Category: EDITORIAL

Koha është që dikush t’ia mësojë ca gjëra Besnik Bislimit! Kjo që ndodhi dje është seriozisht palidhje!

Po qysh bre njeri është z-v-k-m, ka kabinet, ka këshilltarë, ka buxhet edhe nuk din me e veshë një këmishë, dreqi e marrtë! O nuk vendoset jaka e këmishës, mbi jakë të Sakos, ooo Besnik!

Çka? Po mendoni që ka ndodhë rastësisht kjo? Besnik Bislimi me këmishë mbi sako 2023, gugëll sërq:

Qe njeri:

Besnik Bislimi me këmishë mbi sako 2022, gugëll sërq: Qe njeri

Më fjalë tjera, ky njeri nuk din të vishet! Në kushte normale, një njeri që s din me u veshë, nuk duhet me u marrë seriozisht. Paramendojeni tash në takim me Sarrazinin, dikë që flet qysh Kosova po i përmbahet parimeve, qysh Kosova nuk lëshon pe, qysh mallrat e Serbisë janë rrezik i sigurisë, e këndej po e paramendoj Sarrazinin krejt fokusi te jaka e këmishës së tij që e ka keq.

Në kushte normale nuk isha marrë as unë me Besnik Bislimin në këta minuta, jo sepse nuk din të vishet – fundja njerëzit me IQ të lartë vishen keq, e Besniku pohon vazhdimisht që e ka IQ-në e lartë.

Që nuk di të vishet është problem i tij dhe i kabinetit të tij, që ose janë mosdifqa seriozë, ose s’guxojnë t’ia prishin Profës, qysh me sa dëgjova po iu drejtonin stafi.

Për dallim nga kabineti i tij që ashiqare nuk e kryen punën qysh duhet dhe e lejojnë profën, të bëhet objekt talljeje dhe shpotitjeje në hyrje të këtij emisioni, gazetarët në Kosovë edh më tutje e kryejnë punën e tyre.

Prapë, edhe nëse profa nuk ka dashur të prononcohet pas takimit, dikush nga kabineti ka mundur ti informojë gazetarët, të thotë s’ka prononcime, e lëshojmë një kumtesë, kur të vendosim për CEFTA edhe Berlin, ju njoftojmë veç.

Ose edhe më mirë, këto gjëra ka mundur ti thotë profa dhe mandej kabineti i kish dërgu pesë rreshta kumtesë dhe në rregull jemi.

Ama jo, del e thotë një fore që e kopjoi prej Sarrazinit aty për aty! Qysh e kopjoi? Qe njeri:

Pra, u veshë keq, ka lëshu një fare batute të vjedhur, ose qysh i thonë në zhargonin e profave – batutë plagjiaturë dhe s’ka thënë gjë prej gjëje!

Tash, burime të ATV-së po pohojnë që edhe kanë me shku në Berlin, edhe kanë me vazhdu me qenë në CEFTA edhe ka mundësi që e gjejnë metodën ti lëshojnë mallrat serbe në Kosovë prapë!

Rreth këtyre temave, profa, ose dikush nga kabineti i tij është dashur të përgjigjet, ose duhet të përgjigjet ditëve të ardhshme!

Kuptohet, për tentimin e tij për komedi nuk ia vlen të flitet. Kush don ‘stand up’ të mirë, shansin e ka të shtunën, shkon e shikon Valon Sylën.

Kush don deklarime serioze – e kjo është temë shumë më zorshme, këtu nisë e komplikohet llafi!

Këtu më duhet prapë të flas që shumicën e deputetëve i kemi të lodhtë! Për tema si sanksionet, marrëdhëniet me BE-në, paralajmërimi për përjashtim nga CEFTA, paralajmërimi për anashkalim nga Procesi i Berlinit rilejimi i mallrave serbe në Kosovë, acarimi i marrëdhënieve me aleatë evropianë, preferenca e investitorëve gjermanë që të investojnë në Serbi para Kosovës, e preferenca e mjekëve kosovarë të punojnë në Gjermani, në vend të Kosovës – arenë e debatit duhet me qenë Kuvendi.

Nëse Kuvendi nuk funksionon dhe debat politik aty nuk ka, atëherë i kthehemi po e dini, rrjeteve sociale, salloneve të berberave dhe çajtoreve.

Kuvendi, qysh e pranuan dy deputetëve në emisionin e kaluar, janë kah i marrin rrogat kot edhe kanë me vazhdu më i tha këto pare kot edhe 6 muaj minimum, e manej shohim!

Një ton, e përsëris, një ton marihuanë, në vlerë tregu 5 milionë Euro është konfiskuar nga Policia në plantacione në rrethinën e Pejës, konkretisht në fshatrat Kliçinë dhe Sverkë.

Për krejt këtë alamet sipërmarrje është arrestuar një shtetas i Shqipërisë, nga Memealiaj, rrethi i Tepelenës.

Do të mund të pyesnit pse Xhelal Sveçla nuk shkoi në Pejë të krijojë spektakël televiziv për 1 ton marihuanë qysh shkonte për molerai të Urës në Mitrovicë ose heqje të billbordave.

Mund të pyesni edhe pse mediat më pak po merren me marihuanë, por po merren me pasul dhe me krejt hallakamën rreth ushqimit të FSK-së, edhe pse po shihet që marihuana është biznis më i mirë se pasuli.

Edhe pse të dyja këto dilema janë legjitime, për mua pak më intersante është tëmarrim vesh gjatë procesit gjyqësor nëse Aleksi nga Tepelena e ka mbjellë tokën në rrethinën e Pejës për të furnizuar Kosovën me bari, apo për eksport.

Nëse në Kosovë ka treg për një ton marihuanë, ndoshta më mirë është ta dekriminalizojmë marihuanën, ose ta legalizojmë krejt.

Gjatë verës politikanë të rëndësishëm e kot fare, na patën lodhë me do postime, ta merr mendja e kanë bërë namin që pak ma shumë kemi grurë se viteve të kaluara, Aleksi këndej tu mbjellë marihuanë me tona!

Plus, nëse mendoni që Aleksi ka qenë i vetmi fermer nga mëma Shqipëri që kultivon marihuanë në Kosovë, del që e keni gabim.

Me 20 minuta hulumtim e pashë që vetëm gjatë këtij viti rezulton që Silver Qibini, për besë kështu e ka emrin, dy herë e vërtetova. Silver Qibini, nga Tepelena është arrestuar dhe paraburgosur për kultivim të marihuanës në Klinë.

Plantacione të marihuanës muajve të fundit janë gjetur edhe në Panorc të Malishevës, Sopanicë të Kaçanikut, në kufi me Shqipërinë, në rrethinë të Gjakovës, në Mogillë të Kllokotit, kurse në Leposavic, Zubin Potok e Prishtinë barin po e kultivojnë në laboratore – s’është krejt bio.

Tash, në raporte vendore edhe ndërkombëtare Kosova figuron si vend transit për droga, më pak si vend përfundimtar.

Nëse shikohen statistikat e konfiskimit p.sh del edhe më tutje ka kosovarë që marrin heroin, policia rregullisht konfiskon shumë kg të kësaj droge.

Një e dhënë tjetër gati, gati e pabesueshme është në Policia, NUK KA protokoll për shkatërrimin e drogave të konfiskuara.

Pra, e konfiskon një ton marihuanë, ose disa kilogramë kokainë dhe nuk ka procedurë të paraparë qysh me e shkatërru atë substancë, që i bie që qindra kg droga të të konfiskuara nuk janë shkatërruar.

