhin e mjekut praktikant fillimisht në Repartin e Kirurgjisë në spitalin e Prizrenit. Në këtë repart atëbotë punonte pionieri i kirurgjisë prizrenase, opojani Hidajet Lutfiu i cili jo vetëm ndaj dr. Sadriut por ndaj të gjithë mjekëve të rinj që e kryenin stazhin në këtë repart, tregonte respekt dhe përkujdesje të jashtëzakonshme, duke i afruar, këshilluar por edhe duke ju krijuar mundësi që të asistonin në ndërhyrjet kirurgjike.  Për fat të keq ky angazhim zgjati vetëm një muaj dhe u ndërpre sepse dr. Sadriut i vjen ftesa për të shkuar në shërbimin e detyruar ushtarak. Pas një viti, pasi e kryen shërbimin ushtarak vazhdon stazhin e praktikantit nëpër reparte tjera të spitalit të Prizrenit.

    Punën e rregullt si mjek e fillon në vitin 1988 në ambulancat e fshatrave Gjonaj dhe Zym të Hasit ku punon deri në vitin 1990 kur e nis punën në Shërbimin e Urgjencës në Prizren. Gjatë kësaj periudhe angazhohet si profesor i lëndëve Anatomi, Farmakologji, Higjienë, Mjekësi Interne dhe Neuropsikiatri në Shkollën e mesme të mjekësisë “Luciano Matroni” në Prizren. Në vitet 1994 – 1996 dr. Sadriu jep kontributin e tij paralelisht edhe në Ambulancën humanitare të Sh.B.H. “Nena Terezë” në Zhur.
    Në vitet 2002 – 2003 punon si Specialist i Mjekësisë Urgjente në Shërbimin e Urgjencës në Prishtinë prej nga kthehet dhe punon për afro 20 vite në Repartin e Emergjencës të Spitalit regjional – “Prim. dr. Daut Mustafa” në Prizren, nga të cilat 15 vite në pozitën e përgjegjësit të Emergjencës.
    Në vitin 2022 rikthehet në Prishtinë për të punuar në repartin e Emergjencës të Spitalit privat “United Hospital” ku edhe punon aktualisht.

    Dr. Sadriu ka kontribuuar aktivisht në fushën e mjekësisë emergjente, duke marrë pjesë në projekte kombëtare e ndërkombëtare ku është angazhuar në cilësinë e bashkëpunëtorit profesional me Kryqin e Kuq të Spanjës në projektin “Ndihma e parë mjekësore” si dhe ka kryer vizita studiuese në vende të ndryshme si Suedi, Francë, Greqi etj. Ka marrë pjesë gjithashtu edhe në shumë kongrese dhe konferenca, duke prezantuar tema të rëndësishme mbi zhvillimin e sistemit të emergjencës në Kosovë dhe trajtimin e rasteve të ndryshme. Ka qenë pjesëmarrës aktiv në Kongreset kombëtare e ndërkombëtare të Mjekësisë emergjente si në Zagreb, Tiranë, Prishtinë, Prizren, Pejë etj. Në të gjitha këto kongrese e seminare ka pasur prezantime të punimeve me tematikë nga puna e përditshme në emergjencë, punime këto që janë mirëpritur nga pjesëmarrësit. Shumicën e këtyre prezantimeve e punimeve shkencore i ka publikuar nëpër revista të ndryshme shkencore, kombëtare e ndërkombëtare!

    Përveç karrierës së tij mjekësore, Dr. Sadriu është aktiv edhe në sport, veçanërisht në pingpong. Ai ka fituar medalje në garat kombëtare e ndërkombëtare dhe është shpallur sportist i vitit për pingpongun veteran nga Kuvendi Komunal i Prizrenit.
    Me sportin e pingpongut është mishëruar që në moshën rinore ndërsa karrierën e tij si lojtar aktiv në këtë sport e ka nisur në Klubin e pingpongut të Prizrenit. Medaljet e para në pingpong ia ka sjellë Kosovës nga garat e mbajtura në Sardenje të Italisë, në qytetin Bosa (viti 2012), pastaj nga turneu ndërkombëtar në dyshe që është zhvilluar në Otoçec të Sllovenisë në vitin 2022. Ka qenë pjesëmarrës i suksesshëm në turne të ndryshme ndërkombëtare të pingpongut që janë mbajtur në Turqi, Mal të Zi, Shqipëri, Maqedoni etj. Prej nga i ka sjellë vendit medalje të arta, të argjendta e të bronzta.
    Në qershor të këtij viti (2024) dr. Sadriu ka fituar kupën dhe medaljen e argjendtë në turneun ndërkombëtar “Prishtina Open” (grupi i veteranëve nga 65-70 vjet).

    Për të pasur një pasqyrë më të qartë lidhur me personalitetin e doktor Sadriut ia kam parashtruar atij disa pyetje të cilave u është përgjigjur me shumë dashamirësi.

    Pse u përcaktuat ta studioni mjekësinë?

    Përzgjedhja e profesionit ishte më shumë personale se e imponuar. Qysh si nxënës i gjimnazit më kanë tërhequr veçmas lëndët shkencore. Krahas detyrave mësimore që merrnim nga profesorët, gjithmonë kam bërë lexime shtesë. Mësoja, merrja shënime e vizatoja skica sidomos nga lëndët shkencore. Ato fletore me shënime e vizatime i kam ruajtur me fanatizëm dhe i posedoj edhe sot, madje habitem me vetveten se si i kam bërë!
    Problemet shëndetësore me të cilat është ballafaquar nëna ime tashmë e ndjerë, më kanë shtyrë që të lexoj literaturë mjekësore. Në këtë drejtim më kanë ndihmuar shumë edhe dajallarët nga të cilët njëri ishte mjek popullor (Mustafa), tjetri infermier (Abdiu), që të dy tashmë të ndjerë.
    Nëna Habibe vuante nga reumatizmi dhe shpesh kishte nevojë për trajtim mjekësor. Përkujdesja që bënin dajallarët për të ma zgjonte kureshtjen dhe më nxiste që të mësoj edhe unë se si ta ndihmoj nënën… Pikërisht këtu e ka zanafillën orientimi im që të studioj mjekësinë.

    Pse zgjodhët të studionit në Beograd dhe si ju priten atje?

