Blog

Drejtori i Arsimit në Deçan, Besnik Hulaj, ka njoftuar se Drejtoria e Arsimit ka pranuar furnizimin me ditarët shkollorë, një javë pas fillimit të vitit të ri shkollor.

Hulaj ka bërë të ditur se shpërndarja e ditarëve nëpër shkolla ka nisur menjëherë, ndërsa paralelisht po bëhet edhe furnizimi i shkollave me materiale shpenzuese.

Sipas tij, shkollat gjatë ditës po pajisen kryesisht me letër të bardhë dhe materiale të tjera të nevojshme për punën administrative dhe pedagogjike.

Hashim Thaçi, njeriu që e shpalli Pavarësinë e Kosovës para 18 vjetëve, për 8 ditë do ta mësojë fatin e tij.

Kosova pret që çekani i Hagës të japë vetëm një verdikt: Lirinë!

Atë që e kërkoi edhe vetë ish-presidenti në fjalën e tij të fundit në Gjykatën Speciale, më 18 shkurt 2026, raporton Klankosova.tv

“I vetmi vendim i drejtë është pafajësia e plotë.”

Në fjalimin përmbyllës para trupit gjykues, Thaçi tha se është plotësisht i pafajshëm, se akuzat nuk qëndrojnë dhe ekziston vetëm një e vërtetë që ai e quajti të përjetshme.

“Më lejoni ta përsëris një të vërtetë të përjetshme: I vetmi kundërshtar i imi, i popullit të Kosovës dhe i botës demokratike, ishte Sllobodan Millosheviqi dhe regjimi i tij.”

Për kthimin e tij në Kosovë, në kohën kur populli përballej me shfarosje, Thaçi tha se ishte krenar dhe e tha me plot gojë.

“Bëra atë që do ta bënte secili prej jush, nëse vendi juaj do të ishte në rrezik. Për këtë jam krenar dhe nuk i bie pishman asnjëherë.”

Për pretendimet e Prokurroisë se qëllimi ishte marrja dhe ushtrimi i kontrollit të Kosovës, Thaçi ishte fort i ashpër, por edhe i qartë në fjalët që u dëgjuan në sallën e gjyqit dhe bënë jehonë.

“Fakti që disa prej nesh jemi gjallë sot, është krejtësisht rastësi, ose fat. Unë nuk u ktheva për ta rrezikuar jetën time për kontroll dhe pushtet. U ktheva në atdhe duke rrezikuar jetën time për liri dhe paqe.

Pyetja që shtrohet është: marrja e kontrollit nga kush? E vërteta është se i tërë kontrolli dhe pushteti ishin në duart e hekurta të Millosheviqit. Shqiptarët nuk ushtronin pushtet; ata shtypeshin nga pushteti. Misioni ynë si popull ishte i qartë: mbijetesa, liria dhe paqja.”

Në mbrojtjen e fuqishme të luftës, Thaçi tha se UÇK nuk ishte ushtri e një shteti, por organizim popullor që po mbrohej nga një shtet agresor.

“Fakti që UÇK-ja nuk ishte e organizuar, ashtu siç pretendon Prokuroria se ishte, nuk e zbeh aspak rolin e saj për lirinë e Kosovës. Nuk e bën kauzën e saj për çlirim më pak fisnike, e as arritjen e pavarësisë më pak historike. Fitorja e Kosovës ishte më shumë politike dhe diplomatike. Suksesi më i madh për popullin e Kosovës ishte bashkëpunimi i plotë me Perëndimin. Ata na ndihmuan, pikërisht sepse e dinin se kush ishim dhe çfarë qëllime kishim”

Më poshtë, gjeni fjalën e plotë të ish-presidentit të Kosovës, Hashim Thaçi, në deklarimet përfundimtare në Gjykatën Speciale në Hagë, 18 shkurt 2026:

I nderuar Kryetar i Trupit Gjykues, z. Smith,

Të nderuar gjyqtarë,

Dje, në Kosovë, u shënua 18-vjetori i Pavarësisë së Republikës së Kosovës. Më 17 shkurt 2008, duke ndjerë rrahjet e zemrave të stërgjyshërve tanë, shpallëm Kosovën shtet të pavarur dhe demokratik. Dëshiroj që nga këtu t’ua përcjell urimet më të përzemërta të gjithë qytetarëve të Kosovës për këtë festë madhështore.

Të nderuar gjyqtarë,

Për gati tri vjet, në këtë sallë gjyqi, ju i keni dëgjuar akuzat e Prokurorisë dhe argumentet e Mbrojtjes. Ju i keni parë faktet. Ju e keni dëgjuar të vërtetën. Është vetëm një e vërtetë: që akuzat nuk qëndrojnë! Unë jam plotësisht i pafajshëm. Por, e kam thënë dhe e them sërish, me bindje të plotë: Unë bashkëndiej dhe shpreh keqardhje për të gjitha viktimat që kanë pësuar në Kosovë, pa marrë parasysh përkatësinë etnike.