Përkrahësit e legalizimit të marihuanës do të thonë që më mirë është që shteti të përfitojë nga tatimet, që të inspektohet cilësia dhe shitja, të rritet numri i të punësuarve në bujqësi që kultivojnë marihuanë, të merren shembujt pozitivë nga Portugalia, ose Çekia ose Holanda për turizëm dhe ekonomi të barit dhe të zhvillohet industria farmaceutike po ashtu.

Kundërshtuesit do të kundërshtojnë sepse marihuana është e dëmshme, konsumi i saj shkakton pasoja të rënda, varësi, kapacitetet e shtetit për ta kontrolluar janë të kufizuara etj etj.

Për personat që përdorin drogë zakonisht shqiptohen dënime me gjobë dhe me kusht (si masë alternative). Por edhe kur shqiptohen dënimet me kusht, ato rrallë herë përcillen me urdhër për trajtim të detyrueshëm rehabilitues apo detyrime tjera të caktuara, të cilat do të mundësonin që personat që përdorin drogë të rehabilitohen dhe mos përsërisin kryerjen e veprës penale.

Kapacitetet rehabilituese edhe ashtu i kemi të ulëta sepse sistemin shëndetësor e kemi të keq, sistemin arsimore kemi të keq që prej të cilit fëmijët na dalin… po e dini edhe vetë çfarë na dalin, edhe prapë bre më duhet të them që shumicën e deputetëve i kemi të lodhtë. Ligji për Barnat Narkotike është shkruar në kohën e UNMIK-ut.

Që prej atëherë është shkru edhe një projektligj i ri, por nuk u miratua kurrë, disi nuk ka mbërri në rend dite.

Ligjet e vjetra, institucionet shëndetësore të vjetra, mjekët kah ikin prej vendit, shkollat e vjetra, e sistemi arsimor i keq, gjykatat e ngadalshme, e Aleksi me Silverin nga Tepelena kah kultivojnë kanabis me plantacione.

Përndryshe e di që në Kosovë situata është pakrahasimisht më e mirë se në Mal të Zi, Shqipëri dhe Serbi. Këtë e tregojnë statistikat, raportet ndërkombëtare, përvojat nga bashkëpunimet, etj dhe Policia e Kosovës pa dyshim që ka merita të mëdha për këtë situatë.

Mirëpo, nëse kemi fillu të mbjellim bari në plantacione, është temë serioze. S’munden dy talenta nga Tepelena të vijnë dhe të mbjellin plantacione vetë. S’mundet me qëllu që në ato katunde as nuk jeton e as nuk kalon njeri i gjallë. Edhe jo, s’mundet politika ta hapë këtë debat sepse nuk ka guxim. Dekriminalizimi ose legalizimi mund të mos jenë tema sot, por trajtimi me metadon, ligji i shkruar në kohë të UNMIK-ut, roli i sistemit arsimor e shëndetësor, këto po që janë tema të sotshme.

Më pak njerëz se që kam pritur sot janë kah flasin për atë që deklaroi Ambasadori në Samitin e Demokracisë. Edhe jo, nuk po flas për Ambasadorin e Shteteve të Bashkuara. Për të folën dje i madh e i vogël, edhe nuk kam unë çka shtoj at. Jam kah flas për Ambasadorin e Gjermanisë, Jorn Rohde. Nuk e keni dëgju, sepse keni këqyrë budallë n’tiktok? Qe njeri:

Pra të votosh me këmbë është ta lëshosh vendin ku bëhet votimi, në këtë rast ta lëshosh Kosovën.

Ambasadori këtë e thotë duke u bazuar në të dhënat për viza që i kanë lëshuar. Pra, s jemi kah flasim këtu për njerëz që shkojnë disa muaj punojnë në Evropë diku sepse ua mundëson liberalizimi, por për profesionistë që me viza pune emigrojnë nga Kosova dhe përkushtohen për një të ardhme në Gjermani.

ASK-ja nuk po i publikon të dhënat e regjistrimit të popullsisë dhe nuk është në gjendje ta konfirmojë se do ti publikojë këto të dhëna para zgjedhjeve, mirëpo, një gjë nuk kontestohet – Kosova është kah zbrazet – njerëzit që mund të ndikojnë për të mirë në zhvillim janë kah ikin.

Mbi 500 mjekë e kanë lëshuar Kosovën për 4 vjet, kurse mbi 500 milionë Euro, kosovarët kanë paguar për këto 4 vjet për shërbime mjekësore jashtë Kosovës.

Edhe një herë? OK! Mbi 500 mjekë, që një shoqërie që Kosovës i kushtojnë minimum 10 vjet dhe rreth 60 milionë Euro vetëm të trajnohen – për 4 vjet e kanë lëshu Kosovën.

Ata që edhe më tutje shkojnë të shërohen te burdushat, s’ka Excel që i llogaritë, kështu që po e zë që janë pare huq!

Kosovën janë e kah e braktisin edhe profesionistë tjerë. Odat ekonomike janë kah alarmojnë qysh në vend nuk ka punëtorë. Nëse janë 1,5 milionë banorë në Kosovë dhe prej kësaj shifre i heqim fëmijët, pensionistët dhe disa kategori që nuk janë në treg të punës – s do mend që bizneset mund të jenë në krizë për fuqi punëtore.

Emigrimi nuk është problem vetëm kosovar. Por, dukuri kosovare është qasja dyfytyrëshe ndaj vendeve ku emigrojmë.

Ambasadori Rohde po thotë që edhe nëse vendet e Ballkanit Perëndimorë nuk integrohen në BE, popujt e Ballkanit e kanë zgjedhur BE-në dhe ata do të shkojnë të punojnë atje.

Pra, për shkak të budallakive të liderëve ballkanikë, ata njerëz që kanë pak shkathtësi nuk do të vuajnë, por do të punojnë në Evropë.

Kosovarët këtu nuk përbëjnë përjashtim. Shumica dërrmuese e parave të diasporës që vijnë në Kosovë janë para të fituara në perëndim. Në fakt, përveç do cikave dhe djemve të rinj që punojnë në Dubai dhe do të tjerëve që kanë punu në Afganistan e Irak, s di që kanë ardhë shumë pare në Kosovë nga lindja. Këta të Afganistanit e Irakut edhe ashtu kanë punuar për ushtri e kompani perëndimore, jo për ato lokale. Sado që po e lavdojnë Dubain, për jetë më të mirë kosovarët shkojnë në Evropë, ose në Amerikë! Mirëpo, kur kërkohet që në Kosovë të respektojmë standarde evropiane ose të sillemi në përputhje me do kërkesa amerikane, ne refuzojmë!

Rrjetet sociale e mediat i ke plot me budallë që ju shpjegojnë ambasadorëve qysh duhet të sillen në Kosovë, ose me talenta që iu mbajnë ligjërata diplomatëve perëndimorë për vlerat perëndimore.

Dëmi që po e shkaktojnë njerëzit duke e braktisur Kosovën nuk do të vërehet në pesë, ndoshta as në 10 vitet e ardhshme, për shkak se a ta do të vinë me vetura të përdorura, kuletat plot me ‘cash’, do të blejnë banesa dhe do të lënë këtu pare gjatë verës.

Ama ky vend s’ka spitale, i ka shkollat e këqija ku rriten fëmijë tupa, s’ka salla, stadiume e bazene, s’ka parqe, s’ka ujë të mjaftueshëm. Ata që votojnë me këmbë nuk i kërkojnë këto gjëra. Këto i kërkojmë ne, që kemi vendosur të mbesim këtu!

Paramendojeni një shtet të vogël mysliman ku mundesh të pish raki sa të duash, ku gratë vishen si të duan dhe ku nuk ka kufizime për stilin e jetesës. Fundja, sipas Baba Mondit, Zoti nuk na ka ndaluar asgjë, për atë na ka dhënë mendtë.