    Në vitin kur përfundova gjimnazin dhe erdhi koha për të studiuar, babait tim që punonte në Beograd, ndërmarrja ku punonte i ndau banesë të re. Për të përfituar këtë banesë, babai ishte i detyruar që ta merrte familjen me vete dhe së bashku me nënën shkuam atje. Kjo shpërngulje ma ndryshoi planin që kisha për të studiuar në Prishtinë. U regjistrova në fakultetin e mjekësisë në Universitetin e Beogradit, pa provim pranues. Fillimi i studimeve në një qytet dhe gjuhë të huaj ishte për mua sfidë e vështirë sepse nuk e njihja gjuhën por edhe nuk kisha një bazë të mirëfilltë të parapërgatitjes për studime. Kishim vështirësi për t’u adaptuar nga se shkuarja nga një vendbanim i vogël në një tjetër shumë më të madh përbënte një sfidë në vete. Kjo bëri që të angazhohesha dyfish më tepër se koleget e mi studentë për të pasur një start të mbarë në studime.

    Puna e madhe dhe përkushtimi më ndihmuan që të stabilizohem dhe t’i kryej me sukses të gjitha provimet e vitit parë. Vështirësitë veç se mu shtuan pasi që pas përfundimit të vitit të parë të fakultetit u martova dhe na linden fëmijët njëri pas tjetrit. Megjithatë vazhdova studimet me vështirësi shtesë por pa ndërprerje. Në vitin 1985 e ndërruam banesën dhe u ktheva vet i gjashti në Prizren, në banesën e re. Në mungesë të banesës, u detyrova që në vitin e fundit të studimeve të banoj në konvikt, dhe në vitin 1986 diplomova.

    Sa kohë ju nevojit që ta mësoni gjuhën serbe?

    Kur kam filluar studimet nuk dija pothuajse asnjë fjalë në gjuhën serbe. Mirëpo duke lexuar, shënuar, vizatuar e komunikuar me shoqëri, kolegë studentë e qytetarë, arrita që për një kohë të shkurtër ta përvetësoja aq mirë gjuhën serbe sa që profesorët më merrnin si shembull gjatë ligjëratave e bisedave në amfiteatrot e fakultetit.

    A e kujtoni ndonjë moment interesant gjatë studimeve?

    Kam pasur situata të pakëndshme por edhe të tjera të këndshme gjatë studimeve. Kishte raste kur kolegët me përqeshnin për shkak të “belbëzimeve” gjatë prezantimit të seminareve. Gjithsesi kishte edhe momente të mira. Më kujtohet një rast kur pas prezantimit të një seminari, profesori më lavdëroi publikisht për citatet që kisha përdorur gjë që shkaktoi neveri te kolegët e grupit. E mbaj mend edhe një rast tjetër kur profesori na pyeti në çfarë ju aludon zhurma në zemrën e një pacienti. Unë thash se po më aludon në zhurmën e goditjes së topit të pingpongut në tavolinë. Në fillim profesor më qortoi për këtë përgjigje duke thënë po flet budallaqe. Derisa studentet tjerë pas ekzaminimit nuk e përsëritën atë që e konfirmova unë, profesori tha para studentëve se i vetmi që kishte dhënë përgjigje të saktë ishte Sadriu nga se ajo lloj zhurme dëgjohet te pacientet me valvulë artificiale… Pastaj një rast tjetër kur profesori në provim me kritikoi për mënyrën e ndarjes së frakturave e unë këmbëngula se njëri nga anëtarët e komisionit gjatë ligjëratave e kishte shpjeguar në këtë formë. Falë këmbënguljes sime anëtarët e komisionit e vlerësuan të drejtë përgjigjen dhe kalova provimin.

    E di që keni pasur lidhje emocionale me dajën tuaj. Madje e keni bërë publike një pjesë të letërkëmbimit me të, ku ju shkruan edhe në vargje. Ku e ka gjenezën kjo lidhje? 

    I kam pasur katër dajallarë (vëllezër të nenës). Daja Mustafë ishte mjek popullor dhe punëtor i suksesshëm shumëvjeçar në Postën e Kosovës, daja Abdi punëtor administrativ në Kuvendin komunal dhe infermier, daja Enver, punëtor në Beograd dhe daja Muharrem (nuk e kam arritur ta njoh për së gjalli) por djemtë e dajës po, dhe ende kemi takime me ata qe janë në jetë… Me dajën Abdi por edhe me dajën Mustafë kam pasur shumë takime, shumë dashuri për ata por edhe ata për ne. Na kanë vizituar për çdo ngjarje si në Pllavë ashtu edhe në Beograd gjatë studimeve. Vizitat nuk i kanë ndaluar as kur jemi shpërngulur në Prizren. Kanë ardhur rregullisht në dasma e ahengje, në datëlindjet e fëmijëve etj., dhe kemi pasur një përkrahje të madhe madje edhe nga pasardhësit e tyre… Nëna ka qenë shumë e dashur për ata dhe gati për çdo sebep i kemi vizituar dhe anasjelltas. Lidhja emocionale ka qenë dhe ende mbetet e fortë dhe e paharruar. Vjershat e dajës Abdi ende i ruaj dhe me emocionojnë shumë kur i lexoj vetë dhe ua lexoj edhe të tjerëve. Ato vargje përcjellin mesazhe diturie, mesazhe durimi e pune për ta bërë të dobishme të tashmen dhe të ardhmen. Gjithashtu kam kujtime të pa harruara edhe me dajën Mustafë i cili ishte një burrë stabil, i vendosur, i durueshëm dhe shumë punëtor por ishte edhe kritik i rreptë në raste kur vërente ndonjë padrejtësi. I kam të freskëta shumë kujtime gjatë takimeve me të derisa i vijoja mësimet në gjimnaz.  Shpesh i vizitoja dajallarët në vendet e punës dhe gjithmonë me ndihmonin e më jepnin këshilla… Zoti i mëshiroftë shpirtrat e tyre të bardhë.

    A ju kujtohet momenti kur keni filluar punë për herë të parë dhe si jeni ndier?