Të nderuar gjyqtarë,

Në kohën e masakrave në Qirez, Likoshan dhe Prekaz, në fillim të vitit 1998, unë isha student në Universitetin e Cyrihut. Unë nuk po bëja plane si ta merrja kontrollin në Kosovë. Po bëja plane si t’i përgatisja provimet. I vetmi njeri që po bënte plane morbide ishte Sllobodan Millosheviqi. Plane për një tjetër gjenocid, kësaj radhe në Kosovë.

Si shumë qytetarë të tjerë, edhe unë, më herët u detyrova ta lëshoja Kosovën. Sepse, regjimi i Millosheviqit po më ndiqte. Ai më kishte dënuar në mungesë, me akuzën se i kisha shkelur ligjet e tij diskriminuese. Më vonë, i njëjti regjim, do t’i dënojë në mungesë edhe Presidentin Clinton, Sekretaren Albright, Kryeministrin Blair, Kancelarin Schroder, Presidentin Chirac, Sekretarin e Përgjithshëm të NATO-s, Solana, dhe të tjerë.

Duke i parë masakrat ndaj popullit tim, unë, si edhe shumë të tjerë, nuk mund të qëndroja indiferent. Vendosa të kthehem në Kosovë. Ky ishte vendim krejtësisht personal i imi. Sepse, nuk mund të qëndroja anash ndërsa familja dhe populli im përballej me shfarosjen. Bëra atë që do ta bënte secili prej jush, nëse vendi juaj do të ishte në rrezik. Për këtë jam krenar dhe nuk i bie pishman asnjëherë.

Të nderuar gjyqtarë,

Prokuroria pretendon se qëllimi ishte marrja dhe ushtrimi i kontrollit të Kosovës. Kjo jo vetëm që është plotësisht e pavërtetë, tejet absurde, por është edhe thellësisht ofenduese. Është ofendim për kujtimin e mijëra heronjve që dhanë jetën për liri. Është ofendim për dhjetëra mijëra viktima të pafajshëm të vrarë dhe të masakruar. Është ofendim për përpjekjet e NATO-s dhe aleancës perëndimore, me të cilët punova ngushtë.

Më lejoni ta përsëris një të vërtetë të përjetshme: I vetmi kundërshtar i imi, i popullit të Kosovës dhe i botës demokratike, ishte Sllobodan Millosheviqi dhe regjimi i tij.

Është e rëndë ta dëgjosh këtë akuzë.

Veçanërisht, kur, gjatës luftës, unë nuk e dija nëse do të isha gjallë prej ditës në ditë. Nuk isha i sigurt a do ta shihja më familjen time. Gruan time. Ose, ta mbaja sërish në duar djalin tim të porsalindur. E lëre më të ëndërroja të ushtroja kontroll në Kosovën e pushtuar plotësisht.

Fakti që disa prej nesh jemi gjallë sot, është krejtësisht rastësi, ose fat.

Unë nuk u ktheva për ta rrezikuar jetën time për kontroll dhe pushtet. U ktheva në atdhe duke rrezikuar jetën time për liri dhe paqe.

Pyetja që shtrohet është: marrja e kontrollit nga kush? E vërteta është se i tërë kontrolli dhe pushteti ishin në duart e hekurta të Millosheviqit.

Shqiptarët nuk ushtronin pushtet; ata shtypeshin nga pushteti. Misioni ynë si popull ishte i qartë: mbijetesa, liria dhe paqja.

Unë nuk kisha iluzione. Shpresa jonë e vetme për shpëtim ishte bota demokratike: Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe NATO. Gjatë gjithë kohës, fokusi im i vetëm ishte ndërtimi dhe forcimi i kësaj aleance. Për këtë qëllim, unë udhëtova në shumë kryeqytete për t’i bindur për kauzën tonë të drejtë: në Bruksel, Londër, Berlin, Paris, Bernë, Oslo, Vjenë, e në vende të tjera. Kudo që isha, isha në kontakt me zyrtarë të administratës amerikane.

Millosheviqi e kishte filluar luftën, ndërsa ne kosovarët po vetëmbroheshim. Por, luftën mund ta përfundonte vetëm NATO. Dhe ashtu ndodhi. Po të mos ishte intervenimi i NATO-s, liri të Kosovës nuk do të kishte.

Kjo Prokurori më thuri shumë lavde, e më ndau shumë tituj e grada. Por, e vërteta është krejt tjetër. Nuk isha unë që transportova rezistencën nga Perëndimi në Kosovë. Unë iu bashkova asaj në Kosovë. Nuk ishte kthimi im nga Perëndimi arsyeja pse UÇK po masivizohej. Arsyeja ishte Millosheviqi.