Saktësisht ky është përshkrimi që New York Timesi i jep shtetit sovran bektashi, që po planifikohet të themelohet brenda Tiranës.

Nuk po besoni? Nuk e keni lexu New York Times-in se keni qenë “busy” me budallë në tiktok?

Qe njeri:

Pra, Edi Rama, Kryeministri i Shqipërisë pasi flet për mikpritjen dhe solidaritetin që shqiptarët e kanë në traditën e tyre, që e kanë dëshmuar duke strehuar hebrenjtë gjatë Luftës së Dytë Botërore, duke strehuar afganët pas rënies së Kabulit, tashmë do të shtyjë përpara planin për një shtet të bektashinjve brenda Tiranës.

Sipas New York Times-it, Baba Mondi kreu i bektashinjve tashmë i ka të qarta edhe dy gjëra tjerë themelore rreth këtij shteti. E para – pasaportat do të jenë të gjelbra, jo që ka pasë ndonjë dyshim për dizajn dhe jo që pritet ndonjë telashe meqë Shqipëria e lejon dyshtetësinë.

E dyta – shteti bektashi nuk do të ketë ushtri e polici të veten, por mund të shërbim të vetin informativ ose sekret, meqë edhe ata kanë armiq sa të duash.

Shteti i urdhrit Bektashi, edhe pse do të shtrihet në një territor dukshëm më të vogël të Tiranës, në krahasim me pronat e këtij komuniteti, që ua ka marrë regjimi i Enver Hoxhës, sipas Baba Mondit, nuk do të ketë pretendime territoriale.

Sipas kumtesës së kryegjyshatës bektashiane “si ent shpirtëror, shtetësia në shtetin e ri sovran të Urdhrit Bektashi do të kufizohet vetëm tek anëtarët e klerit dhe individët e angazhuar në administrimin e shtetit. Qeverisja e shtetit do të udhëhiqet nga udhëheqja shpirtërore e Urdhrit, me Kryegjyshin (Dedebaba) dhe një këshill që do të mbikëqyrë funksionet fetare dhe administrative”.

Baba Mondi, përshkruhet si ish oficer i Ushtrisë së Shqipërisë, gjë që është e mahnitshme kur dihet që ajo ushtri e ka ruajtur shtetin e vetëm në Evropë ku feja ka qenë e ndaluar komplet.

Mirëpo, që nga ajo kohë gjërat kanë lëvizur sipas NYT-së. Aeroporti i Tiranës mban emrin e Shën Nënë Terezës, vetë baba Mondi ka qenë pjesëmarrës i protestave në Paris pas sulmit ndaj Charlie Hebdo-së dhe është një nga zërat e fuqishëm kundër radikalizmit islamik dhe dhunës në baza fetare, kurse Kryeministri Edi Rama, katolik jo praktikues, pohon se Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e NATO-s nuk janë konsultuar për këtë plan dhe nuk e ka fort dert që Irani mund të mos e pranojë shtetin e ri të urdhrit Bektashi, meqë Shqipëria edhe ashtu ka ndërprerë marrëdhëniet diplomatike me Iranin.

Bektashinjtë janë urdhër që kanë histori disa qindra vjeçare dhe traditë, që fillon në lindje, por ka prani shekullore edhe në trojet shqiptare. Para 100 vjetëve, kur bektashizmi ndalohet në Turqi nga Ataturku, selia botërore vendoset në Shqipërinë e Ahmet Zogut, ku është sot e kësaj dite.

Bektashinjtë kanë prani dhe fuqi të konsiderueshme edhe brenda komunitetit mysliman në Kosovë dhe në Maqedoninë e Veriut, kurse historikisht kanë qenë pjesë e rëndësishme e të gjitha përpjekjeve kombëtare shqiptare nga fundi i shekullit XIX e këndej.

Tash, nëse është për ti besuar të dhënave të regjistrimit të popullsisë së Shqipërisë, të vitit të kaluar, në këtë shtet jetojnë 115 mijë myslimanë të urdhrit Bektashi dhe këta përbëjnë vetëm 10% të myslimanëve të deklaruar, që janë mbi 1,2 milionë, ose rreth 50% e popullatës.

Mirëpo, edhe më interesante është e dhëna se rreth 600 mijë veta në Shqipëri janë ose besimtarë të pacilësuar, ose njerëz që nuk deklarohen për besimin e tyre fare. Me 85 mijë ateistët nuk po merrem, sepse nuk hynë fort në ekuacionin për të cilin po flasim.

Para se të merremi me dilemat a do ta njeh shteti Bektashi Kosovën, a duhet të lobojmë për Republikën e Gjakovës si shtet të pavarur dhe çështje tjera të ngjashme, të sqaroj edhe diçka për fund.

Në aspektin ligjor, me këtë iniciative është kah merret një ekip i ekspertëve ndërkombëtarë që po punon në definimin e statusit ligjor të shtetit të urdhrit Bektashi brenda shtetit të Shqipërisë.

Pasi këta juristë të kryejnë punën e tyre, krejt ai korpus i ligjeve duhet të miratohet në Kuvendin e Shqipërisë.

Sa për ilustrim, në Kosovë moti e kemi nisur një projektligj për plotësim ndryshimin e Ligjit për Liritë Fetare.

Në projektligjin e ri për liritë fetare duhet të definohen dy gjëra.

E para: Kosova i ka 7 bashkësi fetare: Bashkësia Islame e Kosovës, Kisha Katolike, Kisha Ortodokse Serbe, Bashkësia e Besimit Hebrej, Kisha Protestante Ungjillore e Kosovës, Bashkësia e Tarikateve të Kosovës dhe Komuniteti Bektashian i Kosovës.

Qeveria e ka miratuar në janar të 2023-ës! Meqë Kuvendi në masë të madhe përbëhet nga deputetë të lodhtë dhe të paaftë të kryejnë punën e tyre, nuk e besoj që vjen në rend dite ky ligj sivjet. Tash për deputetë të lodhtë e të dëmshëm, ka ilaç. Por formalizimi i tarikateve dhe komunitetit Bektashi është premtim politik I gati të gjitha partive partive, kurse formalizimi I statusit të Kishës Ortodokse Serbe është obligim ndërkombëtar I Kosovës I ndërmarrë nga Qeveria Kurti.

Këto të dyja zor ndryshohen!

Kushdo që ia ka ndryshu tekstin këngës Oj Kosovë, oj nana ime, s’ka bërë mirë hiç! Nuk po besoni – qe njeri:

“OJ KOSOVË OJ PRINDI IM 1”

Për më tepër kanë shku pisat ia kanë ndryshu tekstin edhe kësaj alamet kënge:

“PËR PRIND 1 DHENË”

Hajde më së pari të merremi vesh diçka. Dmth kjo punë është hajgare, po ju kallëzoj. Nuk mundet oj Kosovë oj nana ime me u zëvendësi me prindin 1, për mëmëdhenë prindi 1, e në krejt rrjetet sociale prindi 1 me qenë baba!

Koncentrohuni o talenta, a është nëna prindi 1 a 2, të dim’ ku jem’!

Ngjashëm si prindi 1 e 2, kur u aktualizua kjo temë, ishin dy opsione si të veprojmë:

Opsioni 1: mos me u marrë fare me një eksperiment të dështuar të një shkolle në Prishtinë, sepse ka tema tjera më interesante.

Opsioni 2: me hulumtu pak dhe me konstatu që nga ky eksperiment i shkollës nuk u distancua Komuna e Prishtinës, nuk u distancua Ministria e Arsimit, edhe pse paqt llafi po shihet që terminologjia e përdorur është joligjore dhe nuk reaguan as puritanët e shoqërisë civile.