    Studimet në fakultetin e Mjekësisë në Beograd i përfundova më datë 31 tetor 1986. Vetëm një javë më pas, i gëzuar, i mbushur me energji por edhe me plane për të ardhmen, fillova punën në spitalin e Prizrenit. Fillova stazhin e mjekut praktikant dhe me ndjenja e emocione të veçanta por me vullnet, edukatë, disiplinë e dëgjueshmëri të veçantë dhe mirësjellje me kolektivin punues fillimisht të Repartit Kirurgjisë… Më kujtohet përkujdesja e madhe ndaj meje e dr. Hidajet Llutfiut dhe e mjekëve tjerë. Doktor Hidajeti jo vetëm ndaj meje por ndaj të gjithë mjekëve të rinj që e kryenin stazhin në këtë repart, tregonte respekt dhe përkujdesje të jashtëzakonshme, duke na afruar, këshilluar por edhe duke na krijuar mundësi që të asistonin në ndërhyrjet kirurgjike. Për fat të keq ky angazhim zgjati vetëm një muaj dhe u ndërpre sepse më erdhi ftesa për të shkuar në shërbimin e detyruar ushtarak.
    Në shërbimin ushtarak ndonëse shkova si mjek i diplomuar, më angazhuan në shërbimin e lidhjes si teleprinterist! Më kujtohet një moment kur një ushtar me grada na e shpjegonte si duhet të jepet ndihma e parë, derisa ushtarët tjerë e dëgjonin me vëmendje, unë ndërhyra dhe i thash që kjo që po shpjegoni është gabim. Ushtarit që shpjegonte i erdhi siklet dhe këmbënguli në të tijën por ndërhyri komandanti duke më dhënë mua të drejtë dhe nga ai moment më caktoi mua që t’i mbaja ligjëratat… Pas një viti, pasi e kreva shërbimin ushtarak vazhdova stazhin e praktikantit nëpër reparte tjera të spitalit të Prizrenit.

    Pse u përcaktuat për specializim në mjekësi urgjente- emergjente?

    U përcaktova për mjekësi Urgjente- Emergjente nga se kisha punuar në urgjencë 5 vite dhe gjithsejtë 9 vite kisha pritur të marr specializimin por nuk më ofruan diçka tjetër deri atëherë. Duke qenë prind i 6 fëmijëve shkollor nuk isha në pozitë që të pres për të zgjedhur ndonjë drejtim tjetër për specializim dhe u detyrova të pranoj atë që më ishte ofruar. Specializimin e nisa fillimisht në Repartin e Internos, të Kirurgjisë, Anesteziologjisë, Pediatrisë, Gjinekologjisë, etj. Më pas dy semestra stazh na është dashur t’i vazhdojmë në klinikë dhe fakultet ku ishim të regjistruar… Së bashku me mbi 30 kolegë (mjekë) shkuam në klinikat e Beogradit dhe përcillnim ligjëratat, ushtrimet dhe seminaret. Nga lëmi i Emergjencës ishim 4 veta nga trojet shqiptare. Më kujtohet se gjatë ligjëratave në pyetnin për cilat vende po specializonim!… Kishte ligjërata të mira por hetohej atmosfera e pa këndshme. Por pas 6 muajsh u detyruam të ktheheshim në Kosovë sepse ishte gjendje lufte dhe nuk arritëm ta përfundonim specializimin… Pas përfundimit të luftës, programin e specializimit e kemi ndjekur për një vit në klinikat e QKUK-së, sidomos në Emergjencë, Neurokirurgji, Njësinë Koronare etj.

     

    Na flitni diçka për kontributin juaj në themelimin dhe udhëheqjen e repartit të emergjencës.

    Kur e mora specializimin ende punoja në Shërbimin e Urgjencës në Prizren. Shërbimin e udhëhiqte një mjek i sjellë nga një vend i Serbisë, pastaj vazhdova stazhin në spitalin e Prizrenit ku që në fillim pata një ndërhyrje të suksesshme e cila u reflektua te kolegët, pacientët por edhe te familjarët e pacientëve. Më pas mbajta shumë kujdestari në Repartin e Internos madje i zëvendësoja edhe ata kolegë që nuk kishin mundësi ose nuk dëshironin të mbanin kujdestari, kështu që  fitova përvojë të madhe spitalore. Më duhet të theksoj se gjatë punës në këtë repart kisha përkujdesje dhe përkrahje nga dr. Bujar Demiri e dr. Baki Hajdari. Pas 8 muajsh vazhdova në Repartin e Kirurgjisë ku gjithashtu punoja çdo punë që bënin specializantet e kësaj fushe por ende mbaja kujdestari në Interno… Angazhohesha edhe në operacione si asistent i kirurgëve dhe kjo më ndihmoi shumë që të fitoja përvojë…
    Në vitin 2000 mora thirrjen Specialist i Mjekësisë Emergjente dhe fillova të punojë në ambulancën e Urgjencës të qytetit të Prizrenit. Tre muaj më pas më angazhojnë në një projekt bashkëpunimi me Kryqin e Kuq spanjoll të cilin e drejtonte dr. Mar Ripoll. Gjatë tetë muajve sa zgjati ky projekt, realizuam trajnimin e të gjithë stafit shëndetësor në rajonin e Prizrenit (mjekë, infermierë, vozitës e zjarrfikës. Gjatë kësaj periudhe realizova dy vizita studimore…

    A mund ta ndani me lexuesin ndonjë moment interesant gjatë punës suaj në shërbimet urgjente-emergjente?

    Nga 38 vite punë në shërbimet urgjente e emergjente (1986 – 2024) si dhe shumë vizita shtëpiake, pastaj dy vizita në vendet e shenjta Mekë e Medine si mjek i hanxhijëve, kam pasur shumë raste që jo sot por kurrë nuk mund t’i harroj. Po i përmendi disa raste të cilat më kanë ngelur të freskëta në kujtesën time dhe sa herë i kujtoj më shkaktojnë emocione të veçanta e më japin vullnet për punë.

     

    • Një ditë në orët e para të mëngjesit na vjen një pacient me gjendje të rënduar shëndetësore. Me ekipin e urgjencës, internistin dhe infermierin kujdestar filluam ta reanimonim duke i bërë goditje me elektro shok. Sa arrihej përmirësimi klinik, pacienti përsëri hynte në arrest dhe na duhej ta përdornim sërish elektro shokun. Nga dhimbja që i shkaktonin goditjet në kraharor pacienti bërtiste duke na sharë e ofenduar. Deshi zoti që t’ia rikthenim ritmin, të mbijetojë dhe të përmirësohet. Pas disa ditësh kur erdhi në vizitë kontrolluese na u falënderua, kërkoi falje dhe u bëmë miq të mirë…

     

