Ish-ministri i Jashtëm i Kosovës, Enver Hoxhaj, ka reaguar lidhur me debatin e fundit për të drejtën e studentëve shqiptarë në Maqedoninë e Veriut për t’i dhënë provimet në gjuhën shqipe.
Përmes një postimi publik, Hoxhaj ka theksuar se kjo e drejtë përbën një standard themelor të barazisë dhe demokracisë, duke kërkuar respektim të plotë të gjuhës shqipe në arsim dhe në institucionet publike.
Sipas tij, gjuha shqipe duhet të trajtohet si pjesë e karakterit multietnik dhe orientimit evropian të shtetit, ndërsa ka nënvizuar se barazia gjuhësore nuk është privilegj, por e drejtë themelore e shqiptarëve si popull shtetformues.
Hoxhaj ka shtuar se është absurde që përdorimi i shqipes të bëhet çështje në një shtet që është pjesë e NATO-s dhe që synon anëtarësimin në BE.
“E drejta e studentëve shqiptarë në Maqedoninë e Veriut për të dhënë provimet në gjuhën shqipe është një standard themelor i barazisë dhe demokracisë. Gjuha shqipe duhet të respektohet plotësisht në arsim dhe në institucionet publike, si pjesë e karakterit multietnik dhe evropian të shtetit. Barazia gjuhësore nuk është privilegj, por e drejtë themelore e shqiptarëve si popull shtetformues. Është absurde që përdorimi i shqipes të bëhet çështje në një shtet që është pjesë e NATO-s dhe synon të bëhet pjesë e BE-së.”, ka shkruar Hoxhaj.
Ish-inspektori i përgjithshëm i AKI-së, Burim Ramadani ka shkruar se nuk ka asnjë dilemë që Serbia synon ta bartë krizën e saj brenda Kosovës.
Përmes, një postimi në profilin e tij në rrjetin social Facebook, Ramadani ka shkruar se Serbia njëjtë, synon të shfrytëzojë çfarëdo rrethane të re në sigurinë globale për të dëmtuar e kërcënuar Kosovën.
Sipas tij, askush nuk duhet ta minimizojë këtë rrezik të sigurisë kombëtare të Kosovës.
Postimi i tij i plotë:
Nuk ka asnjë dilemë që Serbia synon ta bartë krizën e saj brenda Kosovës. Njëjtë, synon të shfrytëzojë çfarëdo rrethane të re në sigurinë globale për të dëmtuar e kërcënuar Kosovën.
Askush nuk duhet ta minimizojë këtë rrezik të sigurisë kombëtare të Kosovës.
Prandaj, është e domosdoshme që shumica shqiptare të ulet së pari brenda vetes e ta ndërtojë platformën e përbashkët. Njëkohësisht, të ri-vendos partneritetin me SHBA-në në siguri dhe mbrojtje në planifikime të avancuara si asnjëherë deri më tash!
Siguria e mbrojtja janë çështje urgjente për t’u bashkërenduar, veçanërisht në këtë kohëme shumë të panjohura për të ardhmen!
Policia e Shtetit në Shqipëri ka zhvilluar një operacion policor të koduar si “Kontigjenti” në Tiranë, ku ka arritur të arrestojë një person të dyshuar për veprimtari të kundërligjshme.
Sipas njoftimit, është parandaluar një ngjarje e mundshme kriminale, si dhe janë zbuluar dy të tilla, të kryera nga një shtetas me rrezikshmëri të lartë shoqërore.
37-vjeçari i prangosur është kapur si rezultat i ndjekjes policore dhe te i njëjti janë sekuestruar sasi lënde eksplozive (gati për shpërthim), 10 litra lëndë djegëse, 1 armë zjarri (pistoletë) me municion, 1 maskë silikoni dhe 1 motomjet pa targa (i dyshuar i vjedhur).
“Gjatë operacionit, i është bërë shenjë ndalimi motomjetit pa targa, me të cilin lëvizte shtetasi P. D., 37 vjeç, banues në Paskuqan.
37-vjeçari nuk i është bindur urdhrit të Policisë, por ka vijuar lëvizjen me shpejtësi, me motomjet.
Si rezultat i ndjekjes policore, është bërë kapja dhe arrestimi i tij, në afërsi të liqenit të Paskuqanit.
