Blog

Të dhënat nga Sekretariati Shtetëror për Migracionin tregojnë se pothuajse 2500 të huaj u dëbuan nga Zvicra në vitin 2024.

Në vitin 2024, pothuajse 2500 të huaj u dëbuan nga Zvicra. Shumica e këtyre njerëzve vijnë nga vende të treta.

69 përqind e të dënuarve tashmë janë larguar nga vendi. 31 përqind e çështjeve nuk janë zgjidhur ende.

Gjykatat zvicerane mund të dëbojnë të huajt delinkuentë nga vendi. Në vitin 2024, u lëshua një referim për vendin për 2446 persona. 69 përqind e tij tashmë është përfunduar, 31 përqind është ende në pritje. Sekretariati Shtetëror për Migracionin pret që përqindja të rritet në muajt në vijim.

Në krahasim: në vitin 2023, u lëshua një referim për vendin kundër 2250 personave. Nga njerëzit e dënuar në vitin 2023, rreth 73 përqind ishin larguar nga Zvicra deri në mesin e vitit 2024. Përqindja ishte pak më e lartë në atë kohë.

Çfarë ndodh me 31 përqindëshin?

Sipas zëdhënëses së SEM, Magdalena Rast, ka disa arsye pse këta njerëz, të cilët duhet të largohen nga vendi, janë ende në Zvicër:

Disa janë ende në proces kthimi, për shembull sepse mungojnë dokumente identiteti ose largimi duhet të organizohet. Disa largime vonohen sepse vendet e origjinës nuk bashkëpunojnë ose ata të prekur nuk bashkëpunojnë. Problemet shëndetësore gjithashtu mund të pengojnë një kthim të menjëhershëm.

Grupi më i madh vjen nga Shqipëria

Rreth 40 përqind e personave të referuar në vitin 2024 vijnë nga një vend i BE-së/EFTA-s dhe rreth 60 përqind nga një vend i tretë. Më të zakonshmit ishin shtetasit shqiptarë (247), rumunë (190) dhe algjerianë (136). 93 përqind e të gjithë njerëzve që largohen janë burra, me grupmoshën më të madhe që është ajo e moshës 25 deri në 34 vjeç, shkruan 20minuten, transmeton albinfo.ch.

10,000 ndalime hyrjeje të vendosura

SEM ka urdhëruar një total prej 10,146 ndalimesh hyrjeje në vitin 2024, nga të cilat 345 u hoqën ose u pezulluan. Pothuajse 47 përqind e ndalimeve të hyrjes të dekretuara dhe aktive janë për shkak të hyrjeve të paligjshme. Pothuajse 23 përqind të tjera u urdhëruan për shkak të largimeve që nuk u bënë në kohë dhe 20 përqind për shkak të një kërcënimi për sigurinë dhe rendin publik. Shumica (83 përqind) e ndalimeve të hyrjes ishin burra. Pesë kombësitë më të përfaqësuara ishin Algjeria (837), Siria (786), Maroku (708), Turqia (700) dhe Afganistani (554).

Zvicra pranon vetëm një të tretën e azilkërkuesve

E ashtuquajtura shkallë njohjeje – d.m.th. përqindja e rasteve në të cilat azilkërkuesit në të vërtetë morën azil – ishte 34.2 përqind e kërkesave për azil në vitin 2024. Në BE, kjo shkallë ishte 42 përqind.

Diferenca midis imigracionit dhe kërkimit të azilit

Në vitin 2024, 212,578 persona emigruan në Zvicër. Nga këta, 22,553 persona janë zviceranë të kthyer. Pjesa tjetër vjen kryesisht nga vendet e BE-së ose EFTA-s. Në të njëjtin vit, 129,786 persona u larguan nga vendi, duke rezultuar në një imigrim neto prej 82,792 emigrantësh. Kjo është rreth 15.6 përqind më pak se në vitin 2023.

Emigrantët vijnë kryesisht nga vendet e BE-së/EFTA-s me të cilat Zvicra ka një marrëveshje për lëvizjen e lirë të personave. Ata vijnë këtu kryesisht për punë. Azilkërkuesit vijnë nga një vend që nuk është pjesë e BE-së ose një shtet i EFTA-s (p.sh. Afganistani) dhe për këtë arsye duhet të shqyrtohen së pari. Ata kryesisht ikin nga lufta, persekutimi ose dhuna.

Siç tregojnë statistikat federale, shumica e azilkërkuesve në Zvicër refuzohen dhe kthehen në vendin e tyre të origjinës.

Njerëzit që duan të ikin në Zvicër vijnë nga këto vende.

Shumica e kërkesave për azil erdhën nga shtetas afganë në vitin 2024.

Ish-kryetari i Prishtinës, Shpend Ahmeti, ka folur për tentativën e Lëvizjes Vetëvendosje që diaspora të votojë edhe jashtë ambasadave e konsullatave.