Siç ka thënë Sekretarja e Shtetit Madeleine Albright në atë kohë: “Millosheviqi, me sjelljet e tij ndaj popullit të Kosovës, është rekrutuesi më i madh i UÇK-së”.

UÇK nuk ishte ushtri e një shteti. Ajo ishte organizim popullor që po mbrohej nga një shtet agresor. Fakti që UÇK-ja nuk ishte e organizuar, ashtu siç pretendon Prokuroria se ishte, nuk e zbeh aspak rolin e saj për lirinë e Kosovës. Nuk e bën kauzën e saj për çlirim më pak fisnike, e as arritjen e pavarësisë më pak historike. Fitorja e Kosovës ishte më shumë politike dhe diplomatike. Suksesi më i madh për popullin e Kosovës ishte bashkëpunimi i plotë me Perëndimin. Ata na ndihmuan, pikërisht sepse e dinin se kush ishim dhe çfarë qëllime kishim.

Unë, me asnjë çmim dhe në asnjë rrethanë, nuk do ta rrezikoja këtë aleancë me asgjë në botë. Sepse, ashtu do ta rrezikoja vetë lirinë e Kosovës. Do ta rrezikoja ekzistencën tonë kolektive. Qëllimi ynë ishte paqja, nuk ishte lufta.

Kur bota demokratike vendosi ta thërrasë Konferencën e Paqes në Rambouillet, ne iu përgjigjëm pozitivisht ftesës së tyre. UÇK ishte një nga tri grupet e përfaqësuara nga Kosova. Megjithëkëtë, gjatë gjithë procesit, ne punuam si delegacion i Kosovës. Pranuam marrëveshjen e paqes, edhe pse ajo nuk i plotësonte të gjitha kërkesat tona legjitime. Kosova zgjodhi paqen dhe demokracinë. Serbia zgjodhi luftën dhe gjenocidin.

Dhe për ta ndihmuar bashkësinë ndërkombëtare, ashtu siç na e kishin kërkuar ata, të tri grupet, LDK, UÇK dhe LBD, u pajtuam që të formonim një qeveri të përbashkët. Deri në zgjedhjet e para të lira dhe demokratike. Ishte marrëveshje për t’i bashkuar forcat për një qëllim të përbashkët: lirinë e Kosovës.

Si mundet dikush të pretendojë se qëllimi ishte marrja e kontrollit, kur ne pranuam që bashkësia ndërkombëtare ta kishte fjalën kryesore në Kosovë?

Pastaj, që UÇK-ja t’ia dorëzonte armët NATO-s.

Pas kapitullimit të Millosheviqit, Kosova u fut nën administrimin e OKB-së. UNMIK-u sqaroi se i gjithë pushteti ekzekutiv, legjislativ dhe gjyqësor ishte në duar të tyre. Këto ishin rrethana të reja. Më pas, unë punova me UNMIK-un, dhe me partitë e tjera politike, për të ndihmuar për zbatimin e mandatit të tyre në të mirë të popullit të Kosovës. Punova në struktura të përbashkëta me UNMIK-un. Gjatë kësaj kohe, i vetmi pushtet që kisha ishte pushteti i zërit tim.

Dhe, të nderuar gjyqtarë, siç e keni parë gjatë procesit gjyqësor, unë e përdora zërin tim për të promovuar një shoqëri tolerante dhe shumetnike në Kosovë. Unë u bëra thirrje serbëve lokalë që të qëndrojnë në shtëpitë e tyre dhe ta ndërtojnë një jetë të re së bashku me ne. Edhe ata dhe pakicat tjera, sikurse ne, ishin viktima të Millosheviqit. Nuk ishte aspak e lehtë ta bëja këtë, pas tërë asaj që kishte ndodhur.

Por, ishte gjëja e duhur.

Në Kosovë, po hapeshin varre gjithandej, për mijëra viktima. Mijëra të zhdukur nuk gjendeshin. Mijëra pengje shqiptare ishin marrë me vete në Serbi. Dhimbja ishte e thellë dhe kolektive. Ajo që po bëja mund të kishte pasoja fizike dhe kosto elektorale për mua. Por, Kosova ishte më e rëndësishme se fati im personal.

Pas hyrjes së NATO-s në Kosovë dhe largimit të forcave serbe, qytetarët e Kosovës nuk po luftonin. Ata po festonin. Lirinë e shumëpritur.

Gjatë nëntë vjetëve para pavarësisë, ne ishim qytetarë të OKB-së në vendin tonë. Gjatë kësaj kohe, unë i bëra thirrje popullatës të kishte durim, të ishin tolerantë, të ishin të bashkuar dhe të kishin besim te partnerët tanë ndërkombëtarë.

