Category: KULTURË

Shkruan: Demir Reshiti

Në kuadër të ciklit të shkrimeve Portrete opojanësh që na bëjnë krenar, sot do ta bëj prezantimin e veprimtarit, shkrimtarit e publicistit shumëdimensional Bedri Halimi nga fshati Kuk i komunës së Sharrit i cili jeton e punon në Prishtinë. Shkas për ta bërë këtë shkrim është ditëlindja e tij e 61-të të cilën Bedriu do ta kremtojë në kulmin e veprimtarisë së tij publicistike por edhe në një periudhë përballjeje me probleme shëndetsore të cilat shpresojmë do t’i tejkalojë me sukses.

Bedri Halimi është i lindur në 05. 03. 1963 në fshatin Kuk të trevës së Opojës (komuna e Sharrit). Shkollimin fillor e ka kryer në vendlindje (4 klasë) dhe katër klasë të tjera në Shkollën “28 nëntori” në Bresanë. Si nxënës i shkollës së mesme është arrestuar për shkak të qëndrimeve të tij atdhetare dhe  është dënuar me disa vite burg, të cilat i mbajti në burgjet e Pejës, Prizrenit, Zagrebit, Gospiqit, Pulës, Rijekës dhe Goli Otokut. Pas burgut për një kohë ju mohua e drejta e shkollimit në formë të heshtur. U detyrua ta kryej shërbimin ushtarak që të mos humbte më shumë kohë. Pastaj ka vazhduar dhe kryer studimet në fakultetin e Bujqësisë.

Ndonëse i ri në moshë, përballja me një sistem që i shtypte pa mëshirë shqiptarët e veçmas ata me vetëdije të lartë kombëtare dhe qëndrimi për disa vite nëpër kazamatët serbosllave, jo vetëm që nuk e thyen por e bënë edhe më të përkushtuar në rrugën e atdhetarizmës.
Pas daljes nga burgu, Bedriu vazhdoi të mbetej halë në sy të shërbyesve dhe puthadorëve të ish-sistemit okupator. Megjithatë, ai kurrë nuk pushoi së vepruari në kauzën kombëtare. Krahas aktivitetit ilegal, Bedriu me një grup veprimtarësh tjerë nga Opoja ishte aktiv dhe prijatar në pothuajse të gjitha nismat atdhetare e kulturore të kohës, falë të cilave Opoja nga një zonë e izoluar u shndërrua në njërën nga trevat më aktive që kontribuuan në çlirimin dhe pavarësimin e Kosovës. Vlen të përmenden këtu Aksioni për pajtimin e gjaqeve, plagëve dhe ngatërresave, formimi i Këshillit për mbrojtjen e lirive dhe të drejtave të njeriut (KMLDNj), organizimi i aktiviteteve të shumta kulturore, mbajta e tribunave të ndryshme shkencore, historike e përkujtimore, etj.

Bedriu është ndër të parët veprimtarë nga treva e Opojës që u angazhua në formimin dhe organizimin e Ushtrisë së lavdishme Çlirimtare të Kosovës, ushtri në të cilën e ka dhënë kontributin e tij deri në çlirimin e vendit.
Për shkak të veprimtarisë së tij atdhetare, Bedriu në vitin 1997 serish arrestohet apo më mirë të thuhet kidnapohet nga policia serbe të cilët e torturojnë në përmasa cnjerëzore. Si pasojë e torturave mizore, përfundon në spitalin e Prishtinës pothuajse pa shenja jete por Zoti deshi që të shpëtojë. Pasojat e këtyre torturave Bedriu po i vuan edhe sot!

Çmimi i lirisë…

Bedriu është i njohur edhe për parimet e tij. Në periudhën e pasçlirimit, ai u angazhua në themelimin e institucioneve komunale dhe organizimin e jetës në komunën e Sharrit duke e dhënë kontributin e tij të pamohueshëm në pothuajse të gjitha sferat. Ka qenë pjesë e Këshillit Nismëtar për themelimin e Partisë Demokratike të Kosovës, bashkë me figurat kryesore të kësaj partie.

Më pas punën dhe aktivitetet i vazhdon në Prishtinë ku për disa vite ishte kryeredaktor e redaktor në disa gazeta e revista ndërsa nga viti 2008 ai punon si kryeinspektor në Ministrinë e Mjedisit dhe Planifikimit Hapësinor.