Në momentin e ndalimit, është konstatuar se 37-vjeçari kishte vendosur maskë silikoni dhe gjatë kontrollit fizik dhe në motomjet, shërbimet e Policisë i gjetën sasi lënde eksplozive, gati për shpërthim, 10 litra lëndë djegëse dhe 1 armë zjarri (pistoletë) me municion.
Nga hetimet e mëtejshme dyshohet se shtetasi i arrestuar, P. D, më datë 03.10.2025, në rrugën “Besim Cera”, Paskuqan 1, ka qëlluar me armë zjarri në drejtim të banesës së shtetasit Q. K., dhe më pas ka djegur automjetin e përdorur gjatë kryerjes së krimit, në afërsi të urës së fshatit Tapizë, si dhe më datë 17.10.2025, në rrugën “Unaza e Madhe”, Paskuqan 2, ka hedhur një sasi lënde plasëse në banesën e shtetasit Rr. D., ngjarje nga e cila janë shkaktuar vetëm dëme materiale.
Më tej, dyshohet se motomjeti me të cilin 37-vjeçari u konstatua duke lëvizur gjatë natës, në rrugën “Mustafa Lita”, është i vjedhur.
Nën drejtimin e Prokurorisë, vijon puna intensive për identifikimin dhe kapjen e bashkëpunëtorëve të mundshëm të 37-vjeçarit, si dhe për zbardhjen e ngjarjeve të tjera kriminale në të cilat mund të jetë përfshirë ai.
Materialet procedurale iu referuan Prokurorisë së Tiranës, për veprime të mëtejshme.” – përfundon njoftimi.
Asnjë njeri nuk ka qenë më larg shtëpisë sesa astronautët e misionit Artemis.
Por ndërsa Toka bëhet gjithnjë më e vogël në pasqyrën e pasme të tyre, ata kanë pasur një lidhje të vazhdueshme me kontrollin e misionit në Houston, Texas. Fjalët e qeta të ekipit të NASA-s u kanë dhënë astronautëve një ndjesi ngushëllimi dhe lidhjeje me shtëpinë.
Kjo lidhje është gati të humbasë.
Për rreth 40 minuta, katër astronautët do të jenë vetëm, secili me mendimet dhe ndjenjat e veta, duke udhëtuar në errësirën e hapësirës, një moment i thellë vetmie dhe qetësie. Astronauti i Artemis, Victor Glover, tha se shpreson që bota të përdorë këtë kohë për të ardhur më pranë njëri-tjetrit.
Më shumë se 50 vjet më parë, astronautët e Apollo gjithashtu përjetuan izolimin që vijonte nga humbja e sinjalit gjatë misioneve të tyre në Hënë.
Ndoshta më shumë se kushdo, Apollo 11-i, Michael Collins. Në 1969-ën, ndërsa Neil Armstrong dhe Buzz Aldrin bënë histori duke marrë hapat e parë në sipërfaqen e Hënës, Collins ishte vetëm në modul komando, duke orbituar rreth Hënës.
Kur anija e tij kaloi pas anës së largët, kontakti me dy astronautët në sipërfaqen e Hënës, si dhe me kontrollin e misionit, u zhduk për 48 minuta. Ai e përshkroi përvojën në librin e tij të vitit 1974 “Carrying the Fire”, duke thënë se ndihej “plotësisht i vetëm” dhe “i izoluar nga çdo formë e njohur e jetës”, por nuk ndjeu frikë ose vetmi.
Në intervista të mëvonshme, ai foli për paqen dhe qetësinë që sillte heshtja në radio, duke thënë se i ofronte një pushim nga kërkesat e vazhdueshme të kontrollit të misionit. Në Tokë, gjatë kësaj periudhe pa komunikim, ata që janë përgjegjës për mbajtjen e kontaktit me anijen do të përjetojnë një kohë të tensionuar.
Në Goonhilly Earth Station në Cornwall, në jug-perëndim të Anglisë, një antenë e madhe ka mbledhur sinjalet nga kapsula Orion, duke përcaktuar me kujdes pozicionin e saj gjatë gjithë udhëtimit dhe duke e transmetuar këtë informacion në qendrën kryesore të NASA-s.
Matt Cosby, shefi i teknologjisë në Goonhilly, tha për BBC-në:
Është hera e parë që po ndjekim një anije kozmike me njerëz brenda. Do të jemi pak të shqetësuar kur të kalojë pas Hënës, dhe pastaj shumë të emocionuar kur ta shohim përsëri, sepse e dimë se të gjithë janë të sigurt.