Nëse organet komunale dhe shtetërore nuk distancohen nga kjo terminologji dhe nëse nuk udhëzohen shkollat të përdorin emërtimet që i parasheh ligji, atëherë i bie që janë kah e përkrahin këtë eksperiment.

Deri këtu gjithçka është e qartë. Telashet fillojnë kur e konstatojmë që së paku 3 ministra të kabinetit aktual qeveritar e kanë shkelë ose e kanë shpërfillë kushtetutën.

Telashe ka më pas, kur e dimë që për disa shkelje të ligjit e kushtetutës ka dënime dhe sanksione, e për disa tjera nuk ka.

Dhe në fund telashe ka me shkurtpamësinë dhe mungesën e guximit të kësaj klase politike.

Tash për dallim nga politikanët që janë qyqarë, së paku një nga ata që kanë qenë në grup punues ishte i guximshëm, dhe në publik e dha versionin e vet:

Projekt Kodi Civil nuk ka kaluar në Kuvend sepse parashihte bashkësitë civile të personave të gjinisë së njëjtë dhe parashihte që ato të rregullohen më pas me ligj të veçantë.

Të kujtojmë kodi nuk kaloi për shkak se në radhët e dy partive Vetëvendosjes dhe AAK-së ka pasë deputetë me bindje konservatore, për të cilat kjo dispozitë ka qenë e papranueshme.

Projekt Kodi Civil u bë temë e madhe debati sepse ka mbërri deri në Kuvend. Një projekt ligj tjetër ku parashihen ndryshime rrënjësore është ai për gjendje civile.

Kosnulltimet publike për këtë projektligj janë mbyllë dhe u është shpërndarë deputetëve. Gjasat që ky projektligj me kalu para zgjedhjeve janë të vogla, mirëpo, përmbajtja e tij është interesante.

Ajo çka di unë është që seksi, gjinia dhe identiteti gjinor janë çështje shumë më të rrëshqitshme sesa kodi civil, sesa bashkësitë civile të personave të gjinisë së njëjtë.

Sa për ilustrim në ligjin aktual për gjendjen civile këso formulimesh nuk ka.  Ligji aktual e përcakton që në aktin e lindjes së një fëmije, duhet të precizohet gjinia, jo seksi dhe në rast se organet gjenitale të fëmijës kanë çrregullime, gjinia përcaktohet me konstatim të mjekut. Gjinia përcaktohet, jo seksi.

Gjinia karakteristikë e lindur, jo rol i fituar që mund të ndryshojë me kalimin e kohës.

Mirëpo, edhe në projektligjin që nuk u miratua ende, akti i lindjes së fëmijës parashihet të përmbajë emrin e babës dhe të nanës, jo të prindit 1 e 2.

Javën e kaluar kam thënë që deputetët i kemi të dobët. Në pjesë e tyre s’dalin në punë, një pjesë e tyre edhe kur dalin, e shkelin Kushtetutën, ama rrogat e mëditjet i marrin me rregull.

Tash, kur për këto tema nuk ka debat në Kuvend, ka me pasë në media, në xhami e kisha, në sallone të frizerave dhe në kuptohet, në rrjete sociale, mirëpo, asnjë nga këto vende të debatit nuk diktojnë agjendë politike! E për këto tema, politikanët duhet të deklarohen!

Kurrë mos e harroni që një njeri jo normal e kemi pasë zv.ministër të jashtëm. Tash do thoni “ka pasë shumë jonormalë aty”. Unë nuk e di atë punë, e di që së paku një prej tyre, e ka pranuar vetë një gjë të tillë. Cili? Qe njeri.

GJERGJ DEDAJ: “90% e kohës së pasluftës, nuk kam qenë normal”.

Veç sa për rikujtim –  ai këtë e thotë duke dëshmu në proces gjyqësor ndaj ish shefave të tij – kujtojmë që Thaçi ka qenë Kryeministër kur ky talent ka qenë diplomat i Kosovës.

Kohëve të fundit, janë shpeshtuar shkrimet dhe editorialet rreth punës së Gjykatës Speciale, ligjshmërisë së vendimeve të kësaj gjykate, pagesave të avokatëve dhe qasjes së shtetit në raport me këtë gjykatë.

Qysh veç mediat e Kosovës dinë, prapë u riaktualizua tema e UÇK-së kundër FARK-ut dhe UÇK-së kundër LDK-së, pikërisht pas dëshmive në këtë gjykatë.

Cilat dëshmi? – qe njeri

IMER IMERI: – “Unë isha shoku i Adem Jasharit dhe jo këta këtu dhe ata tjerët atje”, Mjerisht për këta e keqja- LDK-ja, Presidenti Rugova dhe këqyrshin me na likuidu të gjithëve. Më vjen keq shumë”

Qe po supozojmë që Dedaj nuk ka qenë normal dhe po supozojmë që ka pasë telashe ndërmjet segmenteve të caktuara të UÇK-së me segmente të caktuara të LDK-së, edhe këto tema përfundojnë si dëshmi në Gjykatë Speciale.

Ka edhe një tip tjetër të dëshmive. Çfarë tipi? Qe njeri:

SKENDER ZHITIA: “Po, e kam ribotu në vitin 2023 pa ndryshime. Arsyeja e ribotimit është fakti që nga kjo dhomë, avokatë por edhe prokurorë kanë shkoqitë fjalë dhe e fjali nga tanësia e librit tim, të cilat në opinion e kanë përcjellë një mesazh të gabuar”, tha dëshmitari.

Pra, Zhitia ka shkruar libër për zonën operative të Llapit, ku në qindra faqe ka shpjeguar sipas tij veprimtarinë e kësaj zonë operative të UÇK-së. por, kur u ballafaqua me shkrimet e tij, tha që është dashur ta ribotojë librin se i janë nxjerrë fjali nga tërësia.

Këso raste ka edhe më shumë. Ka njerëz që nuk iu kujtohen gjërat, që i kanë shkruar pak si gabimisht, që iu kanë humbë shënimet, etj etj.

E përbashkëta a tyre është një – dikur kanë folë publikisht diçka që në gjykatë nuk janë të gatshëm ta mbrojnë.

Një e përbashkët tjetër është që këta njerëz, këto rasste dhe ky narrativ në përgjithësi është mbajtur jashtë mediave me ndikim në Kosovë, pas luftës.

KOHA dhe 21shi kanë qenë aq profesionale, janë marrë më shumë me raportim dhe jo me tregime e akuza që zor vërtetohen, e shumë polarizojnë.

Shkrimet ku shqiptarët akuzohen për bashkëpunim me Serbinë, për vrasje të shqiptarëve tjerë, për tradhti, për hajni e veprime të ngjashme, kanë qenë specialitet i Botës Sot, Epokës së Re dhe do gazetave, qy gazetave – pamfleteve të margjinalizuara në tregun medial.

Kosova, pas luftës ka shpëtu nga modeli i fëlliqtë i gazetarisë që është bërë në Shqipëri, e që rastësisht kolegë nga Shqipëria duke shkarravitë në Bota Sot kanë tentuar ta imponojnë.

Çka ka ndodhë ndërkohë? Gazetat janë mbyllë sepse kosovarët dihet që i frikohen tri gjërave, roamingut, promajës dhe leximit. Rrjetet sociale kanë fituar terren dhe polarizimi, armiqësimi dhe dezinformomi i popullit që nuk është bërë pas lufte me media të këqija është kah bëhet 5 vitet e fundit me rrjete sociale.

Rrjetet sociale tash janë platformat e reja ku shpallen heronjtë, tradhtarët, intelektualët, budallët, mësohet historia, biologjia, feja, seksi, biznisi dhe gjithçka tjetër me çka një kosovar vendos ta helmojë veten gjatë ditës nëpërmjet telefonit.