    • Një rast tjetër që gjithashtu nuk e harroj kurrë ishte shoqërimi i një pacienti (fëmijë tetë ditësh) gjatë transferimit për shërim të mëtejshëm në Stamboll. Ftesën për ta shoqëruar këtë pacient ma bënë nga QKUK përkatësisht nga Klinika e Neonatologjisë. Pasi komunikova me kolegët pediatër-neonatolog, i regjistrova parametrat vital, terapinë, i mora këshillat e nevojshme dhe me autoambulancë u nisëm për Stamboll. Së bashku me mua e pacientin ishte vozitësi dhe infermieri. Kaluam një kufi ndërsa në kufirin tjetër në mes të Bullgarisë e Turqisë na ndalen më gjatë dhe gjendja e pacientit u rendua. I ra saturimi, iu shtua frekuenca e frymëmarrjes dhe pulsi. Kjo më shqetësoi seriozisht dhe ndërhyra menjëherë me terapi adekuate duke ia përmirësuar parametrat. Për fat të mirë arritëm që ta dorëzojmë pacientin në njërin prej spitaleve më eminente në Stamboll… Pas 5 vitesh vijnë familjarët e pacientit të më takojnë dhe të më falënderojnë duke më thënë ju ja keni shpëtuar jetën fëmijës sonë. Kot iu thosha që nuk e kam operuar unë. Ata ishin të bindur që unë isha shpëtimtari i fëmijës së tyre…

     

    • Momente të veçanta përjetimi janë edhe rastet kur pas shumë vitesh vjen të na falënderohet pacienti të cilit i kishim shpëtuar jetën. Një rast i tillë ishte me një fëmijë që kishte rënë nga një lartësi prej disa metrash dhe e kishin sjellë në gjendje të rëndë me çrregullime të frymëmarrjes, saturim të zvogëluar… Pas ekzaminimit i vendosim katër gjilpëra 18 gr. nën lëkurë të kraharorit të cilat bënë efekt dhe ia përmirësuan gjendjen. Më pas e dërguam në QKUK për trajtim të mëtutjeshëm klinik… Kishin kaluar afro dhjetë vite nga ai rast dhe vjen një djalosh që na u prezantua si student i gjuhëve të huaja. Na tha erdha t’ju falënderoj se ma keni shpëtuar jetën kur isha rrëzuar. Ne nuk e njihnim por gjithsesi ky gjest falënderues i atij djaloshi na bëni që të ndiheshim mirë.

    Derisa isha përgjegjës i Emergjencës gjithashtu kishte shumë ngjarje të këndshme të cilat vështirë se harrohen ndonjëherë.

    Doktor Sadriun e urojmë për ditëlindjen e tij të 65-të duke i dëshiruar shëndet në radhë të parë dhe suksese në punën dhe angazhimin e tij në mjekësi e sport!

     

     

     

     

     

  • Patriot Krasniqi i PDK-së takon në SHBA senatorë e kongresistë amerikan

    Patriot Krasniqi i PDK-së takon në SHBA senatorë e kongresistë amerikan

    Kryetari i PDK-së në Itali, Patriot Krasniqi po merr pjesë në Lutjet e Mëngjesit që po mbahen në SHBA.

    Me këtë rast, ai ka njoftuar se ka takuar miq të mëdhenj të Kosovës, senatorë, e kongresistë amerikanë si dhe shumë personalitete të ndryshme e politikan të vendeve të ndryshme.

    “Lutjet e Mëngjesit ishin një mundësi e jashtëzakonshme për të shkëmbyer pikëpamjet tona me shumë personalitete dhe takimet e shumta dy ditëve të fundit, do të më shërbëjnë për të vazhduar edhe më fuqishëm angazhimin tonë të përbashkët për një Kosovë të fortë e diasporë të integruar”, ka shkruar ndër të tjera ai.

  • NDARJA SI NJË TRAGJEDI PERSONALE DHE KOLEKTIVE

    NDARJA SI NJË TRAGJEDI PERSONALE DHE KOLEKTIVE

    Demir RESHITI

    Mbyllja e kufirit ndërmjet ish-Jugosllavisë dhe Shqipërisë në vitin 1947 ka qenë një ngjarje që ka pasur ndikim të thellë dhe të dhimbshëm në jetën e shumë familjeve shqiptare. Ky kufi, që ndante territoret shqiptare të Kosovës dhe të Maqedonisë nga Shqipëria, u vendos pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore. Para vitit 1947, shumë familje shqiptare jetonin në zona ku kufijtë e shteteve nuk ishin të qarta. Mbyllja e kufirit dhe vendosja e masave të rrepta për kalimin e tij solli përçarje dhe vuajtje të mëdha duke krijuar një ndarje të dhembshme dhe shpesh të pashmangshme.

    Për shumë shqiptarë që jetonin në zona të ndryshme nga të dy anët e kufirit, kjo ndarje përfaqësonte më shumë sesa një ndryshim të thjeshtë territorial; ajo ishte një ndarje e thellë emocionale dhe familjare. Shumë njerëz humbën kontaktin me të afërmit e tyre, të cilët ndodheshin në anën tjetër të kufirit. Vizitat dhe komunikimi ishin të pamundura, dhe shumë familje u detyruan të jetonin në kushte të ngurta dhe të paqartë për dekada të tëra.

    Shkrimtarët që i janë qasur kësaj teme, shpesh e kanë përshkruar këtë ndarje si një tragjedi personale dhe kolektive. Ata kanë përshkruar historitë e individëve që janë ndarë nga të dashurit e tyre duke u përballur me shumë sfida për të ruajtur lidhjet familjare dhe vëllazërore. Historitë e tyre shpesh janë të mbushura me ndjenja të humbjes dhe ndarje, por gjithashtu tregojnë përpjekjet e tyre për të ruajtur lidhjet dhe kujtimet e ndara.

    Janë shumë ngjarje të dhimbshme të ndarjes, në të shumtën e rasteve të treguara nga protagonistë që i kanë përjetuar vetë ato ndarje e që i kanë përcjellë te lexuesit shkrimtarë e publicistë që kanë pasur njohje të drejtpërdrejtë me protagonistët e tyre. I tillë është edhe shkrimtari dibran Nuri Koleci i cili këto ditë ka botuar monodramën “Unë jam unë” brenda së cilës është edhe monodrama tjetër e titulluar “Edhe unë jam unë” e që janë kronologjikisht të lidhura njëra me tjetrën, që përshkruajnë fatin tragjik dhe vuajtjet që iu shkaktoi ndarja dy personazheve të tija (mund të themi reale) Shpend Gurit dhe të dashurës së tij Dritës të cilët rrëfejnë në vetën e parë dramën që ua ka shkaktuar mbyllja e kufirit…

    Shpend Guri dhe Drita, protagonistë të kësaj monodrame, janë jo vetëm personazhe, por gjithashtu edhe përfaqësues të shumë individëve që kanë përjetuar ndarjen e papritur të familjeve dhe dashurive të tyre për shkak të kufijve politikë.