Shpresohet që këto ndërprerje në komunikim të jenë së shpejti të së kaluarës. Cosby thotë se kjo do të jetë thelbësore kur NASA dhe agjenci të tjera hapësinore fillojnë të ndërtojnë baza në Hënë dhe të intensifikojnë eksplorimin e mëtejshëm.
Programet siç është ai Moonlight i Agjencisë Evropiane Hapësinore planifikojnë të lëshojnë një rrjet satelitësh rreth Hënës për të siguruar mbulim të vazhdueshëm dhe të besueshëm të komunikimit në të ardhmen.
Për astronautët e Artemis, koha pa kontakt me Tokën do t’u lejojë të përqendrohen plotësisht tek Hëna.
Ata do ta kalojnë këtë periudhë duke bërë vëzhgime të Hënës, duke marrë fotografi, studiuar gjeologjinë e saj dhe thjesht duke shijuar bukurinë e saj.
Kur të dalin prej aty dhe sinjali të normalizohet, bota do të marrë frymë lirshëm. Astronautët që bëjnë histori do të jenë në gjendje të ndajnë pamjet e tyre të pabesueshme me të gjithë në shtëpi.
Në një fshat të largët të Kinës, banorët jetojnë të varur mbi një shkëmb 800 metra të thellë, ku përditshmëria përfshin ngjitje të rrezikshme, izolim ekstrem dhe një luftë të vazhdueshme për mbijetesë
I fshehur mes maleve të thepisura të provincës Sichuan, në rajonin e largët të Liangshan, ndodhet një nga vendbanimet më të pazakonta dhe më të rrezikshme në botë – fshati Atuleer. I njohur si “fshati mbi shkëmb”, ky vend duket sikur sfidon vetë natyrën, ndërsa për banorët e tij është një realitet i përditshëm që kërkon guxim dhe përballje të vazhdueshme me rrezikun.
I vendosur në një qafë mali në lartësi 1.400 deri në 1.600 metra mbi nivelin e detit, fshati qëndron mbi një shkëmb të thepisur, me një diferencë vertikale prej rreth 800 metrash deri në fund të luginës. Nga larg, ai duket si një pikë e vogël e varur mes qiellit dhe tokës, ndërsa nga afër shndërrohet në një vend ku çdo hap kërkon kujdes maksimal.
Rruga ku çdo hap mund të jetë i fundit
Për dekada me radhë, lidhja e vetme e këtij fshati me botën e jashtme ka qenë një seri shkallësh të improvizuara prej litarësh dhe degësh druri, të vendosura përgjatë faqes së shkëmbit. Banorët duhej të ngjiteshin dhe zbrisnin mbi 2.000 hapa për të arritur në qytet.
Ky rrugëtim nuk është vetëm i lodhshëm, por edhe i rrezikshëm në çdo moment. Një hap i gabuar mund të jetë fatal. Fëmijët, që në moshë shumë të vogël, janë detyruar të përballen me këtë realitet, duke u ngjitur çdo ditë për të shkuar në shkollë. Për të rriturit, kjo është rruga drejt tregut, drejt spitalit, drejt çdo shërbimi bazë.
Për vite me radhë, aksidentet nuk kanë munguar. Ka pasur raste kur banorët kanë rrëshqitur dhe kanë humbur jetën, duke e kthyer këtë rrugë në një simbol të rrezikut të përditshëm.
Një histori e lindur nga frika dhe mbijetesa
Historia e Atuleer nis rreth 200 vjet më parë, në një kohë kur shumë zona të Kinës përballeshin me trazira, grabitje dhe pasiguri të vazhdueshme. Në kërkim të një vendi të sigurt, disa familje u ngjitën në këtë zonë të paarritshme, duke zgjedhur izolimin si formë mbrojtjeje.
Ky vend, që për të tjerët do të ishte i pabanuar, për ta u bë strehë. Toka pjellore dhe kushtet natyrore u mundësuan të ndërtonin një jetë të vetëqëndrueshme, larg ndikimit të botës së jashtme. Për afro dy shekuj, ata kanë jetuar pothuajse të shkëputur nga zhvillimet moderne, duke ruajtur një mënyrë jetese tradicionale.
Jeta e përditshme mes vështirësisë dhe këmbënguljes
Jeta në këtë fshat nuk është e lehtë. Çdo aktivitet i përditshëm kërkon përpjekje të madhe fizike dhe organizim.