Pavarësia ishte fryt i aleancës tonë me botën demokratike.

Pas pavarësisë, punova me Bashkimin Evropian dhe SHBA-në, për normalizimin e raporteve me Serbinë

Të nderuar gjyqtarë,

Ajo me të cilën u përballëm nuk ishte vetëm periudha e luftës. Ishte një shekull shtypje dhe aparteid. Traumat kolektive shkaktuan edhe ndjenjën e fortë të zemërimit dhe hakmarrjes, gjatë dhe pas luftës.

Presidenti Clinton erdhi në Kosovë dhe na tha: “Ne e fituam luftën, ndërsa ju duhet ta fitoni paqen”. Unë e mora këtë mesazh seriozisht. E përdora zërin tim për të bërë thirrje për paqe dhe unitet.

Gjatë pjesës më të madhe pas luftës, deri në shpalljen e pavarësisë, unë isha jashtë pushtetit. Por, gjatë tërë kohës, unë respektova normat demokratike dhe rezultatet e zgjedhjeve. Dhe kurdo që partia ime ishte si fituese në pushtet, me fitore elektorale, ishte gjithmonë në koalicion me LDK-në dhe partitë e tjera politike joshqiptare. Së bashku e bëmë shtetin e Kosovës realitet.

Por, propaganda ruse dhe serbe nuk do të na e falnin lehtë. Pasi dështuan ta delegjitimojnë pavarësinë e Kosovës në Gjykatën Ndërkombëtare të Drejtësisë, këtu në Hagë, ata ia mësynë Këshillit të Evropës. Ringjallën pretendimet e tmerrshme për trafikim organesh. Pretendime që ishin hetuar më parë nga Tribunali për ish Jugosllavinë, UNMIK-u dhe EULEX-i. Dhe ishin hedhur poshtë si të pabaza.

Sapo u publikua raporti i Dick Marty-t, si Kryeministër i Kosovës, mblodha përfaqësuesit kryesorë ndërkombëtarë, ambasadat e QUINT-it dhe udhëheqjen e EULEX-it. Kërkova edhe një tjetër hetim të pavarur. Ata premtuan se do ta heqin renë e zezë mbi Kosovën. E vërteta është që propaganda ruse dhe serbe manipuloi Dick Marty-n. Ai ra viktimë e fushatës së tyre. Ata e ushqyen me informacione të rreme dhe, në fund, tentuan edhe ta vrisnin për të na fajësuar neve. Qëllimi ishte i qartë: të diskreditohej projekti më i suksesshëm politik dhe ushtarak i aleancës perëndimore në dekadat e fundit.

Kur votuam në Parlament për themelimin e kësaj Gjykate, ne besuam se ajo do t’i trajtonte akuzat në raportin e Dick Marty-t. Dhe do të vepronte në përputhje me Kushtetutën dhe ligjet e Republikës së Kosovës. Në praktikë, as njëra, as tjetra, nuk ndodhi.

Unë jam kritikuar shumë dhe kritikohem ende në Kosovë pse e mbështeta themelimin e kësaj Gjykate. Kritikët thonë se kjo Gjykatë synon kriminalizimin e luftës sonë për liri dhe idenë e pavarësisë. Këtë nuk e kam besuar në atë kohë kur e votuam. Por, uroj sinqerisht që koha ta dëshmojë që unë kisha të drejtë, e kritikët e kishin gabim.

Kjo Prokurori, në vend se t’ia heqë renë e zezë Kosovës, kërkon t’ia zërë diellin me një stuhi të zezë: të ashtuquajturën “Ndërmarrje e Përbashkët Kriminale”.

Shumë nga akuzat që i kam dëgjuar nga kjo Prokurori në këtë sallë, i kam dëgjuar edhe gjatë fushatave zgjedhore në Kosovë.

Është vërtetë e dhimbshme që kjo Prokurori përpiqet t’i hedhë poshtë dëshmitë e zyrtarëve të lartë të NATO-s, SHBA-së, Britanisë së Madhe dhe OKB-së, në këtë Gjykatë. Të atyre dhe njerëzve të tyre që ishin tërë kohën bashkë me ne. Që ishin sytë dhe veshët e Perëndimit nga Kosova.

Për më keq, kjo Prokurori pretendon se unë i paskam vënë ata në lajthitje gjatë kohës së luftës. Si duket, kjo Prokurori sërish më mbiçmon më tepër se që e meritoj.

Në anën tjetër, lartëson deri në qiell dëshmitë e fabrikuara nga epoka e regjimit të Sllobodan Millosheviqit. Kështu, ajo e injoroi edhe vetë të vërtetën.

Të nderuar gjyqtarë,

Përkushtimi im për drejtësinë dhe viktimat ishte i vazhdueshëm.