    Në një periudhë kur ndarjet politike kanë formuar dhe shpesh kanë shkatërruar jetët e individëve, vepra e shkrimtarit Nuri Koleci ofron një pasqyrë të thellë dhe të ndjeshme mbi tragjeditë e shkaktuara nga mbyllja e kufirit ndërmjet ish-Jugosllavisë dhe Shqipërisë në vitin 1947. Monodrama “Unë jam unë”, është një dëshmi e fuqishme e pasojave emocionale dhe njerëzore të kësaj ndarje të dhimbshme.

    Përmes një stili të pasur dhe emocional, Koleci e ndihmon lexuesin të ndiejë dhe të kuptojë thellësinë e dhimbjes së personazheve të tij, duke përdorur një narrativë të fuqishme dhe të drejtpërdrejtë. “Unë jam unë” nuk është vetëm një histori personale, por një reflektim i përjetshëm mbi ndikimin e politikës në jetën e individëve dhe mbi fuqinë e lidhjeve njerëzore që mund të mbijetojnë edhe përballë ndarjeve më të ashpra. Kufiri, në këtë rast, nuk është vetëm një vijë gjeografike, por një barriere që ndan të njëjtën botë dhe krijon trauma të thella dhe ndarje të dhunshme. Ky kufi është simbol i ndarjeve që përjetojnë njerëzit, si në nivelin e individëve ashtu edhe në nivelin e komuniteteve dhe shteteve.

    Personazhi kryesor i pjesës së parë të monodramës, është Shpend Guri, një njeri që përjeton një krizë të thellë identiteti dhe vetmie pas ndarjes nga e dashura e tij, Drita. Ai është një figurë komplekse që përfaqëson të gjitha vuajtjet dhe mundimet e individëve që janë prekur nga kufijtë dhe regjimet autoritare. Shpendi është një njeri që ka kaluar nëpër shumë vuajtje dhe trauma, përfshirë burgosjen dhe internimin. Ai është i mbërthyer në një ekzistencë të tërhequr dhe të mbushur me ngjarje të trishtueshme dhe të dhimbshme.

    Në performancën e tij, Shpendi paraqitet si një individ që është ndarë nga çdo lidhje shoqërore dhe emocionale, duke jetuar në një gjendje të përhershme vetmie. Ai është përshkruar si një burrë i moshës së mesme, me një pamje që reflekton përvojat e tij të jetës dhe trauma të ndryshme. Interpretimi i tij është i mbushur me emocione të thella dhe shpesh arrin në një qasje groteske dhe ironike ndaj jetës së tij dhe fatit të tij tragjik.

    Monodrama është ndërtuar në një formë të thjeshtë dhe të drejtpërdrejtë, duke përdorur monologun për të shprehur ndjenjat dhe mendimet e protagonistit. Pjesa më e madhe e veprës është e përqendruar në përvojat dhe reflektimet e Shpendit, të cilat janë të pasuruara me ndjenja të forta dhe një gjuhë të pasur që ndihmon në krijimin e një atmosfere të ngarkuar emocionalisht. Teksti është i mbushur me ironi dhe groteskë, duke pasqyruar ndjenjat e trishtimit dhe zemërimit të protagonistit ndaj sistemit dhe ndarjeve që ka përjetuar.

    Shpendi përballet me një konflikt të thellë identiteti dhe me ndjenjën e të qenit një “person i pa dëshiruar” në të dy anët e kufirit. Kjo ndjenjë është e theksuar nga përjetimet e tij në Shqipëri dhe Jugosllavi dhe ndjenjat e mospranimit dhe dëshirës për të përjetuar dashurinë dhe respektin. Ai shfaq një ndjenjë të thellë të trishtimit dhe zemërimit ndaj sistemit politik dhe shoqëror që e ka ndaluar dhe e ka përjashtuar.

    Shprehjet ironike janë të pranishme në monodramë, veçanërisht kur Shpendi përdor humorin për të përshkruar situatat e tij tragjike. Ky përdorim i ironisë ndihmon në theksimin e absurditetit të situatës së tij dhe në ndihmën e audiencës për të kuptuar tensionin dhe përpjekjet e tij për të kapërcyer këto vështirësi.

    Shpendi shpreh një ndjenjë të thellë dëshpërimi dhe të humbjes së identitetit, duke reflektuar mbi përvojat e tij në burg dhe mënyrën se si është stigmatizuar nga shoqëria dhe vetë sistemi. Ai ndjen se nuk është i dënuar nga populli, por nga shteti, dhe ky dënim është më i rëndë për të.

    Ushujzat janë një metaforë për pushtetin dhe korrupsionin që përhapet në shoqëri. Shpendi përdor këtë metaforë për të ilustruar si këto “ushujza” ndikojnë në çdo aspekt të jetës dhe se si ato e konsumojnë shpirtin dhe shëndetin e njerëzve. Në këtë pjesë, ushujzat janë një simbol i makthit dhe e keqes që përhapet nëpër shoqëri dhe individë.

    Pjesa e parë e monodramës “Unë jam unë” përmbyllet me një pasqyrë të trishtueshme të fundit të jetës së Shpendit, duke treguar se si ai ka kaluar në një gjendje çmendurie dhe është lënë në harresë. Ky përfundim i tragjik është një reflektim i thellë mbi pasojat e sistemit totalitar dhe ndikimin e tij në individin dhe shoqërinë. Shpend Guri, si personazh, është një simbol i përjetimeve të ashpra dhe të dështimeve të një sistemi që ka lënë plagë të thella në individë dhe shoqëri.

    Pjesa e dytë e monodramës e titulluar “Edhe unë jam unë” vazhdon të eksplorojë tematikën e dhimbshme të dashurisë dhe pengesave që i vendosen individëve për të realizuar ëndrrat e tyre në një kontekst historik dhe kulturor të ngarkuar. Monodrama përqendrohet në përjetimet e Dritës, një vajzë nga një fshat shqiptar pranë kufirit me ish-Jugosllavinë, dhe thekson ndikimin e kufirit dhe sistemit autoritar mbi jetët e individëve dhe marrëdhëniet e tyre personale.