Duke pasur parasysh krajatat nëpër të cilat ka kaluar, Bedriu ka pasur e ka nevojë për qetësi. Në vend të qetësisë, në Kosovën e pasluftës, pati edhe njerëz të tillë, që ia montuan akuzën për Prevallë e Brezovicë, e çuditërisht madje edhe ta arrestonin. Nga Gjykata Themelore – Departamenti Special, si dhe nga Gjykata e Apelit – Departamenti Special, u shpall i pafajshëm. Në Kosovën tonë, fatkeqësisht ka njerëz që sakrificën për liri, që i kushtoi tërë jetën, të vlerësohet e shpërblehet edhe në këtë mënyrë.

Si pasojë e të gjitha këtyre, dhe pasojë e torturave në burgjet e kaluara, e sidomos më 1997, shëndetin e ka të dëmtuar. Falë forcës së madhe shpirtërore deri tani ja ka arritur me sukses të mbijetojë.

Së voni ju nënshtrua edhe një operacioni të cilin arriti ta përballoj.

Bedriu, këtë muaj, kur edhe e ka ditëlindjen, pret edhe një sfidë tjetër: do të operohet edhe njëherë.

Shpresojmë se edhe këtë sfidë Bedriu do ta përballojë, për t’ju përkushtuar sërish punës në Institucionin ku punon, si dhe punës krijuese e shkencore, nga të cilat pritet të botoj edhe shumë libra të tjerë.

Bedriu aktualisht jeton në Prishtinë me bashkëshorten e tij. Ka dy djem dhe një vajzë dhe është gjysh i lumtur!

Veprimtaria letrare, publicistike e shkencore

Që nga viti 1991 drejton dhe boton revistën për kulturë, art e shkencë “Sharri”, revistë e cila ka bërë jehonë në qarqet kulturore e shkencore në hapësirat shqiptare. Gjithashtu ka shkruar shkrime të shumta në të gjitha gazetat e revistat e ndryshme në hapësirën shqiptare në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni, Mal të Zi.

Ka shkruar punime të shumta kulturore, letrare e shkencore, të botuara në revista të ndryshme të hapësirave shqiptare.

Deri tash ka botuar disa libra letrar, publicistikë e shkencorë, si:

Ditar Dardanie (1992) – poezi për të rritur, botim i klubit letrar “Luigj Gurakuqi”;

Plagë shpirti (1995) – poezi për të rritur, nga klubi letrar “Luigj Gurakuqi”;

Cubat fshehin Hënën (1999) – poezi për të rritur, nga gazeta “Rilindja”;

Kafshët e botës sime (2001) – poezi për fëmijë, nga “Rilindja” – Prishtinë;

Qëndresa kombëtare në Opojë dhe dëshmorët e saj (2002) – libër historik, klubi letrar “Luigj Gurakuqi”;

Përgatiti për botim librin “Haxhi Ymer Prizreni” (2006), revista “Sharri”;

Pemët, perimet dhe drithërat në mjekësinë popullore (2009) – libër shkencor, Ministria e Mjedisit dhe e Planifikimit Hapësinor – Prishtinë;

Kënga e lumit, (2009) – poezi, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Lule në Zinovë, poezi të zgjedhura nga autorë opojanë, 2011, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Karnavalet e djajve, 2013 – poezi, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Goranët, monografi, 2012, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Dëshmorët e Opojës, 2014, monografi, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Përgatiti për botim librin monogrfik: OPOJA – Aspekti historik, 2016, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Haxhi Ymer Prizreni – figurë e shquar e Lëvizjes Kombëtare Shqiptare, 2017, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Panoramë Opojane, poezi për fëmijë, SHB “Fidani”, 2017, Prizren;

Përgatiti për botim librin monografik: OPOJA – Aspekti folklorik, 2017, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Ecje nëpër furtunë, roman, 2017, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Ura e Diellit, poezi, 2018, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Përgatiti për botim libri monografik: OPOJA – Aspekti gjuhësor, 2018, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Përgatiti për botim librin monografik: OPOJA – Aspekti etnologjik, 2019, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Sytë e mallit, poezi, 2019, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Dhuna serbe në Opojë 1912-1999, studim historik, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni, 2020;

Ora e lirisë përballë krimeve të Serbisë, publicistikë, 2021, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Vlerësime e interpretime historike e letrare, 2021, recensione, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Ëndërr vrastare, tregime, 2021, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Zjarr yjesh, poezi, 2021, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Interpretimet antishkencore të historiografisë serbe rreth çështjes shqiptare, studim historik, 2022, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Rrëfime tmerri, drama, 2022, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni;

Cunga pylli, poezi, 2022, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Syzjarre, poezi, 2023, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Qepallat e përflakura, poezi, 2023, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Njerëz e fate, tregime, 2023, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Qasje antishkencore e ASHAS, për Gorën, Opojën dhe Sredskën, studim historik, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni, 2023.