Në Rambouillet, unë mbështeta kërkesën që Tribunali për ish Jugosllavinë t’i hetojë krimet e supozuara nga të gjitha palët.

Ndërsa, që nga përfundimi i luftës, të gjitha kompetencat për hetimin e krimeve të luftës ishin në duar të ndërkombëtarëve, Tribunalit për ish Jugosllavinë, UNMIK-ut dhe EULEX-it. Unë e mbështeta punën e tyre. Asnjë i akuzuar në Kosovë për krime lufte nuk është arratisur. Dhe, madje, asnjë xham nuk është thyer për t’i kundërshtuar proceset ligjore gjatë 25 vjetëve të pasluftës.

Edhe pas shpalljes së pavarësisë, kur unë isha Kryeministër i Kosovës, u pajtova që hetimet e pavarura për krime lufte të mbesin në duart e EULEX-it.

Si President i Kosovës, angazhova ekspertë eminentë ndërkombëtarë dhe vendorë, të të gjitha komuniteteve, për ta krijuar një forum të drejtësisë tranzicionale për viktimat: Komisionin për të Vërtetën dhe Pajtimin.

Por, e vërteta është se drejtësia për viktimat nuk mund të ndërtohet duke ndjekur të pafajshmit. Pajtimi nuk mund të ndodhë me ndjekje selektive dhe një-etnike.

Të nderuar gjyqtarë,

Gjatë gjithë jetës sime, unë isha përkrah popullit, në mbrojtje të lirisë, jetës dhe dinjitetit. Gjithmonë duke u udhëhequr nga idealet perëndimore të demokracisë, barazisë dhe drejtësisë.

Sot, në përfundim të këtij procesi, e kam vetëm një lutje për ju: që vendimi juaj të udhëhiqet nga Kushtetuta e Kosovës, ligji, provat dhe drejtësia. Dhe provat e paraqitura e bëjnë shumë të qartë se akuzat nuk qëndrojnë! Prandaj, i vetmi vendim i drejtë është pafajësia e plotë.

Ju faleminderit!

Disa nga zyrtarët më të lartë të Serbisë dhe të entitetit të Bosnje dhe Hercegovinës, Republika Sërpska, djali i presidentit të Serbisë dhe krerët e Kishës Ortodokse Serbe u mblodhën më 7 shtator në Beograd, ku Ratko Mlladiq, i dënuar për gjenocid dhe krime të tjera lufte në Bosnje dhe Hercegovinë, u varros me nderime shtetërore dhe ushtarake.

Kreu i Kishës Ortodokse Serbe mbajti shërbesën mortore, ndërsa në varrim mori pjesë edhe ambasadori i Rusisë në Serbi, Aleksandar Bocan-Harçenko.

Analiza e pamjeve dhe fotografive të disponueshme publikisht tregon se në mesin e të pranishmëve kishte edhe pjesëtarë të organizatave të shumta të veteranëve dhe të djathta, përfshirë individë të dënuar për krime lufte dhe për përhapje të urrejtjes fetare dhe kombëtare.

Kodi Penal i Serbisë parasheh dënim nga gjashtë muaj deri në pesë vjet burgim për miratimin publik, mohimin ose minimizimin e ndjeshëm të gjenocidit dhe krimeve të luftës, por kjo dispozitë vlen për krimet e përcaktuara me vendime të gjykatave në Serbi ose të Gjykatës Penale Ndërkombëtare, ndërsa Mlladiq u dënua nga Tribunali i Hagës.

Pamjet e kolonës së njerëzve që, së bashku me krerë shtetërorë dhe kishtarë, përcollën arkivolin e të dënuarit për krime lufte, nxitën reagime të shumta nga rajoni, Brukseli dhe Uashingtoni.

Ata paralajmëruan se, në këtë mënyrë, fyhen viktimat, minohet pajtimi dhe dëmtohet rruga evropiane e Serbisë.

Ministri i Jashtëm i Bosnje dhe Hercegovinës, Ellmedin Konakoviq, njoftoi se pothuajse i gjithë personeli diplomatik do të tërhiqet nga Ambasada e këtij vendi në Serbi, si përgjigje ndaj veprimeve të zyrtarëve serbë pas vdekjes dhe varrimit të të dënuarit për krime lufte.

Ministrat i bënë nderime të dënuarit për krime lufte
Presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, tha më herët se nuk do të marrë pjesë në varrim, për shkak të një takimi të paralajmëruar më parë me presidentin e Uzbekistanit.

Djali i tij, Danillo Vuçiq, shkoi në kishë i shoqëruar nga pjesëtarë të sigurimit, disa prej të cilëve mbanin bluza me portretin e Ratko Mlladiqit.

Sipas fotografive të publikuara në media, në varrim morën pjesë edhe djemtë e ministrit të Brendshëm të Serbisë, Ivica Daçiq, dhe të të dënuarit nga Tribunali i Hagës, Vojisllav Sheshel.

