James Rodriguez do të largohet nga klubi meksikan, Club León.
Sipas gazetarit Fabrizio Romano, kolumbiani do të jetë lojtar i lirë nga janari i ardhshëm dhe do të jetë i hapur për oferta nga klube në Amerikën Jugore apo edhe në Evropë.
James synon të gjejë një klub sa më shpejt për të qenë në formë për Kampionatin Botëror që zhvillohet verën tjetër.
Gjatë kohës së tij te Club León, ai ka regjistruar 34 paraqitje, duke shënuar 5 gola dhe dhuruar 9 asistime. /ATVLIVE.TV
Një prej aksesorëve më të pazakontë dhe viral të sezonit që po pushton rrjetet sociale dhe mediat ndërkombëtare të luksit: një kavanoz Nutella i “veshur” me estetikën e Louis Vuitton, i cili kushton rreth 1,500 dollarë dhe po konsiderohet një objekt i domosdoshëm për koleksionistët.
Edhe pse nuk është produkt zyrtar i shtëpisë franceze të modës, kjo krijesë artistike e frymëzuar nga logot e LV ka bërë bujë në platformat më të mëdha të lifestyle-it dhe modës, nga Highsnobiety te Hypebeast, duke u komentuar si simbol i kulturës së luksit ironik, ku produktet e përditshme kthehen në objekte koleksionimi vetëm falë branding-ut dhe ekskluzivitetit.
Për disa, është një shaka e sofistikuar; për të tjerë, një provokim mbi obsesionin modern me luksin. Por një gjë është e sigurt: ky kavanoz ka fituar status ikonik, duke treguar se bota e modës dhe ajo e kulturës pop vazhdojnë të ndërthuren në mënyra po aq të guximshme sa edhe të papritura.
Kombëtarja shqiptare ka nisur grumbullimin në Barcelonë, në prag të dy ndeshjeve të fundit të fazës kualifikuese për Botërorin 2026, ndaj Andorrës dhe Anglisë. Stafi dhe lojtarët janë të përqendruar kryesisht te sfida e parë, e cila konsiderohet vendimtare për rrugëtimin drejt Kupës së Botës.
Sulmuesi Indrit Tuci, që rikthehet në Kombëtare, u shpreh për fshf.org se ndihet shumë i lumtur për mundësinë që i është dhënë dhe se nuk do të kursejë përpjekjet në këto dy ndeshje:
“Të them të drejtën ndihem shumë mirë, ndihem i lumtur që u ktheva në Kombëtare. Është një arritje e madhe për çdo futbollist të jetë pjesë e ekipit, sidomos kur kemi një mundësi më shumë për të shkuar në Botëror. Do jap maksimumin tim, çunat më pritën shumë mirë dhe shpresoj të bëjmë mirë në këto dy ndeshje.”
Ai shtoi se atmosfera brenda ekipit është shumë e mirë dhe përgatitjet intensive për Andorrën po ecin në mënyrë perfekte:
“Të gjithë shoqërohemi mirë, ka harmoni grupi dhe po punojmë shumë për Andorrën. Për momentin po mendojmë vetëm për ndeshjen e parë; më pas do të përqendrohemi te Anglia. Po analizojmë çdo detaj dhe shpresojmë që dëshirat e trajnerit t’i realizojmë në fushë dhe të mos e zhgënjejmë.”
Tuci paralajmëroi se Andorra nuk duhet nënvlerësuar, pasi skuadra kundërshtare është e organizuar dhe e vështirë për t’u thyer:
“Më e rëndësishme është ndeshja e parë me Andorrën dhe nuk duhet të nënvlerësohet. Ata mbrohen me çdo kusht dhe dinë të penalizojnë gabimet. Shpresojmë ta fitojmë këtë takim dhe pastaj do të mendojmë për sfidën me Anglinë.”
Kombëtarja shqiptare pritet të japë maksimumin në këto dy sfida vendimtare për të siguruar një vend në Botërorin 2026.
Një në katër persona pëson një goditje cerebrale gjatë jetës, sipas Organizatës Botërore të Goditjeve Cerebrale. Për mbijetuesit e goditjeve me paralizë të pjesshme të krahut, opsionet kanë qenë të kufizuara.