Përgatiti për botim librin monografik: OPOJA – Aspekti kulturor, 2023, Shoqata Kulturore Ymer Prizreni.

Ka shkruar një varg skenarësh disa nga të cilët janë bërë filma dokumentar si: Dëshmorët e Opojës; Ymer Prizreni, Këngët opojane, etj., të realizuara nga Shoqata Kulturore Ymer Prizreni, dhe të transmetuara edhe në televizione të ndryshme si  në RTK etj.

 

 

 

 

Sot në Kolegjin AAB, Dr. Blerim Olluri pranoi detyrën e Rektorit të Kolegjit AAB.

Detyrën ia dorëzoi, Rektori i deritanishëm Dr. Lulzim Tafa, i cili me këtë rast i uroi suksese në emër të institucionit, Këshillit Drejtues dhe të gjithë stafit të Kolegjit AAB.

Rektori Olluri u shpreh se është i nderuar për mundësinë e dhënë, teksa shtoi se ndihet i privilegjuar të mbaj këtë pozitë në institucionin më kredibil dhe më të avancuar të arsimit të lartë në Kosovë dhe jashtë saj.

Rektori i deritanishëm, Prof. Lulzim Tafa dhe bashkëpuntorët e tij, uruan Rektorin e ri, duke e siguruar se do ta ketë përkrahjen e te gjithë stafit të Kolegjit AAB, në përmbushjen e objektivave të tij, të paraqitura para Këshillit Drejtues të Kolegjit AAB.

Një zbulim i rëndësishëm është bërë së fundmi në pjesën e vjetër të qytetit të Chania, në kodrën Kastel në Kretë, shkruan focus.it.

Gërmimet arkeologjike kanë zbuluar një grumbull monedhash, 11 prej tyre ari.

Ato ndoshta i përkisnin një mercenari në shërbim të një prej pasardhësve të Aleksandrit të Madh. Elementi më interesant ishte zbulimi i “Golden Staters”, monedha ari, secila me vlerë rreth një muaj pagese të një mercenary të atëhershëm.

Përveç monedhave vendase u gjetën edhe disa të vendeve të tjera, duke filluar nga një monedhë nga Kirenia, 15 nga Olimpia dhe një monedhë e vogël vendase, por jo më pak e rëndësishme nga pikëpamja arkeologjike.

Meqenëse monedhat ishin vendosur të gjitha së bashku, personi që i posedonte ishte pronari i një thesari të vogël, sipas studiuesve.

Siç u përmend më parë, hipoteza flet për mundësinë që thesari i përkiste një mercenari në shërbim të njërës prej mbretërive që pasuan atë të Aleksandrit të Madh, përkatësisht dinastisë ‘’Ptolemeike’’ (dinastia helenistike që sundoi mbretërinë e Egjiptit nga viti 305 p.e.s. 30 p.e.s.) ose Seleucidët (dinastia helenistike që mbretëroi në pjesën lindore të dominimeve të Aleksandrit të Madh pas vdekjes së tij).

‘’Të 37 monedhat u gjetën brenda një vazoje të vogël terrakote dhe duket se ato me vlerë më të vogël ishin vendosur mbi ato të arit, gati për t’i fshehur ato”, shpjegon Maria Andreadak Vlazaki, drejtoreshë e gërmimeve në kodrën Kastelli.

Një muaj pas armëpushimit të Edrenesë u nënshkrua në Shën-Stefan, më 3 mars 1878, Traktati i Paqes ndërmjet Perandorisë Ruse dhe asaj Osmane.