    Drita përballet me realitetin e ashpër të një shoqërie patriarkale dhe të një sistemi që i refuzon aspiratat dhe dëshirat e saj. Historia e saj pasqyron tensionet mes traditës dhe dëshirës individuale, si dhe ndikimin e sistemit totalitar mbi jetën personale.

    Përpjekjet e Dritës për të kaluar kufirin dhe për të qëndruar me Shpendin janë të pamundura dhe dështojnë, duke ilustruar peshën dhe kufizimet që imponohen mbi individët nga forcat që ata nuk mund të kontrollojnë. Të dy personazhet përjetojnë ndarje dhe humbje të thella që ndodhin për shkak të strukturave politike dhe sociale që i rrethojnë.

    Në përgjithësi, pjesa e dytë e monodramës “Edhe unë jam unë” thekson dhe ndihmon në kuptimin e dhimbjes dhe vuajtjeve që vijnë si rezultat i ndarjeve të dhunshme dhe pengesave që imponohen nga strukturat politike të kohës. Monologu i Dritës është një eksplorim emocional i thellë i një vajze që po përjeton një martesë të imponuar, e cila e gjen atë të ngujuar në një situatë ku nuk ndjen asnjë lidhje personale me burrin e ardhshëm. Ky fragment pasqyron tensionet dhe dilemën e saj të brendshme në një mënyrë shumë të ndjeshme dhe të fuqishme. Vajza është e shqetësuar, e trishtuar dhe e dëshpëruar për situatën e saj. Ajo ndihet e detyruar të largohet nga shtëpia dhe familja e saj për të hyrë në një marrëdhënie që nuk e ka zgjedhur. Dhimbja e saj është thelbësore dhe përhapet në të gjithë monologun. Ajo është në një gjendje të thellë të panikut dhe mosbesimit në të ardhmen e saj. Ndjenja e pafuqisë dhe frikës për të ardhmen e saj është e dukshme, dhe ajo ndjen se ka humbur çdo mundësi për të qenë e lumtur.

    Drita e thekson se nuk është në përputhje me dëshirat dhe ëndrrat e saj, dhe kritikon rolin e babait dhe shoqërisë në ndarjen e saj nga dashuria e saj e vërtetë. Ndjenja e saj për tradhti dhe pafuqie është e thellë dhe komplekse, dhe ajo ndjen se është një viktimë e rrethanave që e kanë detyruar të ndjekë një rrugë që nuk e ka zgjedhur vetë. Në përgjithësi, ky monolog është një shprehje e fuqishme e konflikteve emocionale dhe shoqërore, duke ofruar një pamje të thellë në jetën e një vajze që përballet me sfida të mëdha në një shoqëri të rreptë.

    Në fund, Drita arrin në një pikë ku përfundon të pranojë fatin e saj dhe humbjen e çdo shprese për ndonjë ndryshim të mundshëm. Ky pranim është një reflektim i shpresës së humbur dhe i dhimbjes së përjetuar për shumë gra të tjera që janë nën ndikimin e kushteve të ngjashme. Kjo pjesë përfundimtare e monodramës shpreh në mënyrë të fuqishme një ndjenjë të thellë tragjedie dhe pa shpresë, duke e theksuar rolin e rëndësishëm të individëve që përballen me normat e prapambetura dhe kufizimet e shoqërisë në përpjekjen e tyre për të gjetur një jetë të merituar dhe të lumtur.

    Monodrama është ndërtuar në një formë të thjeshtë dhe të drejtpërdrejtë, duke përdorur monologun për të shprehur ndjenjat dhe mendimet e protagonistit.

    Në përmbyllje të këtij vështrimi, konstatojmë se kjo monodramë është një thirrje për të kujtuar dhe për të nderuar ata që kanë vuajtur për shkak të ndarjeve të padëshiruara dhe për të reflektuar mbi pasojat që këto ndarje kanë pasur në jetën dhe shpirtin e njerëzve. Shkrimtari Nuri Koleci, me mjeshtërinë e tij të ndjeshme dhe të thellë, na ofron një mundësi për të rikthyer kujtimet dhe për të reflektuar mbi ndikimin e ngjarjeve historike në jetën e individëve dhe në lidhjet e tyre më të dashura.

    Peshkopi, fillimshtator 2024

     BOX
    Botues: Sh.B. NOVITE
    Redaktor:  Atli Dema
    Recensent: Arbana Qormemeti
    Lektor: Qeram Lleshi
    Faqosja: Atli Dema
    Kopertina: Dritan Bocku
    Dibër, Maqedoni e Veriut, 2024

  • “Mbikëqyrësi shqiptar përdhunoi një 18-vjeçare”, prestigjiozja gjermane zbulon detaje të reja rreth skandalit në kampin e Kombëtares në Dortmund

    “Mbikëqyrësi shqiptar përdhunoi një 18-vjeçare”, prestigjiozja gjermane zbulon detaje të reja rreth skandalit në kampin e Kombëtares në Dortmund

    Një skandal i rëndë ka goditur Federatën Shqiptare të Futbollit ditën e sotme, pasi një mbikëqyrës shqiptar që ndodhej në kampin stërvitor që Kombëtarja po akomodohej pranë Dortmundit, ka përdhunuar një punonjëse.

    Prestigjiozja gjermane “Bild” ka zbuluar detaje të reja, me mbikëqyrësin që është 26 vjeç, ndërsa e dhunuar 18 vjeçe.

    Në denoncimin e bërë, ajo i tha policisë se shqiptari e kishte futur me forcë në kuzhinë, e kishte puthur dhe më pas e kishte ngacmuar seksualisht.

    Edhe pse prokurori publik u informua menjëherë për veprën e raportuar seksuale, i akuzuari mundi të fluturonte në shtëpi i pangacmuar të nesërmen, pas disfatës së Shqipërisë kundër Spanjës, që shënonte dhe ndeshjen e fundit të kuqezinjve në Europian.

    “Duke qenë se nuk ka ende dyshime urgjente, një kërkesë për urdhër arresti nuk është paraqitur sipas ligjit gjerman, një përdhunues duhet të bëjë të paktën dy vjet burg”, tha një zëdhënëse e organit të akuzës.

    Aktualisht është e paqartë se si do të vazhdojë hetimi, ndoshta përmes një kërkese të ndërlikuar për ndihmë juridike.