Tash i kemi qindra nja 100 media që konkurrojnë për vëmendjen e konsumatorëve në rrjete sociale dhe qindra njerëz tjerë të pa zanat, që po ashtu luftojnë në të njëjtat kanale për vëmendjen e publikut në të njëjtat rrjete.

Edhe pavarësisht dëmit që rrjetet sociale e bëjnë, pavarësisht budallakive dhe rrenave që i shihni n tiktok e poshtë e përpjetë, ai dëm nuk duhet të diktojë politika shtetërore.

Që ti kthehem diplomacisë prapë:

Lënia e Ambasadës së Kosovës në Holandë në duar të disa diplomatëve debutantë dhe amatorë, varfërimi dhe dobësimi i çfarëdo formë të diplomacisë digjitale, pasivizimi total në raport me ofensivën publicistike dhe propagandistike të Serbisë për luftën në Kosovë, tregojnë që kjo Qeveri nuk e ka parë Gjykatën Speciale si çështje diplomatike.

Nëse rrjetet sociale bëjnë dëm ose sjellin përfitime në aspektin e brendshëm, raporti që e ka shteti në raport me luftën vlerësohet në bazë të investimeve që shteti bën në shkencë, në kujtesë, kolektive, në diplomaci dhe në kauzë juridike.

Librat e historisë i kemi të këqij, muze të luftës dhe qendra të mirëfillta të kujtesës kolektive nuk kemi, për diplomaci fola boll, kurse në aspektin juridik prej mega-ideve për padi për gjenocid, kemi ra në diskutime për tërheqje të avokatëve dhe pagesa të tyre.

Kjo qasje e shtetit veç i jep hapësirë spekulantëve dhe e vërteta bëhet më e mjegullt, assesi më e qartë!

Nëse doni të dini saktë qysh i kemi punët dhe pse i kemi kështu – veç shikojeni Kuvendin  e Kosovës – mesataren e përfaqësimit të popullit në institucione.

Sot filloi sesioni vjeshtor i Kuvendit. Pika në rend dite 29 pika – ligje të miratuara 0, zilch, nada, sifir, nul! Deputetët e zgjedhur të këtij populli ishin në sallë vec paradite, kurse pas pauzës u zhdukën dhe seanca nuk vazhdoi sepse pati mungesë kuorumi.

Pra, nëse dikush ka pritur që në muajtë e fundit, deputetët do të jenë më aktiv në Kuvend, do të tentojnë të kalojnë lije e të punojnë në komisione, me qëllim të të përmirësojnë demokracinë në vend – gabim e keni.

Lajm në vete është në Kryetari i Kuvendit mungoi në pjesën më të madhe të seancës dhe atë e udhëhoqi Saranca Bogujevci. Kur mungon Kryetari i Kuvendit, s ka asnjë arsye që aty të vijnë Kryeministri e ministrat.

Po edhe kur vinë Ministrat – qe tretmani

Albulena vs. Saranda

Në fakt sa e ka përbuzë ky kabinet qeveritar këtë përbërje të Kuvendit, më së miri ilustrohet me këtë bukuri prej deklarimit parlamentar.

Pali

Simpatik është Pali. Injorimi dhe injoranca nuk janë e njëjta gjë. Injorimi si mospërfillje është baaaash krejt i njëjtë me injorancën që i bie padituri.

Përveç nëse Pali ka dashur të thotë që ministrat janë edhe të padijshëm, përveç se janë mospërfillës – kjo temë për tjera minuta.

Mirëpo, margaritari i radhës nga z. Lekaj nuk e shmang problemin kryesor të këtij Kuvendi – paaftësinë ose qysh i thonë përtej kufirit IMPOTENCËN.

Në vitin 2023 Kuvendi ka miratuar vetëm 25% të agjendës legjislative. Ndërsa, 42 projektligje të miratuara janë pjesë e agjendave të viteve 2022 dhe 2021.

Pra, ka projektligje që janë zvarritë për muaj e vite nëpër Kuvend dhe nuk janë miratuar. Në vitin 2023 Bilanci vjetor i mungesave, në gjuhë numrash, qartëson konkretisht që në secilën seancë, 23,5% e deputetëve munguan, apo shprehur në numra, 1586 herë, për 12 muaj të vitit 2023.

Në 2024-ën, në 6 muaj, situate është pak më keq. Sipas raportit të KDI-së, vetëm në këtë sesion deputetët munguan 525 herë, apo mesatarisht për çdo seancë munguan 24,3% e deputetëve.

Këtë vit, sipas KDI-së për gjithsej 13 javë pune nuk janë organizuar fare seanca. Përmbushja e agjendës legjislative është 28% në 6 muajt e parë të këtij viti që është kot.

E di çka do të thoni – numrin më të madh të mungesave I ka Lista Serbe, meqë ata nuk vinën ë Kuvend gati kurrë, kurse opozita shpesh tërhiqet taktikisht nga Kuvendi dhe Vetëvendosje mbetet vetë.

Mund të thoni po ashtu që janë miratuar pak ligje, por ama ato kanë qenë të rëndësishme dhe të vlefshme, por çarti!

Këta përfaqësues të popullit kanë miratuar ligje që shkelin Kushtetutën e vendit. Ligji për masat e përkohshme për çmime tavan, ligji për Këshillin Prokuorial, Ligji për Zyrtarë Publikë, Ligji për Paga, Ligji për Byronë për Konfiskimin e Pasurisë së Pajustifikueshme janë miratuar në shkelje me Kushtetutën! Për më tepër me lehtësi thonë që ka sa t duash ligje në zbatim që janë në kundërshtim me Kushtetutën, mirëpo, meqë nuk i ka konstestuar kush, në rregull jemi vazhdojmë!

Shkelja e Kushtetutës mund të jetë pasojë e veç dy gjërave – injorancës  ose injorimit. Pra ose deputetët nuk i dinë gjërat elementare dhe rendin kushtetues ose injorojnë demokracinë dhe tentojnë të vendosin sistem hibrid. Nuk e di cila është më e keqe, por e di që:

Me dalë në punë nuk dalin, kur dalin e shkelin kushtetutën dhe rrogat i marrin me rregull.

Mund të thoni që fajet për këtë punë i kanë të gjithë sepse nuk ka konsesnus, nuk ka marrëveshje pozitë – opozitë për çështje vitale.

Mosmarrëveshje ka, qe njerëzit:

DAJAKU

Mirëpo, kur s ka marrëveshje në Kuvend ka në Gjykata. Kujtojmë që Gjykata e Prishtinës ka aprovuar marrëveshjen për ndërmjetësim për përleshjen fizike që kishte ndodhur më 13.07.2023 në Kuvendin e Kosovës mes disa zyrtarëve të qeverisë e disa deputetëve të PDK-së.

Mbi bazën e këtij vendimi akuza e prokurorisë për Besnik Bismilin, Mërgim Lushtakun, Bekim Haxhiut dhe Hajdar Beqën është hedhur poshtë.

Të merremi vesh diçka. Më herët Kuvendi i Kosovës ka qenë i sulmuar me molotovë dhe me zola, ka qenë vend ku është hedhur gaz lotsjellës vazhdimisht, ku janë recituar vjersha të shkollës fillore, mbajtur fjalime linçuese, por edhe fjalime palidhje.

S ka nisë degradimi me këtë legjislaturë, teposhtëzen e ka marrë pas zgjedhjeve të 2014-ës për shumë arsye. Ndryshimi i Ligjit për Zgjedhje, mund ta ndryshojë edhe përbërjen edhe dinamikën e Kuvendit. Mirëpo, prej zgjedhjeve të 2017-ës kam moderuar emisione ku është thënë “zor vjen legjislaturë më e dobët”. Më nuk them kështu!