Banorët merren kryesisht me kultivimin e tokës në kushte malore, rritjen e bagëtive, prodhimin e ushqimeve bazë si patatet, misri dhe perimet
Transporti i çdo gjëje bëhet me shpinë. Një thes me ushqime, një mjet pune apo një pajisje e thjeshtë duhet të ngjitet në shkëmb me orë të tëra përpjekjeje.
Për shumë vite, mungesa e infrastrukturës ka nënkuptuar edhe mungesë të shërbimeve bazë. Ndihma mjekësore ishte e vështirë për t’u arritur, ndërsa shkollimi kërkonte sakrificë të madhe nga fëmijët.
Megjithatë, komuniteti ka mbetur i fortë dhe i bashkuar. Banorët ndihmojnë njëri-tjetrin dhe ruajnë traditat e tyre, duke e bërë këtë vend jo vetëm një sfidë, por edhe një hapësirë solidariteti.
Kur bukuria të lë pa fjalë, por realiteti të trondit
Pamjet e Atuleer janë spektakolare. Male të larta, mjegull që mbështjell luginat dhe një qetësi që rrallë gjendet në botën moderne. Por kjo bukuri është mashtruese.
Pas saj fshihet një realitet i ashpër, ku çdo ditë është një përballje me natyrën dhe me kufijtë e vetes.
Nga izolimi drejt ndryshimit
Në vitet e fundit, fshati është bërë i njohur në mbarë botën, sidomos pasi pamjet e fëmijëve që ngjiteshin në shkëmb u shpërndanë gjerësisht në media.
Kjo solli reagim nga autoritetet, të cilat ndërtuan shkallë metalike më të sigurta dhe nisën programe për përmirësimin e jetesës. Disa familje u zhvendosën në zona më të aksesueshme, ndërsa të tjerë zgjodhën të qëndrojnë.
Sot, edhe pse kushtet janë përmirësuar, sfidat mbeten. Jeta në Atuleer nuk është bërë e lehtë, por është bërë disi më e sigurt.
Ish-presidentja e vendit, Vjosa Osmani, ka ndarë një mesazh urimi me rastin e festës së Pashkëve, duke vazhduar traditën e vizitave tek familjet shqiptare që e festojnë këtë ditë.
Përmes një postimi në Facebook, Osmani ka bërë të ditur se këtë vit kanë vizituar familjen Zeneli-Prenaj, ku, sipas saj, kanë ndarë së bashku gëzimin e festës dhe kanë uruar për një ditë që bart mesazhe bashkimi dhe vlerash të larta shoqërore.
“Gjetëm një model të gjallë të familjes shqiptare të ndershme, punëtore, të përkushtuar ndaj dijes, dhe thellësisht të lidhur me vlerat që e kanë mbajtur gjallë këtë vend në kohët më të vështira.
Qoftë kjo festë gjithmonë një simbol i paqes, ringritjes, bashkimit, dashurisë dhe shpresës për çdo familje”, shkroi ish-presidentja Osmani.
Ministria e Industrisë, Ndërmarrësisë, Tregtisë dhe Inovacionit, njofton se bazuar ne vendimin e datës 05.04.2026 për caktimin e çmimit maksimal, për datën 06.04.2026, çmimet maksimale të lejuara për derivatet e naftës mbesin të njëjta sikur në ditën paraprake.
Për ditën 06.04.2026, çmimet maksimale të lejuara janë si vijon:
• Nafta (dizel): 1.86 euro/litër;
• Benzina: 1.49 euro/litër.
“MINTI u bën thirrje të gjithë operatorëve ekonomikë që të zbatojnë me përpikëri vendimin e ri të marr nga ministrja Kusari- Lila, me qëllim garantimin e një tregu funksional, të qëndrueshëm dhe në shërbim të interesit të konsumatorit”, thuhet në njoftimin e MINT-it.
Shkeljet e këtij vendimi do të trajtohen në përputhje me legjislacionin në fuqi.
Shumë njerëz ende besojnë se një mace e zezë që ju pret rrugën sjell ters. Të tjerë i lidhin me magjinë, shtrigat apo fatin e keq. Por sa prej këtyre besimeve janë të vërteta?
Macet e zeza janë ndër kafshët më të keqkuptuara në botë. Historia e tyre është e mbushur me mite, frikëra dhe paragjykime që kanë mbijetuar me shekuj, duke krijuar një imazh që nuk përputhet me realitetin. Në thelb, ato nuk dallojnë nga macet e tjera përveç ngjyrës së leshit dhe janë po aq të dashura, inteligjente dhe lozonjare.