Në varrim u shfaqën gjashtë ministra, përkatësisht një e pesta e përbërjes aktuale të Qeverisë së Serbisë.

Para dhe brenda kishës, gjatë varrimit të Mlladiqit, u panë ministri i Drejtësisë, Nenad Vujiq, ministri i Mbrojtjes, Bratisllav Gashiq, ministrja e Punës, Millica Gjurgjeviq Stamenkovski, ministri i Kulturës, Nikolla Sellakoviq, dhe ministri për Investime Publike, Darko Gllishiq.

Në varrim ishte edhe ministri pa portofol, Nenad Popoviq, i njohur për qëndrimet proruse dhe i sanksionuar nga Shtetet e Bashkuara për lidhjet politike dhe të biznesit me Moskën.

Aty ishte edhe Aleksandar Vulin, ish-ministër në Qeverinë e Serbisë dhe anëtar i Senatit të entitetit të Bosnje dhe Hercegovinës, Republika Sërpska.

Ai është nën sanksione të SHBA-së për përhapjen e ndikimit malinj rus në Serbi, si dhe për dyshime për përfshirje në krim të organizuar ndërkombëtar, trafikim të narkotikëve dhe keqpërdorim të funksionit publik.

I pranishëm ishte edhe Marko Kriçak, shef i Drejtorisë së Policisë Kriminale, i njohur në publik për polemikat lidhur me përdorimin e forcës së tepruar ndaj protestuesve antiqeveritarë në Serbi.

Në varrim mori pjesë edhe deputeti Millosh Jovanoviq, kryetar i DSS-së së Re, parti e opozitës nacional-konservatore, përkatësisht të djathtë, në Parlamentin e Serbisë.

Drejtoresha e Fondit joqeveritar për të Drejtën Humanitare në Serbi, Jasmina Llazoviq, vlerëson se gjithçka që ndodhi gjatë varrimit, është tregues i qartë se pas tij qëndron shteti, ndonëse mediat proqeveritare promovuan narrativin se përfaqësuesit e lartë të pushtetit ishin të pranishëm si qytetarë dhe se varrimi ishte “popullor”.

“Vuçiqit i duhet kjo, në mënyrë që në sytë e zyrtarëve perëndimorë të mos shihet si dikush që organizoi një varrim shtetëror për një njeri të dënuar për krimet më të tmerrshme në territorin e ish-Jugosllavisë”, thotë Llazoviq për Radion Evropa e Lirë.

Krerët politikë të Republikës Sërpska në varrim
Në varrimin e Mlladiqit morën pjesë edhe krerët politikë të entitetit të Bosnje dhe Hercegovinës, Republika Sërpska.

Mes të tjerëve, në Beograd udhëtuan anëtarja e Presidencës së Bosnje dhe Hercegovinës, Zhelka Cvijanoviq, lideri i Aleancës së Socialdemokratëve të Pavarur, Millorad Dodik, presidenti i Republikës Sërpska, Sinisha Karan, kryeministri i këtij entiteti, Savo Miniq, dhe kryetari i Banjallukës, Drashko Stanivukoviq.

Nga Mali i Zi, të pranishëm ishin përfaqësues të partive proserbe – Partisë Popullore Demokratike të Millan Knezheviqit dhe Malit të Zi të Lirë të Vlladislav Dajkoviqit.

Kisha Ortodokse Serbe dhe të dënuarit nga Haga
Në varrim, krahas krerëve politikë, u mblodhën edhe përfaqësuesit më të lartë të Kishës Ortodokse Serbe.

Shërbesën mortore e mbajti patriarku Porfirije, së bashku me peshkopë të tjerë.

Gjatë ceremonisë pranë arkivolit, i cili ishte mbuluar me flamujt e Serbisë dhe të Republikës Sërpska, Porfirije tha se emri i të dënuarit nga Tribunali i Hagës “do të mbetet thellë i gdhendur në kujtesën dhe lutjet e pjesës më të madhe të popullit serb dhe ortodoks”.

Një ditë para varrimit, në profilet e grupeve të djathta në Telegram u shpërnda edhe një thirrje për vullnetarë që të ndihmonin klerin në organizimin e ceremonisë, përkatësisht në shpërndarjen e qirinjve për të pranishmit.

“Kisha Ortodokse Serbe, që nga vitet ‘90, ka qëndruar krah për krah me njerëzit që kanë planifikuar dhe kryer krime lufte, kështu që kjo është vetëm vazhdimësi e asaj politike zyrtare”, thotë Llazoviq.