Shumica e emisioneve te futbollit janë shndërruar në panaire të budallallëkut, të llafeve palidhje, qyfte. Mirëpo, ata e kryejnë një funksion. Funksioni i shumicës së atyre që dalin në emisione të sportit është që të mos ketë në media analizë të meçme për sport, posaçërisht për futboll dhe kur nuk ka analizë të meçme, atëherë janë dy opsione:

I pari – me ua leshu rrugën, për shkak se e di që nuk mundesh me argumentu në të njëjtën mënyrë, me të njëjtin fjalor dhe me të njëjtin decibelazh;

I dyti – me sabër e me mirëkuptim të tentosh të shpjegosh pse jemi në këtë gjendje dhe pse viteve të ardhshme situata do të jetë më e keqe se që është tani.

Tri zhvillime të muajve të fundit kanë treguar saktë se qysh i kemi punët në sport. E kemi një prej trajnerëve më të mirë të xhudos në botë, që e ka përpiluar një nga programet më të mirë kombëtare në botë dhe që na shpëtoi me fytyrë në Lojëra Olimpike.

Qeveria dhe Komuna e Prishtinës i kanë shkelë të gjitha afatet e mundshme për themelimin e Komitetit Organizativ të Lojërave Mesdhetare dhe kanë treguar që jemi shtet joserioz dhe jonormal.
Dhe, kuptohet kërsiti një skandal i ri në futboll, e u pa fillimi i fundit të një gjenerate të futbollistëveeee.

Vedat Muriqi i ka 30 vjet, Amir Rrahmani 30, Milot Rashica 28, , Valon Berisha 31, në tetor Fidan Aliti i mbush 31 e Leart Paçarada 30.

Në kushte normale kishim thënë që shkoi kjo gjeneratë dhe vjen tjetra dhe jemi në rregull, por në Kosovë nuk jemi në rregull. Infrastrukturën sportive e kemi të keqe, trenerat i kemi të këqij, sistemin arsimor e kemi për faqe të zezë. Sukseset në sport në planin afatgjatë e kemi edhe më vështirë ti arrijmë sepse fëmijët i kemi tupa, edhe kemi më pak se në të kaluarën. Kjo është tema më e rëndësishme për të cilën kush s flet. Mw pak kemi potencial për sportistë cilësorë.

Qe një parametër – çdo e dyta cikë e re që shkon në klasë të gjashtë është e trashë ose shumë e trashë. S më besoni mua – qe njeri!

46% e nxënëseve të klasës së gjashtë janë mbipeshë ose obeze. Reagimi i parë është: A kanë more këto cika të reja nënë a babë a, a shikon kush çka pinë, çka hanë, a rrinë, a ngajnë… a veç i lëmë gjithë ditën me shiku budallë edhe prostituta në tiktok.

Përgjegjësia e prindërve është një gjë – mirëpo, nuk është përfundimtare.

Qe ky tjetri, shefi i atij të parit.

Pra, edhe nëse prindërit i lejojnë fëmijët e tyre të trashen e të deformohen, telashja është më e thellë. Nuk e di cilët talent e kanë shkarravitë, e cilët idiotë e kanë miratu një planprogram shkollor ku fëmijët i kanë dy orë edukatë fizike në javë, mirëpo, tash ka të dhëna shkencore që kanë bërë shumë dëm të madh.

Edhe dëmi nuk ndalet këtu. Qe shefi i ri i krejt këtyne.

Ky dëm është i pariparueshëm dhe shkaktohet përkrah dëmit të madh që testi PISA e dëshmon vazhdimisht.

E pariparueshme është edhe gjendja e infrastrukturës sportive në vend dhe është menduar që më në fund e kemi një zgjidhje…

Kur Prishtina e fitoi të drejtën e për organizimin e Lojërave Mesdhetare, Qeveria e kishte një plan super ambicioz, që ti shpërndajë ato në krejt Kosovën, qe besa edhe në Shqipëri dhe kështu të investojë 200-300 milionë Euro për pesë vjet dhe të kemi infrastrukturë sportive për 4 dekadat e ardhshme.

Mirëpo, në vikend janë bërë një vit që kur iu dha Prishtinës, gjegjësisht Kosovës e drejta ti organizojë Lojërat Mesdhetare dhe shteti me komunën nuk janë marrë vesh ende se kush çka ka me punu. Shteti dhe komuna që një vjet nuk e kanë themeluar as komitetin organizativ të lojërave.

Shteti dhe komuna, për shkak të inateve të tyre, nuk e kanë shkru asnjë fjali në plan, nuk e kanë vizatu asnjë vijë në projekt, nuk e kanë shtru as një rend beton, nuk e kanë qitë asnjë tullë, për një vjet.

Për më tepër, meqë këta nuk merren vesh ndërmjet vete, tash si duket vëllezërit grekë dhe mesdhetarë duhet të na pajtojnë midis vete.

Diku kah fundi i këtij muaji pritet që sërish në Greqi të ketë takim ndërmjet Komitetit Ndërkombëtar të Lojërave Mesdhetare, dhe dëgjoni mirë: Qeverisë së Kosovës, Komunës së Prishtinës dhe Komitetit Olimpik të Kosovës.

Lojërat Mesdhetare nuk i nënkuptojnë veç 200-300 milionë Euro në infrastrukturë sportive. Në kushte normale do të duhej të organizoheshin kampionate ballkanike e evropiane si ngjarje testuese nga 2028-a e tutje. Do të duhej të krijoheshin kuadro për pritje, organizim, mjekësi sportive, teknologji, transmetime dhe kuptohet, meqë në Lojëra Mesdhetare garojnë 26 shtete, me më shumë se gjysma nuk e kanë njohur Kosovën, duhet të kemi kontakte diplomatike me to.

Çdo ditë që janë kah zvarriten punët për organizimin e tyre, kushton në të gjitha aspektet!

Kosova s ka stadium nacional, s ka arenë nacionale të sporteve me dorë, s ka qendër kombëtare të atletikës, nuk ka bazen olimpik, ka marrë obligim ti ndërtojë këto objekte deri më 2030 dhe as që ka nisë diçka.

Është një dallim themelor ndërmjet Albin Kurtit e Agim Ademit – ose ndërmjet krerëve të institucioneve dhe krerëve të federatave.

A është përgjegjësi e federatave kur humbin ekipet kombëtare? Natyrisht që po! Ama prej Presidentëve të federatave përgjegjësi kërkon anëtarësia.

Nëse krejt klubeve të futbollit në këtë vend, iu pëlqen Agim Ademi, shkojmë tutje, në rregull jemi.

Nëse krejt klubeve të basketbollit iu pëlqen Arben Fetahu – #neshkojmeperpara, s’ka pse të zgjatet. Po edhe nëse gjysmës së klubeve të ping pongut nuk iu pëlqen Nehat Çitaku, e ai fiton 18:17 në Kuvend – njeri është Kryetar dhe këtu diskutimi mshelet!

Në anën tjetër për sistem të keq arsimor, për infrastrukturë të keqe, për mungesë të investimeve kapitale në sport – fajet i ka shteti, i ka Qeveria ose Komuna! Eh këtu përgjegjësi kërkojnë qytetarët!

Kosovarët fort i pëlqejnë burrat që vishen si gra. Baba i humorit modern në Kosovë, Sevdai Radooshi, gjatë e ka pasë një rol për të cilin ai vishej dhe fliste si grua. Kur po them baba i humorit modern kosovar, po mendoj më shumë në njeriun që bashkë me disa shokë të tij e kanë kultivuar, për të mirë a për të keq, shijen e dy gjeneratave të kosovarëve për humor. Çfarë shije kanë kosovarët për humor, është tjetër temë.