Në fakt, perceptimi për macet e zeza ndryshon nga një vend në tjetrin. Në disa kultura ato lidhen me tersin, ndërsa në të tjera konsiderohen simbol i fatit të mirë, dashurisë dhe mirëqenies. Pikërisht kjo kontrast i fortë mes miteve dhe realitetit i bën ato edhe më interesante.
Këto paragjykime nuk kanë ndikuar vetëm në mënyrën si i shohim, por edhe në fatin e tyre, pasi shpesh adoptohen më rrallë se macet e tjera. Megjithatë, gjithnjë e më shumë njerëz po kuptojnë se këto besime nuk kanë bazë reale.
Ja 13 fakte që tregojnë pse këto mace meritojnë një reputacion krejt tjetër:
1. Lidhja me shtrigat fillon në Mesjetë
Gjatë Mesjetës, macet e zeza u lidhën me Satanin dhe shtrigat. Shumë njerëz besonin se ato ishin bashkëpunëtore të shtrigave ose madje shtriga të transformuara. Këto besime çuan në përndjekje dhe vrasje masive të maceve, por edhe të njerëzve që i mbanin ato.
2. Edhe sot ndikojnë këto besime
Edhe pse jemi në kohë moderne, në disa vende strehimoret shmangin adoptimin e maceve të zeza gjatë muajit tetor, nga frika se mund të përdoren për rituale apo të keqtrajtohen.
3. Në disa vende sjellin fat në dashuri
Në Japoni besohet se gratë beqare që kanë mace të zeza tërheqin më shumë admirues. Në disa zona të Britanisë, një mace e zezë konsiderohet dhuratë ideale për nuset, si simbol i fatit dhe lumturisë.
4. Kanë histori të gjatë në detari
Detarët mbanin mace në anije për të kontrolluar brejtësit. Një mace e zezë konsiderohej veçanërisht fatlume, pasi besohej se garantonte një udhëtim të sigurt dhe kthim në shtëpi.
5. Mund të jenë më rezistente ndaj sëmundjeve
Sipas studimeve të National Institutes of Health, mutacionet gjenetike që lidhen me ngjyrën e zezë mund të ofrojnë njëfarë mbrojtjeje ndaj disa sëmundjeve. Kjo i bën macet një model interesant për studime mbi shëndetin edhe te njerëzit.
6. Ngjyra e tyre mund të ndryshojë në diell
Ekspozimi i gjatë ndaj rrezeve UV mund të zbërthejë pigmentin e zi të leshit, duke i dhënë një nuancë kafe ose të ndryshkur. Megjithatë, kjo është e përkohshme dhe zhduket me rritjen e qimeve të reja.
7. Në disa vende janë simbol i pasurisë
Në Skoci, besohet se një mace e zezë që shfaqet në pragun e shtëpisë paralajmëron ardhjen e pasurisë. Në Francë dhe Gjermani gjithashtu ekzistojnë besime pozitive për to.
8. Nuk përbëjnë një racë të veçantë
Macet e zeza nuk janë një racë më vete. Ngjyra e zezë mund të shfaqet në shumë raca të ndryshme, nga ato me lesh të shkurtër deri te ato me lesh të gjatë.
9. Ngjyra e zezë është dominante gjenetikisht
Ngjyra e zezë është ndër më dominueset te macet, megjithëse shumë prej tyre mund të kenë edhe njolla të vogla të bardha.
10. Shpesh kanë sy të artë ose të verdhë
Shumica e maceve të zeza kanë sy të ndritshëm, të cilët krijojnë një kontrast të fortë dhe tërheqës me leshin e tyre.
11. Mund të fshehin modele në lesh
Edhe pse duken plotësisht të zeza, disa prej tyre kanë modele “tabby” të fshehura, të cilat mund të dallohen vetëm në dritë të fortë.
12. Janë më pak të adoptuara
Fenomeni i njohur si “paragjykimi ndaj maceve të zeza” bën që ato të adoptohen më rrallë dhe të qëndrojnë më gjatë në strehimore.
13. Nuk ndryshojnë nga macet e tjera në sjellje
Ngjyra e leshit nuk ndikon në karakter. Disa mace të zeza janë shumë të dashura dhe të afërta, ndërsa të tjera më të pavarura, njësoj si çdo mace tjetër.