Këtë gjë e ka refuzuar Paneli për Ankesa dhe Parashtresa (PZAP).

Ahmeti ka shkruar në Facebook se e drejta e diasporës për të votuar është e pakontestueshme.

Por, siç thotë ai me ligjin e miratuar gjatë Qeverisë Kurti është që të votohet në ambasada dhe konsullata, e kjo gjatë këtyre zgjedhjeve nuk mund të ndryshohet.

Postimi i plotë:

1. E drejta e votës është e garantuar për çdo shtetas të Republikës së Kosovës të moshës madhore – këtu ska diskutim – kudo që jeton. E drejta ndryshon nga mundësia që pëcaktohet edhe nga kredibiliteti i procesit.

2. Detyrë e secilit prej neve është që të synojmë votimin sa më të lehtë por edhe sa më kredibil për secilin. P.sh. Për mu më lehtë kish me qenë me votu në Prishtinë me një furrë që e kam afër qëtu se sa me shku në shkollën që ma kanë caktu në klasën që ma kanë caktu. Askush smundet me ma mohu të drejtën e votës, por është në interesin e secilit që vota ime apo e juaj me shku aty ku e keni pas njet. Për atë arsye shkojmë në shkolla ku organizohet më mirë, ka siguri ka, komisionerë, ka vëzhgues e ka siguri.

3. Këto rregulla i kodifikojmë në ligje në procedura të paracaktuara.

4. Për të ja lehtësuar votimin e diaspores që të ketë më shumë mundësi (jo vec me postë) Kuvendi i Kosovës ka kaluar Ligj gjatë qeverisjes së Albin Kurtit për të mundësuat votimin në Ambasada e Konsullata për dy qëllimet që i shpreha më lartë – që të lehtësohet votimi dhe që procesi të jetë kredibil. Shumë veprim i mirë.

5. Por, Këtu përfundon diskutimi. Me këtë ligj po hyjmë në këtë zgjedhje dhe ska mundësi ndryshimi – NUK KA. për zgjedhjet tjera mund të bëjmë diskutim e ndryshime e do ta kemi edhe përvojën e këtyre zgjedhjeve.

6. Çfarëdo diskutimi se kush e don ma shumë diasporën është vec fushatë dhe ska kurfare baze në mundësi ligjore e në dashni.

E tash – a po tregoni se si keni me formu qeveri e si keni me përmirësu jetën qytëtarëve që me ja lehtësu diasporës barrën edhe jashta fuahatave. Shumë e dhimbshme në çka po synohet me fitu vota.

Novak Stjepanoviq, një serb i Bosnjës i dënuar për krime lufte në vitin 1992, ka shmangur vuajtjen e dënimit me burg në Serbi duke iu bashkuar forcave ruse në Ukrainë, zbulon një hetim i BIRN.

Stjepanoviq, 59 vjeç, u dënua me 13 vjet burg në qershor 2025 për krime kundër civilëve pranë Bratunacit, Bosnjë, duke përfshirë vrasje, tortura, përdhunim, trajtim çnjerëzor dhe vjedhje, përcjell Telegrafi.

Megjithatë, ai ishte larguar tashmë nga Serbia dhe kishte postuar disa foto në internet që e tregonin veten me uniformë ushtarake ruse në Donetskun e pushtuar midis prillit dhe qershorit 2025, duke e deklaruar veten “të destinuar nga Zoti për të luftuar për drejtësi”.

Gjykata e Lartë në Beograd konfirmoi se Stjepanoviq nuk ishte i ndaluar të largohej nga vendi gjatë gjyqit të tij.

Ekspertët ligjorë vërejnë se Serbia rrallë vendos paraburgim të menjëhershëm për qytetarët e saj të dënuar për krime lufte, një boshllëk i shfrytëzuar nga Stjepanoviq, i cili ka shtetësi të dyfishtë serbe dhe boshnjake.

Dhe viktimat e krimeve të Stjepanoviq, si Edina Kariq, kanë shprehur dëshpërim për mundësinë e tij për t’iu shmangur drejtësisë.

Kariq dëshmoi gjatë gjyqit se ishte dëshmitare e Stjepanoviq duke përdhunuar një grua 19-vjeçare në vitin 1992.

Stjepanovic u padit për herë të parë për krime lufte nga Bosnja në vitin 2009, gati dy dekada pas veprave të tij penale.

Paditë pasuese, përfshirë ato për dhunë seksuale, u bashkuan dhe u transferuan në Serbi.

Pavarësisht dënimit të shkallës së parë në dhjetor 2024 dhe dënimit të apelit prej 13 vitesh në qershor 2025, Stjepanoviq ishte zhdukur tashmë nga Serbia.

Ai dokumentoi publikisht praninë e tij në Ukrainë, duke ndarë imazhe dhe duke postuar rreth pjesëmarrjes së tij në luftimet rreth Pokrovske, rajoni i Donetskut.