Ajo shton se në këshillin organizativ për varrimin e Mlladiqit ishte Svetozar Andriq, deri vonë anëtar i Këshillit të Qytetit të Beogradit, ndaj të cilit Fondi për të Drejtën Humanitare, në vitin 2018, ngriti kallëzim penal në Prokurorinë për Krime Lufte, për krime lufte në Bosnje dhe Hercegovinë, konkretisht në lidhje me kampin Sushica në Vllasenicë.

Në varrim mori pjesë edhe Vesellin Shlivançanin, i dënuar nga Tribunali i Hagës, i cili vuajti një dënim prej dhjetë vjetësh burgim për krimet në Ovçara, në Kroaci.

Nga “Beretat e Kuqe” tek “Ujqit e Natës”
Rol të rëndësishëm në varrim kishin edhe veteranët e Ushtrisë së Republikës Sërpska, si dhe përfaqësues të organizatave të shumta të veteranëve nga Serbia, të cilët ndërroheshin pranë arkivolit.

Në fotografitë e publikuara shihet se mes tyre kishte veteranë të Njësive të Posaçme të Policisë, pjesëtarë të shoqatës “Heronjtë e Koshares”, si dhe veteranë të “Beretave të Kuqe” – organizatë që mbledh ish-pjesëtarë të njësisë speciale tashmë të shpërbërë të Sigurimit Shtetëror.

Pjesëtarë të saj kanë marrë pjesë në krime lufte dhe janë dënuar për vrasjen e kundërshtarëve politikë.

Sipas një hulumtimi të mëhershëm të Radios Evropa e Lirë, të gjitha këto organizata i financojnë aktivitetet e tyre përmes donacioneve nga autoritetet lokale ose qendrore.

Sipas postimeve në rrjetet sociale, të pranishëm ishin edhe anëtarë të organizatave të djathta “Aksioni Serb” dhe “Patrulla Popullore”, të cilat janë anëtare të Ligës Ndërkombëtare të Sovranizmit – Paladins (ISL Paladins), një rrjet ndërkombëtar i së djathtës ekstreme, i themeluar në Rusi në vitin 2025, me pjesëmarrjen e aktorëve të afërt me Kremlinin.

Në hyrje të kishës u panë edhe pjesëtarë të klubit rus të motoçiklistëve “Ujqit e Natës”, i cili është nën sanksionet e Bashkimit Evropian dhe të Shteteve të Bashkuara, për shkak të lidhjeve të ngushta me presidentin rus, Vladimir Putin, dhe mbështetjes për pushtimin e Ukrainës.

Në varrim u panë, gjithashtu, Misha Vaciq, lider i organizatës së ekstremit të djathtë “E djathta serbe”, dhe Goran Davidoviq Firer, udhëheqës i organizatës së ndaluar neonaziste “Makineria Kombëtare” dhe një nga themeluesit e Partisë së re ultradjathtiste të Nacionalistëve Serbë.

Davidoviq ishte dënuar me vendim të formës së prerë me një vit burgim për nxitje të urrejtjes dhe jotolerancës kombëtare, racore dhe fetare, pasi, së bashku me një grup neonazistësh, kishte ndërhyrë në një tribunë antifashiste në Novi Sad, më 2005.

Për çfarë u dënua Ratko Mlladiq?
Ish-gjenerali i Ushtrisë së Republikës Sërpska, Ratko Mlladiq, u dënua me burgim të përjetshëm nga gjykata në Hagë, pasi u shpall fajtor për gjenocidin në Srebrenicë, përndjekjen dhe zhvendosjen me forcë të popullsisë, terrorizimin e civilëve gjatë rrethimit të Sarajevës, si dhe marrjen peng të pjesëtarëve të forcave paqeruajtëse të Kombeve të Bashkuara.

Në vitin 2021, Mlladiq u dënua për 10 nga 11 pikat e aktakuzës për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit.

Tribunali i Hagës konstatoi se Mlladiq ishte fajtor për gjenocidin ndaj rreth 8.000 boshnjakëve në Srebrenicë – zonë e mbrojtur e Kombeve të Bashkuara (OKB) – në verën e vitit 1995.

Mlladiq u shpall fajtor për pjesëmarrje në një ndërmarrje të përbashkët kriminale, që synonte largimin e përhershëm të myslimanëve dhe kroatëve të Bosnjës përmes përndjekjes, shfarosjes, vrasjeve, zhvendosjes së detyruar dhe dëbimit.

Ish-komandanti i Ushtrisë së Republikës Sërpska u shpall fajtor edhe për pjesëmarrje në një ndërmarrje të përbashkët kriminale në Sarajevë, për përhapjen e terrorit mes popullsisë civile përmes sulmeve me snajper dhe granatimeve, vrasjeve, terrorizimit dhe sulmeve të paligjshme ndaj civilëve.