Traktati i Shën-Stefanit i shkëpuste Perandorisë Osmane rreth 80 për qind të zotërimeve të saj në Gadishullin Ballkanik. Me shpresë se do të shmangte kundërshtimin e fuqive të tjera të mëdha, Rusia nuk mori për vete asgjë nga këto territore.

Ajo u kufizua vetëm duke i shkëputur Rumanisë, të cilën e kishte aleate në luftën që fitoi, krahinën e Besarabisë në veri të lumit Pruth dhe duke aneksuar disa krahina që zotëronte Perandoria Osmane, në jug të Kaukazit (Kars, Ardahan, Bajazid e Batum). Synimet e saj hegjemoniste në Evropën Juglindore Rusia cariste do t’i siguronte kryesisht nëpërmjet Bullgarisë së madhe autonome që u krijua me Traktatin e Shën-Stefanit.

Bullgaria do të ishte një principatë autonome me qeverinë e saj, tributare ndaj sulltanit. Formimi i saj ishte në vetvete një hap pozitiv, pasi e çlironte popullin bullgar nga zgjedha shekullore osmane. Por, Rusia krijoi një Bullgari të madhe, të cilën ajo do ta kishte si një satelite të saj me qëllim që të vendoste nëpërmjet saj zotërimin e vet në Gadishullin Ballkanik. Në kufijtë e saj do të përfshihej shumica dërrmuese e tokave që i shkëputeshin Perandorisë Osmane. Kjo do të shtrihej në lindje deri në Detin e Zi, në jug deri në detin Egje, në veri deri në Danub dhe në perëndim deri në malet e Voskopojës. Sado që Bullgaria e madhe do të mbetej nën sovranitetin e sulltanit turk, Porta e Lartë nuk do të kishte të drejtë të vendoste brenda kufijve të saj asnjë garnizon ushtarak osman.

Pjesa tjetër e territoreve perandorake do t’i jepej Rumanisë, Serbisë dhe Malit të Zi, që ktheheshin nga principata autonome në shtete të pavarura. Greqia nuk përfitonte asgjë. Ajo do të mbetej ashtu siç ishte, një shtet i pavarur brenda kufijve të saj të paraluftës.

Traktati i Shën-Stefanit nuk e përmend Shqipërinë, e cila për Rusinë nuk ekzistonte si subjekt të drejtash politike. Sipas Traktatit të Shën-Stefanit, gati gjysma e trojeve shqiptare u jepej shteteve sllave ballkanike. Bullgaria do të merrte, përveç të tjerave, krahinat shqiptare të Korçës, Bilishtit, Pogradecit, Strugës, Dibrës, Kërçovës, Gostivarit, Tetovës, Shkupit, Kaçanikut etj.

Serbia, e cila do të shtrihej kryesisht drejt jugperëndimit, do të aneksonte edhe viset veriore e verilindore të Kosovës, deri në afërsi të Mitrovicës.

Mali i Zi, sipërfaqja e të cilit do të rritej më tepër se tri herë, do të përfshinte brenda kufijve të tij gjithashtu një varg krahinash shqiptare, si atë të Ulqinit, të Krajës, Anamalit, Hotit, Grudës, Tuzit, Kelmendit, Plavës, Gucisë dhe Rugovës. Pjesa tjetër e Shqipërisë do të mbetej nën sundimin e Perandorisë Osmane. Si rrjedhim, me Traktatin e Shën-Stefanit trojet shqiptare do të copëtoheshin ndërmjet katër shteteve të huaja. Perandoria ruse e gjymtonte kështu rëndë tërësinë tokësore të Shqipërisë dhe e vështirësonte në kulm luftën e popullit shqiptar për krijimin e shtetit kombëtar.

Zemërimin e thellë që shkaktoi në Shqipëri Traktati i Shën-Stefanit e rriti më tej terrori i ushtrive serbo-malazeze mbi shqiptarët e viseve të pushtuara prej tyre dhe shpërngulja me dhunë nga këto krahina e dhjetëra mijë familjeve shqiptare, të cilat vërshuan si muhaxhirë në krahinat e pa pushtuara nga ushtritë ballkanike. Vetëm në vilajetin e Kosovës endeshin rreth 100 mijë burra, gra e fëmijë, të shpërngulur nga zona e pushtimit serb. Gati 38 mijë veta të dëbuar nga ushtritë ruse e bullgare qenë shpërndarë, sipas konsullit anglez Blunt, në viset e vilajetit të Manastirit. Sipas të dhënave të konsullit austro-hungarez Lipih (Lipich), mbi 26 mijë shqiptarë, të dëbuar nga zona e pushtimit malazez, ishin vendosur në vilajetin e Shkodrës. Por numri i shqiptarëve të shpërngulur ishte më i madh, po të kemi parasysh se jo pak prej tyre mërguan në vilajetet e Selanikut, Stambollit, Izmirit, Adanasë e Sirisë.