Osmani i Stupcave edhe më tutje e ka një rol ku vishet dhe flet si grua. Te Naim Abazi në emision ka qenë një burrë që vishej e fliste si grua e më pas ky personazh kish qenë i popullarizuar edhe tjetër kah.

Këta tre qirkuza i kanë miliona e miliona shikime për më shumë se 20 vjet. Kuptohet, kur këta janë bërë të famshëm, në Kosovë s’ka qenë i popullarizuar termi drag queen – drag i bie dressed as a girl, pra është akronim, e jo folje.

Këta thjesht kanë qenë do burra që vishen si gra, njëjtë si në teatrot në Angli para 400 vjetëve, kur gratë s kanë dalë në skenë.

Drag Queens janë bërë të famshme më vonë, e duke iu falënderuar reality show-eve, pëlqimi i kosovarëve për burrat që vishen si ra ka shkuar tutje – Edon Shileku është një burrë që në skenë vishet si grua dhe ka mbledhur jo veç shumë ‘viewsa’, por edhe shumë vota. Po flasim për kosovarë që kanë harxhu pare dhe kanë votuar nëse duan ta shohin atë edhe më tutje 24/7 live.

Edona James është transgjinore dhe nuk është personazh i skenës, ajo është personalitet i reality show-eve, dhe super yll televiziv, po ashtu njeri që mbledhë miliona viewsa e që ka mbledhë edhe dhjetëra mijëra vota të kosovarëve që kanë dashur ta shohin në ekran 24 sahat pa ndalë!

Tash, a janë burrat e Kosovës gay-a të fshehtë, a kanë ndonjë fetish kolektiv, eeeeec e dije, por kosovarëve e di cka nuk ju pëlqen – nuk ju pëlqejnë kur gratë kryejnë punën ose funksionet që mendohet të jenë të burrave. Eh këtu ndërron loja!

Nëse veç pak hulumtoni nëpër deklarime publike e politike, konstatoni që Atifete Jahjaga e Vjosa Osmani si Presidente të shtetit janë shumë të sulmuara, përqeshura dhe nënçmuara sesa Hashim Thaci ose Fatmir Sejdiu.

Reagimi i politikës edhe i mediave ndaj incidentit të Presidentes së Kosovës në Maqedoninë e Veriut tregoi që më shumë interes ka për raportet e Vjosa Osmanit me Donika Gërvallën ose Albin Kurtin, sesa për mundësinë e përkeqësimit të raporteve ndërmjet dy vendeve, ose trajtimin e incidentit me ekspertë dhe me burime kredibile.

Sulmet publike që bëhen ndaj Mimoza Kusarit, Saranda Bogujevcit, Ganimete Musliut, janë më të fëlliqta sesa ndaj politikanëve burra që bëjnë të njëjtat veprime.

Realitete që e kundërshtojnë njëra – tjetrën projektohen edhe në imazhin publik të Kosovës.

Në showbizzin ndërkombëtar, Kosova njihet si vendi i prejardhjes së Dua Lipës e Rita Orës. Pushtimin e top listave nga kosovaret, The Guardian e definon si KPopi tjetër.

Kosova në mediat dhe në qarqet sportive ndërkombëtare është vend që i ka fituar pesë medalje olimpike në tri olimpiadat e fundit. Nëse deri vonë për Majlinda Kelmendin është folur si fenomen i izoluar nga një vend i vogël e i varfër, sot Distria e ka një të artë e një të argjendtë, Nora e ka një të artë dhe Laura e ka një të bronztë.

Në mediat e Kosovës ndërkaq, çdo ditë ka tituj për dhunë ndaj grave, ka raportime të shumta të vrasjes së grave po se po, por për më keq, vrasje të grave direkt për shkak të neglizhencës, ose për shkak të lejimit të shtetit.

Pra, mos trajtimi i shkelësve recidivistë të ligjit sipas ligjit, mos trajtimi i kërcënimeve dhe dhunës me masa meritore, dhe reagimi i dobët i institucioneve shtetërore, bën që organet shtetërore të lejojnë që gratë të vriten në duar të shtetit, ose të britën për shkak të mos reagimit të shtetit.

Meqë jam i përkushtuar që marrëzisë të mos i jap sekondazh televiziv, nuk do të merrem me krejt ata komentues që lavdërojnë dhunuesit dhe vrasësit e grave.

Sidoqoftë, një gjë është e sigurt, këto mund të jenë zgjedhjet e para në Kosovë, ku gratë dhe temat rreth grave mund të kenë rol përcaktues.

Profilizimi i partive politike po tregon që politikat ndaj garave mund të bëjnë diferencën në zgjedhje. Qe një parametër – gjatë qeverisjes së Albin Kurtit, mbi 100K gra kanë hape xhirollogari për herë të parë!

Jo 100, as 1000, po 100 mijë edhe e vërtetova dy herë pohimin se e di që do të thoni Albini s din matematikë.

Kjo i bie që para 2021-ës, kanë qenë së paku 100 mijë gra në këtë vend që janë rritë, janë martu, janë bërë nëna dhe nuk kanë pasë xhirollogari.

Shtesat e fëmijëve i kanë bërë për herë të parë 100 mijë gra të kenë pare të vetat në bankë dhe ky është hap më i madh emancipues e politik, sesa cilado politikë sektoriale më herët.

Për më tepër shtesa për fëmijë, bile shtesa për fëmijë të dytë e të tretë e gjana, kanë premtuar edhe partitë tjera, që i bie që kjo politikë dorë të vazhdojë dhe ky është tashmë një gjendje e re sociale në Kosovë.

Bile-bile, baba s’ka atë drejtë të aplikojë për shtesa të fëmijëve hiç! Nëse ndikujt i ka vdekur gruaja, ose për më zi, e ka vra gruan qysh kanë bërë mbi 50 kosovarë në një dekadë e gjysmë, ai shtesa të fëmijëve nuk merr!!!

Tjetër politikë ku vota e grave mund të jetë përcaktuese është ligji për fertilizimin e asistuar mjekësor. Rreth kësaj teme ekzistojnë dy këndvështrime.

I pari – shteti ka interes që in vitro fertilizimi të bëhet në institucione publike shëndetësore, por deputetët konservatorë nuk po e votojnë ligjin dhe kështu po ua mundësojnë spitaleve private të fitojnë miliona Euro.

I dyti – nuk ka nevojë për ligj fare. Nëse me Udhëzim Administrativ lejohet in vitro fertilizimi në institucione private shëndetësore, atëherë me të njëjtin udhëzim mund të bëhet në institucione publike – veç ka nevojë të blihen pajisjet dhe trajnimet.

Mirëpo, kjo përbërje e Kuvendit nuk i ka pasur votat ta kalojë projektligjin. Mijëra familje paguajnë mijëra Euro për IVF dhe nëse gratë nuk interesohen për vete, prej burrave u pa që zor e kanë me pritë zgjidhje.

Tjetër temë ku pozicionimi i grave është vital – Kodi Civil! Ky kod është bllokuar në Kuvend sepse gjysma e grupit parlamentar të Vetëvendosjes është kundër lejimit të bashkësive civile të personave të gjinisë së njëjtë.

Mos ti kthehem tash prapë burrave mbi burra, por po them që kodi civil përcakton dispozita që kanë të bëjnë me bashkëjetesën, martesën, familjen, divorcin, alimentacionin, pronësinë, bashkë-pronësinë, trashëgiminë e shumë aspekte tjera kur të drejtat e grave në Kosovës nuk respektohen ose shkelen në vazhdimësi.