    “Kujdesi ndaj punonjëses dhe mbrojtja e të drejtave të saj personale kanë përparësinë kryesore”, tha një zëdhënëse e “SportCentrum Kaiserau”. Pasi u bë e ditur ngjarja, burri u pezullua menjëherë nga Federata Shqiptare e Futbollit, teksa është e ditur që ai nuk është as lojtar, as staf dhe as zyrtar i rangut të lartë.

  • Mërgimtari me letër të hapur kryetarit të Dragashit, i tregon nevojat urgjente pas vërshimeve të fundit

    Mërgimtari me letër të hapur kryetarit të Dragashit, i tregon nevojat urgjente pas vërshimeve të fundit

    Vërshimet e fundit në komunën e Sharrit që erdhën si pasojë e reshjeve të mëdha atmosferike shkaktuan dëme të mëdha veçmas në fshatrat e rajonit të Opojës. Fshatrat më të prekura nga këto vërshime ishin Kuki, Bresana, Blaçi dhe Kosava.

    Ndërkohë që banorët e këtyre fshatrave të përmbytura nga ujërat e lumenjve që dolën nga shtrati i tyre, po angazhohen në sanimin e dëmeve dhe normalizimin e gjendjes, qeveria komunale ka caktuar një ekip i cili po merret me vlerësimin e dëmeve në mënyrë ato të kompensohen nga institucionet qendrore dhe ato lokale.

    Një ditë pas vërshimeve komunën e Dragashit e ka vizituar edhe kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, i cili pasi ka parë nga afër dëmet e shkaktuara nga vërshimet, ka premtuar se Qeveria nga fondi i emergjencave do të ndajë mjete për t’i ndihmuar të goditurit nga këto përmbytje.

    Këto vërshime kanë shqetësuar edhe opojanët e shumtë që jetojnë në mërgim, veçmas ata me prejardhje nga fshatrat e përmbytura, të cilët në forma të ndryshme janë mobilizuar për t’i ndihmuar bashkëvendësit që pësuan nga këto përmbytje.  Njëri nga ta është dr. Miran Sadiku nga fshati Kuk, i doktoruar në Austri i cili për momentin jeton në Zvicër ku punon si Këshilltar social për çështje të migracionit.

    Dr. Mirani dy ditë pas vërshimeve ia ka nisur një letër të hapur kryetarit të komunës së Dragashit, Bexhet Xheladinit në të cilën shpreh shqetësimin e tij për gjendjen e krijuar nga përmbytjet si dhe propozon disa rrugëzgjidhje konkrete për daljen nga kjo situatë por edhe për parandalimin e rreziqeve të tilla. Ai në letrën e tij të ilustruar edhe me disa fotografi që pasqyrojnë rregullimin e shtretërve të lumenjve në vende të ndryshme evropiane, thekson se veprime të tilla duhet të merren edhe në komunën e Dragashit. Si mundësi konkrete për ndihmën në sanimin e dëmeve,  dr. Mirani propozon organizimin e një aksioni për grumbullimin e mjeteve nga mërgimtarët e kësaj ane, duke e përmendur një shumë simbolike nga 50-100 euro për çdo mërgimtar…

    Në vazhdim po e publikojmë në tërësi letrën e dr. Miranit drejtuar kryetarit të komunës, të shoqëruar nga një biografi e shkurtër e tij. 

    Referencë: Vërshimet e datës 26.07.2024 në Opojë

    I nderuri Kryetar i Komunës z. Bexhet Xheladini,

    Unë shpresoj dhe besoj në gatishmërinë tuaj për të ndihmuar dhe gjetur zgjidhje sa më të shpejtë dhe afatgjate për situatën e fundit në Opojë, e sidomos në fshatrat e prekur nga vërshimet e datës 27.06.2024.

    Në rrethana të tilla marr guximin t’ju drejtohem për të kërkuar fokusin tuaj për rimëkëmbjen dhe sanimin e dëmeve marramendëse në zonat e prekura.

    Edhe fshati Kuk e ka pësuar shumë herë nga mosmirëmbajtja e lumit dhe degradimi total i tij në vitet e fundit. Shkaqet janë të njohura, pasi shumë fshatra janë të prekur nga dukuria e hedhjes së plehrave të kafshëve dhe bërllokut të konsumit ditor.

    Unë mendoj, se ju e keni mundësinë për të mbetur në kujtesën e opojarëve, sidomos pas kësaj ngjarje tragjike. Pikërisht me nismën  e një projekti për Rindërtim.

    Opoja ka me dhjetëra ndërtimtarë e arkitektë të mirëfilltë, të cilët do ju ofronin plane konkrete pa pagesë për rregullimin e shtretërve të lumenjve. Ju duhet vetëm t’ua kërkoni këtë bashkëpunim, pavarësisht nëse këta ekspertë e kanë braktisur Opojën ose jo.

    Problemet me gypat e ujësjellësit dhe ujërave të zeza ka qenë shkaku kryesor që shumë iniciativa për pastrimin e lumit janë shuar në Kuk, akoma pa filluar fare. Shumë shtëpi (para vërshimeve të fundit), kanë pasur gypat e ujit dhe të kanalizimit në lum. Për pasojë, çdo përpjekje për të pastruar përkatësisht rregullimin e shtratit të lumit, haste në kundërshtimin e atyre familjeve, pasiqë në rast të rregullimit të shtratit të lumit, ato do të mbeteshin pa ujë dhe pa kanalizim.

    Vërshimet e fundit vetëm sa nuk rrafshuan shtëpitë e fshatrave, e për shtratin e lumenjve nuk do koment.

    Fondet shtesë nga qeveria qendrore dhe lokale, ndihma nga kompanitë ndërtuese, por edhe kontributet solide hiç më shumë se nga 50-100 €, nga mërgimtaret (çdo shtëpi tashmë ka një të tillë), do ta transformonin Kukin, por edhe fshatrat e tjera në fshatra atraktive për jetë, dhe jo si vendbanime, nga frika prej vërshimeve të ardhshme, që mund të kushtojnë edhe me jetë njerëzish.

    Opojarët e njohin Evropën prej më shumë së 65 vitesh, atëherë edhe kur të paret tanë ikën për jetë më të mirë. Patjetër se pastërtia e lumenjve në Evropë është prej gjerave që na mbeten në kujtesën tonë.

    Edhe në Perëndim ka vërshime të llahtarshme dhe shpesh bile me viktima në njerëz.

    Pushteti lokal, qendror dhe shoqëria civile aktivizohen këtu dhe ja dalin për t’i kaluar problemet pas vërshimeve.