Në vitin 2017, studentja norvegjeze Johanne Marie Hemnes papritmas u shemb në dhomën e saj të ndenjes. Ajo u paralizua në anën e majtë, dhe mjekët gjetën një hemorragji cerebrale, gjakderdhje brenda trurit.
Tetë vite më vonë, 26-vjeçarja ka mësuar të ecë përsëri pas muajsh rehabilitimi që u fokusua kryesisht tek këmbët. Krahun e saj, megjithatë, e mori shumë pak vëmendje dhe nuk rimori lëvizjen e plotë.
Njerëzit me paresis – paralizë të pjesshme ose të paplotë kanë anët e trupit të ruajtura, por sinjalet nervore nuk funksionojnë si duhet.
Themeluesit e start-up-it norvegjez për krahë bionik, Vilje Bionics, thonë se mbijetuesit e goditjeve kanë pak opsione për pajisje ndihmëse, në krahasim me krahët bionikë për amputuesit.
“Këta njerëz kanë nevojë për ndihmë për të qenë të pavarur, për të jetuar në shtëpi, për të rikthyer punën dhe për të pasur më shumë mundësi në jetën e tyre, ashtu si të tjerët”, tha Saeid Hosseini, CEO dhe bashkëthemelues i Vilje Bionics.
Vilje Bionics po zhvillon një krah robotik për njerëzit me lëvizshmëri të kufizuar për shkak të dëmtimit të palcës kurrizore, dëmtimeve traumatike të trurit ose sëmundjeve neuromuskulare.
A mund të imagjinoni të lidheni me mendjen e dikujt tjetër—pa folur një fjalë të vetme? Vetëm duke menduar, të mund të dërgoni ose merrni mesazhe! Kjo që dikur dukej si fantashkencë, po bëhet realitet.
Shkencëtarët kanë zhvilluar një sistem të quajtur BrainNet, që lejon tre trupa njerëzore të lidhen mes tyre. Në këtë sistem, dy persona mund të transmetojnë informacion tek një i tretë—vetëm përmes sinjaleve të trurit.
Sistemi përdor elektroda EEG për të lexuar aktivitetin e trurit dhe TMS (stimulimi magnetik transkranial) për të futur mendime tek personi që merr mesazhin.
Eksperimentet më të fundit treguan se ishte e mundur të transmetohej një mesazh që përmbante fjalë si “përshëndetje” nga India në Francë—vetëm mendje-mendje. Pa telefon. Pa internet. Vetëm fuqia e mendimit. Kjo sugjeron se truri i njeriut mund të lidhet një ditë me një rrjet të trurave të tjera, ashtu si pajisjet lidhen me internetin. Një lloj “Internet i Mendjeve” po lind—ku mendimet, informacioni dhe ndoshta edhe emocionet mund të ndahen direkt.
Kjo teknologji revolucionare pritet të rishkruajë kufijtë e neuroshkencës, inteligjencës artificiale dhe komunikimit njerëzor. Një të ardhme ku mund të ndash menjëherë ide komplekse, dhimbje, gëzim apo njohuri përmes një lidhjeje mendore duket më afër se kurrë. Ndërsa është ende në faza të hershme, ky përparim mund të hapë dyert për një epokë të re të mendimit të lidhur, ku heshtja bëhet gjuha më e fuqishme.
Në thellësitë e kaltra të oqeanit, ku rrezet e diellit thyhen në sipërfaqe si kristale, jeton një krijesë që ka tërhequr vëmendjen e njerëzimit për shekuj: delfini. Me trupin e tyre elegant dhe lëvizjet që duken si vallëzim në ujë, ata nuk janë thjesht kafshë janë artistë të natyrës dhe shembuj të harmonisë perfekte midis instinktit dhe inteligjencës.
Delfinët jetojnë në tufa që quhen “pod-e”, dhe çdo anëtar ka një rol të qartë. Tufa mund të përmbajë disa dhjetëra deri në qindra individë, ku delfinët më të rinj mësojnë nga të rriturit, ndërsa të rriturit mbrojnë të vegjlit. Ky organizim social është jashtëzakonisht i sofistikuar, ata komunikojnë përmes ulërimave dhe tingujve melodikë që mund të mbulojnë kilometra nën ujë. Çdo tingull ka një kuptim paralajmërim për rrezikun, thirrje për lojë, ose sinjal për gjetjen e ushqimit.