Për kosovarë dihet që nuk votojnë për program partiak, gjatë flitet a ka votë klienteliste, tash është debat në shoqëri nëse ka votë fetare, muajve të ardhshëm do të marrim vesh a ka vote gjinore!!!

Nga Leart Hoxha

Që nga qershori, kur institucionet, qytetarët dhe mediat përgatiten të shkojnë në pushime, janë nja 5 tema që e kanë dominuar hapësirën mediale, por edhe kanë treguar se në çfarë situate jemi si shoqëri.

Tema e madhe e qershorit ka qenë Euro 2024. Për mediat tona është mundësi që idiotët e tiktokut, reality show-eve dhe profileve yjeve tjera të rrjeteve sociale të u bëhen analistë të futbollit, duke ofenduar inteligjencën e secilit adhurues e njohës e ish lojtar të këtij sporti.

KOMPILACION I BUDALLËVE DUKE FOLUR PËR FUTBOLL

Më pas e patëm një incident në një debat, që tregoi se epoka e debateve, çfarë kanë nisë para 10 vjetëve ka përfunduar.

GANI GECI vs. ARBEN AHMETI

Temë tjetër e mediave ka qenë Faton Hajrizi, temë tjetër e mediave ka qenë publikimi i një lajmi të rrejshëm dhe palidhje në RTK me qëllim të sulmit ndaj dy portaleve tjera kosovare dhe kuptohet Ura në Mitrovicë.

Nëse edhe një herë iu kthehemi këtyre temave, e shohim një gjë – asnjëra nuk ka epilog, ose ndryshim të prekshëm në terren dhe asnjëra nuk ia bën jetën më të mirë ose më të lehtë kosovarit mesatar.

Mirëpo, të gjitha këto, në mënyrën se si opinioni më to është marrë – e kanë shkaktuar një efekt – humbjen e besimit në media.

Realisht problemi nuk është të nëna e Arben Ahmetit, asnjëherë s’ka qenë as te nëna e Arbenit, as te nëna e kujtdo që paraqitet në studio televizive në Kosovë.

Fundja Arbeni e Gani Geci kërkuan falje për eskalimin dhe ajo kërkim falje duhet tu pranohet, sepse nuk është problemi te ta.

Debatet janë bërë më të dhunshme, sepse televizionet janë bërë më të dhunshme, shoqëria është bërë më e dhunshme, më shumë vrasim gra, më vdesim në trafik duke vozitur pakujdesshëm dhe kuptohet më shumë ka kriminelë në media dhe kjo bën që dhuna të duket më normale.

Rasti i Faton Hajrizi e dëshmon këtë shumë mirë. Fatoni ka qenë super yll medial në Kosovë edhe para se të vritej, e posaçërisht në periudhën që nga arratisja, deri kur u vra.

Ai ka qenë i pranishëm në emisione televizive, ka qenë shumë i pranishëm në rrjete sociale dhe më pas u bë edhe temë politike.

Në fakt, për këtë emision e kam bërë veç një krahasim të thjeshtë për të parë popullaritetin e tij në Youtube. Në periudhën e verës Faton Hajrizi i shkelë me popullaritet edhe Dafina Zeqirin edhe Albin Kurtin edhe Lojërat Olimpike edhe krejt tjerët.

Kuptohet, popullariteti në youtube është një gjë, ndikimi politik është një gjë tjetër dhe shumë më brengosëse. Tentimet për heroizim të tij, prania e politikanëve dhe policëve në varrim e në të pame dhe tentimet e disa mediave që ta shfajësojnë atë e ta fajësojnë shtetin, tregojnë që diçka në diskurs publik ka degraduar ndërkohë.

Kriminelët janë yje mediale në Serbi, Bullgari dhe deri diku në Shqipëri. Në vendet tjera edhe mund të kenë fuqi të madhe, edhe mund të mbajnë në xhep politikanë e gazetarë, kriminelet nuk heroizohen dhe krimi nuk normalizohet. Kosova është kah e kopjon fëlliqtë Serbinë në këtë trend dhe pasojat mund të jenë më të mëdha se në Serbi.

Eh RTK-ja është tjetër çka. Kushdo që ka memorie me kapacitet më të madh se një floppy disk, e mban në mend që RTK poston lajme të rrejshme, ose ka standarde të ulëta të punës. Kujtojmë se sivjet shënohet përvjetori jubilar, 20 vjetori i këtij alamet raportimi televiziv nga RTK-ja

Kujtojmë që ky raportim është tre muaj pas trazirave të marsit të 2004-ës, për të cilat ka hulumtime të OSBE-së, që pohojnë se RTK ka raportuar në mënyrë joprofesionale. Transmetimi i lajmeve të me burime të dyshimta, me tone tendencioze dhe me pasoja të rënda për Kosovën është diçka që RTK e ka bërë edhe më herët.

E njëjta RTK një herë i kishte ndërprerë lajme qendrore për të transmetuar Konventën e Partisë Demokratike të Kosovës kur PDK ka qenë në pushtet, kurse më herët këtë vit raportoi për organizimin e një atentati ndaj Albin Kurtit në Shkup. Ky raportim nuk u verifikua nga askush tjetër përpos RTK-së dhe do burimeve të saj, kurse lista e materialeve jokorrekte, ose palidhje që i ka transmetuar RTK-ja është shumë e gjatë.

Sado që pushteti mendon që artikulli palidhje i Slobodna Bosnës duhet të merret seriozisht, e përnjëmend mendon kështu, imazhi i RTK-së është për toke edhe ky është problem më i madh sesa Buzhala e Mirena dhe krejt të tjerët.

Për më keq, debatet ndërmjet përfaqësuesve të politikës dhe atyre të mediave rreth Ligjit për KPM-në treguan se as politikanët dhe as gazetarët nuk duan më shumë pavarësi të mediave dhe më shumë profesionalizëm.

Tentimet e politikës për të kontrolluar mediat nuk janë asgjë e re, por rënia e besimit në media nuk ndodhë vetëm për shkak të sulmeve të politikës.

Klan Kosova ka qenë në shënjestër të autoriteteve për shkak të shkeljeve të pretenduara në procedurat e regjistrimit të kompanisë. ART Motion ka transmetuar mesazhe përshëndetëse për Milan Radojicicin dhe at që serbët i konsiderojnë si të rënë heroikisht në Banjskë.

Kuptohet që organizatat vendore dhe ndërkombëtare knë reaguar ndaj veprimeve të pushtetit që i kanë cilësuar si arbitrare dhe shumë kolegë gazetarë janë solidarizuar me Klan Kosovën.

Nëse Klan Kosova është biznis serb që operon në Kosovë, apo biznis i disa pronarëve që e shohin ‘Kosovën është Serbi’, nuk konstatohet nga pushteti, por nga organet e pavarura që ky shtet i ka dhe këto media luftojnë që ato të ruhen.

Mirëpo, nëse Klan Kosova e Dukagjini transmetojnë intervista me këtë far talentin… e nëse ATV-ja e krejt mediat tjera e transmetojmë atë talentin tjetër kah pohon se vajguri shëron kancerin…

Atëherë problemi është që mediat, duke transmetuar lajme të rrejshme dhe përmbajtje që nuk i beson askush, e dëmtojnë veten. Humbja e besimit në media dhe ulja e standardeve të punës mediale, është hapi i parë drejt shkatërrimit të demokracisë. Kur media nuk raporton të vërtetën, atëherë e vërteta kërkohet në dy adresa – në politikë ose në kler. Secila është më e rrezikshme se tjetra dhe asnjërës nuk i konvenon mendimi kritik ose çfarëdo mendimi ndryshe prej atij të shefit ose babës!