Zemërimi kundër Traktatit të Shën-Stefanit përfshiu të gjitha shtresat e popullsisë shqiptare, që nga fshatarët e zejtarët e deri te qarqet çifligare e tregtare. Ky zemërim i shqiptarëve nuk drejtohej vetëm kundër Perandorisë ruse dhe aleatëve të saj ballkanikë, por edhe kundër Perandorisë Osmane, e cila kishte nënshkruar një akt të tillë, që e dënonte me vdekje atdheun e tyre. Fakti se asnjë nga fuqitë e tjera të mëdha nuk e ngriti zërin për të drejtat kombëtare të Shqipërisë, i bindi përfundimisht shqiptarët se ata tashmë ishin krejtësisht vetëm.

Gjendja e re që u krijua nga vendimet e Shën-Stefanit dhe nga ngjarjet që rrodhën më pas, në mars-prill 1878, kur u duk qartë se Fuqitë e Mëdha perëndimore ishin të vendosura të mbronin me çdo kusht sundimin e Perandorisë Osmane në Ballkan dhe si rrjedhim nuk ishin të prira të merrnin parasysh të drejtat kombëtare të shqiptarëve, Komiteti Qendror i Stambollit arriti në përfundimin se si kryengritja e armatosur kundërosmane, ashtu edhe kërkesa për pavarësinë e Shqipërisë nuk mund të qëndronin më si pika kryesore të programit të tij politik. Tani që copëtimi i trojeve shqiptare filloi të vihej në jetë dhe doli në plan të parë detyra e mbrojtjes së tërësisë tokësore të Shqipërisë, kryengritja e armatosur kundër Perandorisë Osmane jo vetëm që nuk e zgjidhte çështjen shqiptare, por e ndërlikonte edhe më keq atë e fatin e atdheut. Në rrethana të tilla ndërkombëtare, Komiteti Shqiptar i Stambollit adaptoi, për aq kohë sa do të vijonte kjo gjendje e ndërlikuar, një platformë të re politike, e cila kërkonte mobilizimin e mbarë vendit për plotësimin e dy detyrave kryesore: për të kundërshtuar me luftë të armatosur, në emër të kombësisë shqiptare, çdo vendim që do të merrnin Fuqitë e Mëdha, qoftë edhe me pëlqimin e Perandorisë Osmane, në dëm të tërësisë territoriale të Shqipërisë dhe, në të njëjtën kohë, për të arritur bashkimin e të gjitha trojeve të atdheut në një vilajet të vetëm shqiptar, të pajisur me disa të drejta autonomiste, që mund të realizoheshin pa hyrë në konflikt me Portën e Lartë.

Përmbushja e këtyre objektivave bënte të nevojshëm formimin e një fronti të vetëm politik mbarëshqiptar dhe pranimin nga ana e këtij fronti të platformës politike të përpunuar nga Komiteti Kombëtar i Stambollit.

Për krijimin e frontit të bashkuar politik, që do të kishte formën e një lidhjeje kombëtare shqiptare, kishte tashmë në Shqipëri një truall deri diku të përgatitur edhe nga pikëpamja organizative. Qysh në dhjetor të vitit 1877, në krahinat periferike të Shqipërisë, kur ato filluan të kërcënoheshin nga pushtimi serb e malazez, ishin organizuar besëlidhje shqiptare krahinore ose, siç quheshin në disa vise, komisione lokale të vetëmbrojtjes, të cilat u përpoqën të mobilizonin shqiptarët për të hyrë në veprim sapo të lëshohej kushtrimi. Traktati i Shën-Stefanit i dha një nxitje të fuqishme krijimit të besëlidhjeve të reja. Por me evolucionin ekonomik, shoqëror, politik e kulturor që kishte pësuar Shqipëria, gjatë dekadave të fundit, ndryshe nga periudhat e mëparshme, ndërgjegjja e bashkësisë krahinore ishte tejkaluar tanimë te shqiptarët. Çdo krahinë kishte filluar ta ndiente veten si gjymtyrë e një trupi të vetëm, si pjesë e një atdheu të përbashkët. Ky evolucion në ndërgjegjen kombëtare të shqiptarëve ishte një faktor i favorshëm për veprimtarinë e Komitetit Kombëtar të Stambollit, të cilit tani i takonte detyra t’i bashkonte besëlidhjet krahinore në një trup të vetëm organizativ dhe me një platformë të vetme politike.