    Neve nuk na mungon asgjë me pak se perëndimorëve. Ne kemi bile një përparësi, ne besojmë në Zotin Një dhe i frikësohemi atij.

    Fotot e bashkangjitura pasqyrojnë rregullimin e lumenjve në vende të ndryshme evropiane. Edhe në Kosovë ka disa lumenj të rregulluar për mrekulli.

    Ju dëshiroj shumë shëndet dhe suksese në punën tuaj,

    Me respekt.

    Miran Habil Sadiku

    Biografi e shkurtër e autorit të letrës:

    Dr. Miran Sadiku është lindur me 26 Korrik 1980 në fshatin Kuk të Opojës.

    Pas fillores ai vijoi shkollën e mesme të Mjekësisë në Bresanë për katër vite. Disa javë pa mbaruar Maturën, si të gjithë opojanët tjerë u detyrua të kaloj në Kukës si refugjat. Atje punoi me Profesorin (mjek) Kujtim Kryeziu, fillimisht në qendrat e refugjatëve si teknik medicinal, pastaj u vendos në Spitalin e qytetit të Kukësit me Pediatrin e mirënjohur opojan Dr. Fehim Sadikun.

    Mirani nisi studimet në Fakultetin Filozofik të Prishtinës në dhjetor të vitit 1999, drejtimi i Sociologjisë ku edhe diplomon në vitin 2003, me një punim empirik të parin në Sociologjinë e Moshës dhe të Familjes.

     

    Në vitin akademik 2007/08 filloi me punimin e Disertacionit në Universitetin “prof. Johann Bacher”, në Linzz të Austrisë, në fushën e Kriminologjisë dhe Sociologjisë së të Rinjve, me Fokus konsumin legal dhe ilegal të shkollarëve përkatësisht dhunën në shkolla.

    Gjatë kësaj kohe ai mori pjesë në disa konferenca shkencore në vende të ndryshme evropiane, si: konferenca ndërkombëtare në Universitetin e Krakau në Poloni në vitin 2009, në Universitetin e Prishtinës – për Studentet e nivelit Master në lëmin e Statistikës në vitin 2011, në konferencën e organizuar nga Universiteti i Grazit me atë të Prishtinës mbi Familjen dhe sigurinë Sociale, në Prishtine në vitin 2013.

     

    Si 30 vjeçar doktoron në lëmin e shkencave sociale dhe ekonomike me fokus Kriminalsociologji dhe përpunim i të dhënave po në Universitetin e Linzit, ku më vonë, fillon edhe me punë si bashkëpunëtor shkencor për afër dy vite.

    Ne vitin 2013 në bashkëpunim me Koleget e Institutit për Sociologji në Universitetin e Linzit prezantojnë studimin: “Shqiptarët në Austri dhe jeta e tyre“. Ky punim voluminoz gjendet në Bibliotekat e qytetit dhe Universitetit të Linzit.

    Mirani ka punuar në Projekte me dhe për të rinj në bfi „Berufsförderungsinstitut“ LINZ sidomos prej vitit 2014 deri 2016. Ai kreu me sukses edhe certifikimet si Trajner profesional për të rritur dhe të rinj në Wien në Institutin EWI në vitin 2015.

     

    Nga 2017  deri nga fundi i 2018 ai është zhvendosur me punë në kryeqytetin e Austrisë, si konsulent për punësim dhe edukim, projekt ky i Ministrisë për punë dhe çështje sociale.

    Prezantimi i punimit të tij të radhës ishte në “European Conference on Social and Behavioral Sciences” e cila u mbajt në Prizren, në maj të vitit 2018.

    Ne konferencën shkencore Eurasian Conference on Language and Social Sciences (2022) prezantoi punimin me temën “Corona Virus – its impact on social life”.

     

    Mes viteve 2018 dhe 2021 punoi si Koordinator për integrime dhe Projekt-menaxher në Fondin Austriak të Integrimit “ÖIF” në Linz të Austrisë.

    Nga fillimi i vitit 2022 deri ne fund të vitit 2023 ka pasur pozitën e “Case Manager” në projektin e njohur si “fit2work” të Ministrisë së punëve dhe çështjeve sociale të Austrisë. Gjatë këtyre dy viteve ka mbaruar me sukses edhe shkollimin në Case Management.

     

    Në fund të vitit 2023 merr një ofertë nga Kompania ndërkombëtare «ORS Gruppe» me seli në Zürich të Zvicrës për të punuar si Këshilltar social për Komunat e Zürichut për çështjet e migracionit, përkatësisht këshillimin  e azilkërkuesve në procesin e Integrimit në shoqërinë vendase. (D.Reshiti)

  • Tre të plagosurit në Pejë dërgohen në QKUK, njëri nga ta në gjendje të rëndë

    Tre të plagosurit në Pejë dërgohen në QKUK, njëri nga ta në gjendje të rëndë

    Tre persona janë plagosur nga arma e zjarrit në qytetin e Pejës.

    Rastin e ka konfirmuar zëdhënësi i Policisë rajonale të Pejës Fadil Gashi.

    Lidhur me këtë rast, nga Spitali i Përgjithshëm i Pejës, kanë bërë të ditur se tre të plagosurit janë dërguar në QKUK, ndërsa njëri është gjendje të rëndë.

    “Informat lidhur me pacientët e plagosur me armë zjarri. Spitali i Përgjithshëm në Pejë konfirmon se sonte janë pranuar 3 persona të plagosur me armë zjarri. Pas ofrimit të përkujdesjes fillestare shëndetësorr dhe ekzaminimve të nevojshme. të 3 pacientët janë nisur për transfer në QKUK njëri nga t’a në gjendje më të rëndë”, thuhet në njoftim.

    Ndërsa siç ka deklaruar për media mjeku kujdestar Besnik Ibraj, të plagosurit dyshohet se janë babai me dy djem.

    “Rezulton që është babai me dy djemtë e plagosur. Pacientët janë pranuar, njëri prej tyre ka qenë në gjendje të rëndë me plagë në qafë dhe regjionin torakal. I njëjti është intubuar dhe është dërguar në QKUK. Po ashtu dhe pacienti i dytë ka pasur tri plagë me armë zjarri në këmbë dhe në bark. Ndërsa pacienti i tretë po ashtu ka qenë i plagosur nga arma e zjarrit në regjionin e barkut. Të tre pacienteve i është ofruar ndihma adekuate shëndetësore dhe janë dërguar për trajtim të metejshëm në QKUK”, u shpreh Ibraj.