Ai u shpall fajtor edhe për ndërmarrjen e përbashkët kriminale që lidhej me marrjen e pengjeve, për shkak të kapjes së pjesëtarëve të OKB-së dhe mbajtjes së tyre në lokacione strategjike ushtarake, me qëllim parandalimin e sulmeve të tjera ajrore të NATO-s ndaj objektivave ushtarake të serbëve të Bosnjës.

Mlladiq u lirua nga akuza për gjenocid në gjashtë komuna të Bosnje e Hercegovinës gjatë vitit 1992 – Prijedor, Sanski Most, Kluç, Kotor-Varosh, Foçë dhe Vllasenicë./REL/

Ministria e Mbrojtjes informon se gjatë 24-orëve të fundit janë raportuar 43 vatra zjarri, nga të cilat 11 mbeten aktive, 8 janë nën mbikëqyrje dhe 24 janë deklaruar të fikura.

Në operacione janë angazhuar 614 forca vendore/lokale, 355 efektivë të FA, 70 automjete zjarrfikëse vendore, si dhe mjete të FA; janë zhvilluar 4 operacione me helikopterë dhe 1 me avion Air Tractor.

Qarku Tiranë: Në Malin e Dajtit zjarri vijon aktiv në sipërfaqe me pyll ahu dhe shkurre. Në operacion janë angazhuar 25 zjarrfikës, 7 forca të ADM-së, 74 efektivë të Forcave të Armatosura me 10 mjete dhe 1 autoambulancë, si dhe 1 avion Air Tractor. Nuk ka rrezik për zonat e banuara. Ndërkohë, vatrat në Kryezi të Kavajës dhe Malin e Bërzhitës janë nën mbikëqyrje.

Qarku Dibër: Vijojnë aktive katër vatra: në Vajkal të Bulqizës, në Lundre–Madhesh të Matit, në Qafën e Helmes në Fushë-Bulqizë dhe në Cerrujë–Mali i Allushit në Klos. Në Lundre–Madhesh janë angazhuar 33 forca vendore, të mbështetura nga 37 efektivë të FA me 3 mjete dhe 1 autoambulancë, ndërsa ka operuar edhe 1 helikopter i Forcës Ajrore. Për vatrat aktive nuk raportohet rrezik për zonat e banuara.

Qarku Lezhë: Mbeten aktive vatrat në Gallatë të Kurbinit dhe në Kalivaç–Zimaj–Kashnjet të Lezhës. Situata më intensive paraqitet në Kalivaç–Zimaj–Kashnjet, ku janë angazhuar 63 forca vendore e vullnetare dhe 132 efektivë të FA, me 7 mjete, 3 automjete zjarrfikëse dhe 2 autoambulanca; ka operuar edhe 1 helikopter i Forcës Ajrore. Rreziku për banesat është shmangur.

Qarku Elbasan: Vijon aktive vatra në Gurëshpatë, njësia administrative Polis, Librazhd, ku po operojnë forcat e MZSH Librazhd. Nuk ka rrezik për zonat e banuara. Vatra në malin e Qukësit, Prrenjas, mbahet nën mbikëqyrje.

Qarku Shkodër: Mbeten aktive tre vatra kryesore: në Mnelë të Vogël, Vau-Dejës, në Bardhaj–Myselim, Shkodër, dhe në malin e Tërbunit, Pukë. Në Bardhaj–Myselim janë angazhuar strukturat vendore dhe 58 efektivë të FA me mjete zjarrfikëse e autoambulancë, ndërsa ka operuar edhe 1 helikopter i Forcës Ajrore. Në Tërbun operojnë 46 forca vendore e policore dhe 42 efektivë të FA me 6 mjete dhe autoambulancë. Në të dyja zonat nuk raportohet rrezik për banesat. Vatrat në Iballë dhe Bërdicë janë nën mbikëqyrje.

Qarku Vlorë: Vatra në Bolenë, Horë-Vranisht, Himarë, është nën mbikëqyrje nga forcat e MZSH Himarë. Vatra e riaktivizuar në Kropisht, Selenicë, është deklaruar e fikur.

Qarku Fier: Vatrat në Peshtan, Fier, dhe Çërrilë, Mallakastër, janë nën mbikëqyrje nga forcat zjarrfikëse, përkatësisht në sipërfaqe me ullishta dhe në pyll me pisha, lis e shkurre.

Agjencia Kombëtare e Mbrojtjes Civile vijon të ndjekë në mënyrë të pandërprerë situatën në të gjithë territorin e vendit, në koordinim të ngushtë me prefekturat, bashkitë dhe të gjitha strukturat e sistemit të Mbrojtjes Civile.

Kapacitetet operacionale mbeten të angazhuara në terren dhe në gatishmëri për të ndërhyrë aty ku situata e kërkon, me prioritet mbrojtjen e jetës, banesave, pasurisë së qytetarëve dhe mjedisit.