Derisa të shkriheshin në një organizatë kombëtare, përballë besëlidhjeve krahinore qëndronin tri detyra themelore: të mobilizonin shtresat e gjera popullore në lëvizjen e madhe të protestës kundër vendimeve të padrejta të Traktatit të Shën-Stefanit; të përgatiteshin ushtarakisht për të kundërshtuar me armë copëtimin e trojeve shqiptare, në rast se vendimet e Traktatit do të mbeteshin në fuqi; të kujdeseshin për të ndihmuar dhe për të sistemuar rreth 150 mijë muhaxhirët shqiptarë, të grumbulluar në vilajetet e Kosovës, Shkodrës e Manastirit, të cilët kishin mbetur pa bukë e pa strehë.

Ndërkaq, në prill të vitit 1878, opinioni publik shqiptar u informua nga shtypi ndërkombëtar për kundërshtimin që kishte gjetur Traktati i Shën-Stefanit në fuqitë e tjera të mëdha. Në të vërtetë, kundërshtimin më të rreptë ai e pati nga Anglia dhe Austro-Hungaria, të cilat u shqetësuan së tepërmi nga rritja e shpejtë e ndikimit të Rusisë në Gadishullin Ballkanik nëpërmjet Bullgarisë së Madhe. Për këtë arsye, me këmbënguljen e tyre, u vendos që kushtet e përcaktuara në Traktatin e Shën-Stefanit të rishikoheshin nga një kongres i posaçëm i Fuqive të Mëdha, i cili, sipas vendimit që u mor më vonë, do të mblidhej në Berlin më 13 qershor 1878.

Shqiptarët ishin të bindur se Fuqitë e Mëdha, ndonëse e kundërshtuan Traktatin e Shën-Stefanit, përsëri nuk ishin të prira që t’i merrnin parasysh interesat kombëtarë të Shqipërisë. Megjithatë, pezullimi i tij deri në thirrjen e Kongresit të Berlinit u jepte në dorë patriotëve shqiptarë një kohë të çmueshme për ta organizuar më mirë qëndresën politike e ushtarake. Por, nga ana tjetër, leja që kishte kërkuar Komiteti i Stambollit për të formuar një lidhje shqiptare, ndeshi më në fund në kundërshtimin e Portës së Lartë. Në parim qeveria osmane nuk e shihte me sy të keq lëvizjen e protestës së popullsive të saj kundër Traktatit të Shën-Stefanit, por ajo nuk e pranonte në asnjë mënyrë që kjo lëvizje të zhvillohej e të organizohej ashtu siç e kuptonte Komiteti i Stambollit, si një lëvizje kombëtare shqiptare. Porta e Lartë kërkonte që shqiptarët të protestonin kundër Traktatit të Shën-Stefanit si nënshtetas myslimanë, që nuk donin të shkëputeshin nga Perandoria Osmane dhe nga sulltani i saj kalif.

Patriotët shqiptarë, të cilët nuk mund të pajtoheshin me këto kushte, vendosën që ta formonin lidhjen shqiptare duke u mbështetur në lëvizjen popullore dhe në besëlidhjet lokale. /kp/

Me emrin artistik Kim, djali nga Kosova ka mahnitë me zërin e tij jurinë e sivjetshme të American Idol, i cili përpos me zërin ata i mahniti edhe me rrëfimin e tij.

Kim ka treguar se American Idol e përcjellë qysh prej se ka siguruar kompjuterin e tij të parë, dhe se talentin për muzikë e ka të trashëguar nga nëna e tij.

Tash e gjashtë vjet jeton në Amerikë, duke ndjekë ëndrrën e tij se një ditë do të jetë në American Idol. Dhe pikërisht ky emocion dhe ky rrëfim ka bërë që juria e American Idol ta shtyjë djalin nga Kosova që ta thërras nënën e tij drejtpërdrejtë nga skena e American Idol, të cilën nuk e ka parë tash e gjashtë vjet.