Raportet tregojnë se mercenarët nga Ballkani janë bashkuar prej kohësh me forcat ruse, pavarësisht ndalimeve ligjore të miratuara në Serbi dhe Bosnje në vitin 2014, të cilat kriminalizojnë pjesëmarrjen në konflikte të huaja me dënime deri në 10 vjet në Serbi dhe 8 në Bosnje.

Ky rast nxjerr në pah dështimin sistematik të Serbisë për t’i mbajtur kriminelët e luftës përgjegjës.

Siç thuhet më tej, prokurorët në Bosnjë janë përpjekur të ndjekin hetime të mëtejshme ndaj Stjepanoviq, duke përfshirë vrasjet e gjashtë civilëve në Bratunac, por vonesat administrative dhe bashkëpunimi i paplotë nga autoritetet serbe kanë penguar drejtësinë.

Përballë ndryshimit të situatës së sigurisë në Evropë, Finlanda ka vendosur të forcojë ndjeshëm kapacitetet e saj mbrojtëse, duke rritur kufirin e moshës për rezervistët ushtarakë.

Ata mund të angazhohen në ushtri deri në moshën 65-vjeçare, shkruan gazeta gjermane “Frankfurter Allgemeine Zeitung”.

Edhe pse me një popullsi prej vetëm 5,5 milionë banorësh, Finlanda ka një nga ushtritë më të mëdha në Evropë, me rreth 280’000 trupa të gatshme për mobilizim të shpejtë dhe një rezervë totale prej 870’000 personash.

Sipas planit të ri të qeverisë, kjo shifër pritet të arrijë në rreth një milion deri në vitin 2031.

Ndryshimi kryesor ligjor parashikon që, duke filluar nga viti i ardhshëm, kufiri i moshës për të qenë pjesë e rezervës do të rritet në 65 vjeç për të gjithë, pavarësisht gradës.

Aktualisht, ushtarët e gradave të ulëta qëndrojnë në rezervë deri në moshën 50-vjeçare, ndërsa oficerët deri në 60 vjeç.

Për oficerët me grada të larta (si kolonel e më lart), detyrimi do të jetë pa kufi moshe, për sa kohë ata janë fizikisht të aftë për shërbim.

Një raport i Komisionit të Mbrojtjes në parlamentin finlandez e ka cilësuar propozimin si “jashtëzakonisht të nevojshëm”.

Synimi është shfrytëzimi i aftësive të rezervistëve më të vjetër e me përvojë, veçanërisht në fushat e sigurisë kibernetike, infrastrukturës dhe sigurisë së furnizimit – kompetenca këto që kërkohen më shumë se kurrë në mjedisin aktual të sigurisë.

Ky vendim reflekton vigjilencën e vazhdueshme të Finlandës ndaj fqinjit të saj lindor, Rusisë.

Përvoja e hidhur historike e Luftës së Dimrit (1939-1940) kundër Bashkimit Sovjetik mbetet e rrënjosur në kujtesën kombëtare finlandeze.

Presidenti aktual, Alexander Stubb, deklaroi së fundmi për “Frankfurter Allgemeine Zeitung” se “ADN-ja e Rusisë është ekspansioni, ndërsa ajo e Finlandës është mbijetesa”.

Ndërkohë, ish-presidenti Sauli Niinistö u ka bërë thirrje liderëve evropianë të mbajnë kontakte direkte me Vladimir Putinin.

Sipas tij, nëse evropianët nuk përfshihen në diskutime, ata rrezikojnë që vendimet për arkitekturën e sigurisë së Evropës dhe Ukrainës të merren pa praninë e tyre në tryezën e bisedimeve.

Sot, Gjykata Themelore e Pejës ka mbajtur seancë për rastin e ndodhur më 12 korrik të vitit të kaluar në këtë qytet.

Dyshohet se vëllezërit Besnik dhe Adem Bulliqi kishin shkuar në shtëpinë e motrës së tyre dhe janë përleshur fizikisht me dhëndrin.

Në aktakuzë thuhet se këtë veprim vëllezërit e bënë për çështje pronësore.

Me anë të një thike të mprehtë 9 mm dhe grushteve, ata thuhet se i shkaktuan dhëndrit të tyre lëndime të rënda, përfshirë thyerje të kockave të fytyrës, lëndime nga thika dhe mavijosje në fytyrë.

Pasi ishte alivanosur, dhëndri kishte përfunduar në një pishinë të gomës.

Gjithë kjo ngjarje e rëndë ishte parë nga vajza e të dëmtuarit, e cila më pas ka dërguar fotografi të bluzës që ai mbante veshur në ditën kritike, e tëra e mbuluar me gjak.

Kjo seancë është vendosur të shtyhet, pasi pala mbrojtëse e të akuzuarve deklaroi se nuk ka përgatitur fjalën përfundimtare në formë shkrese, gjë që do ta bëjnë më 18 dhjetor në seancën e radhës.