Lëvizjet e tyre janë një kombinim i shpejtësisë dhe graciositetit. Delfinët mund të notojnë deri në 60 km/orë për të kapur ushqimin, por shpesh kalojnë orë të tëra duke vallëzuar mbi valë, duke bërë rrotullime dhe kërcime që duket sikur sfidojnë gravitetin. Kur ata hidhen në ajër dhe përplasën ujërat me bishtin e tyre, krijohet një spektakël natyror që mund të krahasohet vetëm me performancat më të bukura artistike.
Ata nuk janë vetëm krijesa lozonjare delfinët janë edhe kujdestarë të oqeanit. Ata ndihmojnë njëri-tjetrin gjatë gjuetisë, ruajnë të vegjlit nga grabitësit dhe shpesh janë vëzhgues të kujdesshëm të ambientit. Ka dokumentime që tregojnë delfinë që ndihmojnë njerëz në vështirësi ose që udhëzojnë peshq të vegjël për t’i mbrojtur nga rreziku. Inteligjenca e tyre është e tillë që shkencëtarët ende nuk e kuptojnë plotësisht gjuhën e tyre komplekse, por çdo zhurmë, klikim dhe lëvizje duket e planifikuar me kujdes.
Kur shikon një tufë delfinësh, sheh jo vetëm lojë, por edhe strategji.
Ata ndajnë informacion për vendet ku ka peshk, bashkëveprojnë në koordinimin e sulmeve ndaj grupeve të peshqve dhe shpesh krijojnë modele në ujë që duket sikur janë të dizajnuara për sy njerëzor. Është një botë e gjallë, dinamike dhe plot mister, ku çdo delfin duket si aktor dhe çdo lëvizje si pjesë e një koreografie të madhe natyrore.
Por më magjike se teknika apo inteligjenca e tyre, është lidhja që krijojnë me njerëzit. Shumë herë delfinët afrohen pranë anijeve, notojnë pranë banorëve të brigjeve, ose bëjnë “shfaqje” të natyrshme që ngjallin habi dhe admirim. Ndërsa valët përplasen rreth tyre, ata na kujtojnë se liria, loja dhe bukuria mund të ekzistojnë edhe në mes të një bote kaq të madhe dhe të thellë.
Delfinët janë më shumë se krijesa nënujore ata janë mësues, artistë dhe enigmat e oqeanit. Çdo klik, çdo kërcim dhe çdo rrotullim është një mesazh: bukuria e jetës qëndron në bashkëpunim, lojë dhe kuriozitet. Ata na mësojnë se edhe në thellësitë më të fshehta, natyra ka mënyrat e saj për të na dhuruar mrekulli.
Bota e delfinëve nuk është thjesht nën ujë ajo është një univers i gjallë, një kombinim i artit dhe inteligjencës, që na kujton se magjia ekziston aty ku e kërkojmë me sy dhe me zemër.
Arjetë Krasniqi nga Prishtina ka mësuar artin e punës së dorës nga familjarët e saj, duke e trashëguar këtë pasion brez pas brezi.
Me nostalgji kujton punimin e parë, një eksperiencë që i hapi rrugën një dashurie që më vonë u kthye në profesion.
Ajo thotë se vajzat e saj kanë qenë frymëzimi kryesor për ta ndarë këtë art me të tjerët, për të treguar talentin e saj dhe për t’u dhënë mundësinë njerëzve që të porosisin krijimet e saj.
Sot, Arjeta ndjen krenari që puna e saj vlerësohet nga të tjerët dhe beson se puna e dorës mbetet një pasuri e vërtetë kulturore që duhet ruajtur.
Kronikën e plotë nga ATV mund ta klikoni në linkun më poshtë:
Nga muret antike të Athinës e deri te strukturat futuriste të Kinës, teatri mbetet një urë mes historisë, kulturës dhe artit që sfidon kohën. Ndërsa Odeoni i Herod Attikut në Greqi po rinovohet, më poshtë janë disa nga teatrot më të jashtëzakonshëm në botë, që çdo dashamirës i artit duhet t’i vizitojë të paktën një herë në jetë.
Në Kyoto të Japonisë, Teatri Minamiza është zemra e kabuki-t tradicional. I ngritur në të njëjtin vend që prej vitit 1610, ai dallon për çatinë Momoyama dhe hyrjen e kuqe, ndërsa ofron një atmosferë magjike ku arti klasik japonez jeton ende.
Në zemrën e Amazonës, ndodhet Teatri Amazonas – një mrekulli e ndërtuar në vitin 1896 me materiale të sjella nga e gjithë bota: mermer italian, çelik skocez dhe pllaka franceze që formojnë flamurin brazilian mbi kupolë.
Në Meksiko Siti, Palacio Bellas Artes është një përzierje e mahnitshme art nouveau dhe art déco, me një perde të bërë nga një milion copëza xhami Tiffany që paraqesin vullkanet Popocatépetl dhe Iztaccíhuatl.
Në Pragë, Municipal House është një stoli arkitekturore e shekullit XX, e zbukuruar me mozaikë dhe dritare xhami që i japin jetë sallës Smetana Hall – një nga vendet më prestigjioze të muzikës klasike në Evropë.
Në Kornuoll të Britanisë, Teatri Minack ofron një përvojë ndryshe: një skenë e hapur buzë detit, ku spektatorët ndjekin Hamleting nën yje, ndërsa në sfond shfaqen delfinët e Atlantikut.
Në Boston, Citizens Opera House e ndërtuar në 1928, mbetet një simbol i elegancës amerikane. Brendësia e saj me mermer Carrara dhe ar të pastër pasqyron artin e epokës së art déco.
Në Harbin të Kinës, Teatri i Madh është një shembull i arkitekturës bashkëkohore. Struktura e bardhë, që ngjan me një valë bore, është krijuar për të përqafuar natyrën dhe tingullin.
Në Orlando, Florida, Steinmetz Hall është një arritje teknologjike me akustikë perfekte — ndër të paktat teatro në botë që arrijnë nivelin e zhurmës “N1”, pra heshtjen absolute.
Në Vjenë, Burgtheater është tempulli i artit dramatik që nga viti 1888. Përveç pikturave të Gustav Klimt dhe skulpturave klasike, teatri është ndër të parët në botë me ndriçim elektrik dhe sistem ajrimi novator.
Këto janë teatrot ku historia dhe skena bashkohen, ku çdo mur ka një histori dhe çdo perde që ngrihet rikujton se arti është përjetësi.
Rita Ora dhe Yll Limani kanë publikuar bashkëpunimin e tyre të ri, “All Natural”, një version të këngës së Ritës, ku këtë herë Ylli sjell interpretimin e tij në shqip.
Prej kohësh është përfolur për një mega-bashkëpunim mes këngëtareve shqiptare me famë botërore. Kjo e nisur nga një tweet në vitin 2019 nga Bebe Rexha drejtuar Dua Lipës, Eva Max dhe Rita Orës.
A do mbetet ky vetëm një status rasti apo do të realizohet njëlloj si ky i fundit, mbetet të shihet!
Magjia e “Librit të Xhunglës” mori jetë në skenën e Teatrit të Kukullave, duke sjellë një eksperiencë të paharrueshme për fëmijët dhe prindërit që mbushën sallën plot gëzim. Regjisorja Ina Morinaj, së bashku me aktorët e talentuar të trupës, sollën një interpretim ndryshe të kryeveprës së Rudyard Kipling, ku arti i kukullave u ndërthur në mënyrë të përsosur me lojën skenike.
Skena u shndërrua në një xhungël të vërtetë, plot ngjyra, muzikë dhe emocione. Kukullat anatomike, të ndërtuara në përmasat e kafshëve reale, u bënë urë lidhëse mes imagjinatës dhe realitetit, duke bërë që të vegjlit të ndiheshin pjesë e aventurës së Moglit, Balusë dhe Bagherës.
Për rreth 50 minuta, fëmijët jo vetëm që ndoqën me kërshëri historinë e djaloshit që rritet mes kafshëve, por edhe u bënë bashkëudhëtarë në aventurën e tij për mbijetesë dhe miqësi. Aktorët si Ilia Kaçi, Erdit Asllanaj, Aleksandër Grami dhe Juxhin Plovishti ndanë emocionet e tyre pas shfaqjes, duke u shprehur të lumtur për reagimin e ngrohtë të publikut dhe për përfshirjen e fëmijëve në çdo moment të lojës.
“Libri i Xhunglës” do të vazhdojë të luhet edhe fundjavën e ardhshme në Teatrin e Kukullave, duke ftuar të gjithë ata që duan të përjetojnë nga afër këtë botë plot fantazi, miqësi dhe mësime jete.