Përpos që ka përshëndetur nënën e tij, ai ia ka kënduar edhe këngën e famshme “Oj Kosovë, oj nëna ime’, i cili ishte i mbushur në lot.

Kim ka kaluar fazën e parë të American Idol, duke u vlerësuar si një talent i madh i muzikës, përcjell KultPlus.

Universiteti Mesdhetar i Shqipërisë organizoi prezantimin e librit “Ora e Kosovës – Pavarësia dhe shtetndërtimi”, që autor ka ish-presidentin e Kosovës, Fatmir Sejdiu.

Ky libër i botuar nga Kolegji AAB, në përmbajtje trajton etapat drejt shtetformimit të republikës më të re në Evropë, e cila më 17 shkurt i bëri 16 vjet e pavarur.

Derisa në prezantimin e këtij libri të pranishëm, Presidenti Alfred Moisu, Presidenti Bamir Topi, përfaqësues nga ministria e Jashtme e Shqipërisë, ambasadori i Republikës së Kosovës në Tiranë, Skënder Durmishi, Kryetari i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, Skënder Gjinushi, pjesëtarë të trupës akademikë të UMSH, rektori i Kolegjit AAB, Lulzim Tafa dhe të ftuar të tjerë.

“Kujtoj me emocion, ditën e pavarësisë së Kosovës, atë ditë që e konsideroj me fat që kam qenë në Prishtinë edhe pse në bazë të rezolutës 1244 nuk ishte e lejueshme për përfaqësues dhe ish-përfaqësues qeveritar të ndodheshin atje, por për shkak të mësimdhënies që unë në atë kohë bëja në Prishtinë e pata këtë shans, siç pata shansin që një ditë para 16 vjetorit të pavarësisë së Kosovës të isha në promovimin e librit “Ora e Kosovës’ në Prishtinë, të këtij libri jo të zakonshëm në shumë aspekte, dhe së pari të një autori jo të zakonshëm, presidentit Fatmir Sejdiu, që më duhet ta falënderoj që pranoi ftesën tonë të jetë sot këtu në Tiranë, për këtë promovim”, u shpreh Themeluesi i Universitetit Mesdhetar të Shqipërisë, Akademik, Prof.Dr, Anastas Angjeli.

Duke folur më tej për librin ai u shpreh se, libri është produkt i një përkushtimi të lartë profesional, shkencor dhe etik, duke i vlerësuar ngjarjet e mëdha dhe me peshë dhe personalitete politike dhe intelektuale të përfshira neto, ti paraqesë pa ngarkesa subjektive (simpatie apo antipatie) apo qëndrime politike.

Presidenti Sejdiu në fjalën e tij përshëndetëse shprehu mirënjohjen për organizimin dhe mikpritjen, duke theksuar rëndësinë e takimeve të tilla ndërlidhëse dhe me një frymë të lartë miqësie në mes të palëve.

LEXONI EDHE:

Kolegji AAB boton librin e ish-presidentit Sejdiu, “Ora e Kosovës – Pavarësia dhe shtetndërtimi”

Prishtina G Talks, një ngjarje e organizuar nga Grida Duma Event, do të mbahet më 9 Mars në Klan Arena, duke sjellë temën “Gruaja Lidere”. Ky event është pjesë e nismës për të nderuar dhe promovuar rolin e gruas në shoqëri, duke theksuar fuqinë dhe ndikimin e tyre në çdo sferë të jetës.

Ky aktivitet do të udhëhiqet personalisht nga Grida Duma, një personalitet i njohur dhe frymëzues në skenën mediale dhe shoqërore në Kosovë. Gjatë kësaj ngjarjeje, do të ketë biseda dhe diskutime rreth roli dhe sfidat që hasin gratë në udhëheqje.

Tema “Gruaja Lidere” ka bërë që shumë njerëz të jenë të interesuar për këtë ngjarje, treguar nga shumë reagime dhe entuziazëm.

Biletat me zbritje për këtë event mund të blihen duke kontaktuar në numrin e telefonit 048 488-882 apo përmes e-mailit: [email protected].

Prishtina G Talks sjell një mundësi të shkëlqyer për të mësuar dhe frymëzuar nga rrugëtimi i grave në lidership. Ngjarja pritet të sjellë energji dhe motivim për të gjithë pjesëmarrësit, duke pasuar me histori dhe eksperienca të fuqishme nga gratë lidere në fusha të ndryshme.

Që në fillimet e lëvizjes për çlirim nga Turqia, çështja e alfabetit doli në plan të parë: pa të nuk mund të flitej për Rilindje të popullit shqiptar, prandaj me nismën e Sami Frashërit, Jani Vretos e Pashko Vasës, më 27 shkurt 1897 u botua në Stamboll “Alfabetarja e gjuhës shqipe”

Nëse i kthehemi të shkuarës, shohim se me 27 shkurt 1897, me nismën e Sami Frashërit, Jani Vretos dhe Pashko Vasës, u botua në Stamboll “Alfabetarja e gjuhës shqipe”.

Që të kuptojmë rëndësinë e këtij botimi, duhet të kthehemi pas në kohë e në histori dhe të kujtojmë se shqipja, me sa dokumentohet deri tani, filloi të shkruhet që nga shekulli XV me alfabetin latin, të plotësuar me pesë shkronja të posaçme. U shkrua dhe me shkronja greke, e pas pushtimit turk, edhe me alfabetin turko-arab. Rruga tjetër që u ndoq, është ajo e krijimit të alfabeteve origjinale me përhapje të kufizuar. Që në fillimet e lëvizjes për çlirim nga Turqia, çështja e alfabetit doli në plan të parë: pa të nuk mund të flitej për Rilindje të popullit shqiptar, prandaj me nismën e Sami Frashërit, Jani Vretos e Pashko Vasës, më 27 shkurt 1897 u botua në Stamboll “Alfabetarja e gjuhës shqipe”.

Sipas Radio Vatikanit, ky botim ishte një nga veprimtaritë më të rëndësishme të patriotëve shqiptarë të Stambollit, të cilët më 12 tetor 1879 themeluan “Shoqërinë e të Shtypurit të Shkronjave Shqip”, shoqëri kulturore që kishte për synim të nxiste zhvillimin e kulturës në gjuhën shqipe dhe ta vinte atë në shërbim të çështjes së çlirimit kombëtar nga Turqia.

Me alfabetin, plotësonte një nga kërkesat bazë për përhapjen e propagandës atdhetare dhe i hapte rrugën botimeve të para serioze të Rilindjes sonë Kombëtare. Në gjirin e saj bashkëpunuan myslimanë të mëdhenj si vëllezërit Frashëri, katolikë të shquar, si Pashko Vasë Shkodrani e ortodoksë të mësuar e atdhetarë si Jani Vreto: ishte pra model i bashkëpunimit ndërmjet feve në shërbim të Atdheut. Gjithsesi çështja e alfabetit të shqipes do të zgjidhej përfundimisht vetëm me Kongresin e Manastirit, që u mblodh më 14 nëntor 1908, ku u hartua një alfabet i ri me shkronja latine. Është alfabeti që përdorin edhe sot e kësaj dite të gjithë ata që shkruajnë shqip.

Aktori dhe regjisori i njohur amerikan, Louis Mandylor së shpejti do krijojë një film për ngjarjet e luftës në Kosovë në vitet ’90.

Lajmin e kanë bërë të ditur disa burime për gazetën “Reporteri”, sipas të cilave aktori do të udhëtojë drejt Kosovës së bashku me ekipin e tij të xhirimit dhe disa aktorë të tjerë

Është bërë me dije se përveç rolit që do ketë si aktor në këtë film, Louis gjithashtu do të marrë përsipër edhe regjinë e filmit.

Kjo nuk është hera e parë që bëhet pjesë e një filmi që trajton histori të shqiptarëve, pasi aktori ka luajtur një rol në filmin “The Brave”, i cili trajtonte ngjarjet në Lazarat.

Qendra e Kulturës në Komunën e Fushë Kosovës vazhdon të jetë në gjendje jo të mirë infrastrukturore, pasi në të ka xhama të thyer, muri i dëmtuar e mbishkrime të shumta.

Përpos kësaj kemi edhe monumente kulturore e të dijes në Prishtinë të cilat janë po ashtu të mbushura me mbishkrime të ndryshme.

Për më shumë detaje, shikoni storjen në videon e më poshtme: