Category: KULTURË

Që nga viti 2014, vizitorët e Pragës, qytetit të rrugicave barok, hijes mesjetare dhe kujtesës së pambarimtë, ndalen befas përballë një koke gjigante prej çeliku shkëlqyes që lëviz, thyhet, ribëhet, zhduket për t’u rindërtuar sërish në një proces të pambarimtë metamorfoze. Fare pranë stacionit të metrosë Národní, instalacioni kinetik i David Černý-t duket sikur shpalos në çelik pështjellimin e brendshëm të atij që, me një trup të brishtë dhe një shpirt të ngarkuar, arriti të kthejë ankthin në letërsi universale, Franz Kafka.

Skulptura, e përbërë nga 42 blloqe inoksi të rrotulluara në mënyrë të pavarur, ka sipërfaqe reflektuese dhe peshon rreth 45 tonë. Por pesha reale e saj është simbolike: ajo mbart mbi vete gjithë dramën e një subjekti që kërkon të kuptojë veten, duke u copëzuar ndërkohë. Koka që shpërbëhet dhe ribëhet është metafora e një egoje të pasigurt, të turbulluar, që përpiqet të gjejë formë në një botë që nuk ofron qartësi.

Nuk është rastësi që kjo vepër ngrihet pikërisht në Pragë. Kafka është një prej autorëve që e kanë ngritur qytetin në një dimension mitik, ndërsa Praga, në mënyrë reciproke, e ka përkufizuar jehonën e shkrimtarit. Ai punoi në këtë zonë, në zemër të një qendre sipërmarrjeje dhe kulture që, që në fillim të shekullit XX, ishte laborator i modernitetit evropian. Në këtë klimë burokratike, shpesh absurde, Kafka do të mbrujë përvojën e tij letrare: njeriu përballë strukturave që e tejkalojnë, që nuk flasin, por urdhërojnë; një botë ku ligji ekziston, por kuptimi mungon.

Nëse mendojmë veprën “Metamorfoza”, ku Gregor Samsa zgjohet si insekt, skulptura e Černý-t bëhet pasqyrë e këtij transformimi të dhimbshëm. Koka e Kafkës, që rrotullohet e copëtohet, është trupi i Gregorit që nuk i përket më vetes. Por njëkohësisht, ajo është vetë Kafka, shkrimtari që e ndiente veten i huaj në familje, në punë, në dashuri, i mbërthyer mes detyrimit dhe dëshirës për liri.

Në “Procesi”, protagonisti përballet me një gjykim të paqartë, me një strukturë ligjore që as nuk shpjegon, as nuk mëshiron. Skulptura, me mekanikën e ftohtë që e drejton, e vizualizon këtë dominim të sistemit mbi individin. Shpirti i njeriut përpiqet të formësohet, por është gjithnjë nën lëvizje të jashtme, i manipuluar nga rrethana që nuk i kontrollon. Kjo është ajo që Kafka e shndërroi në poezi të ankthit modern.

Në “Kështjella”, kërkimi i pafund për hyrjen në një botë ku autoriteti është i padukshëm, shndërrohet në metaforën e një jete të jetuar në prag. Edhe skulptura funksionon në këtë kufi: ajo premton stabilitet kur fytyra formohet për një çast, por menjëherë pas, gjithçka shpërbëhet. Çdo moment duket si premtim për qartësi, e megjithatë përfundon si iluzion.

Në këtë kuptim, Černý nuk i bën thjesht homazh një shkrimtari të madh. Ai ofron një lexim bashkëkohor të psikikës njerëzore: të fragmentuar, të pasigurt, të ekspozuar ndaj presioneve të shoqërisë teknologjike dhe burokratike. Vepra e tij flet për tjetërsimin e njeriut modern, për identitetin që nuk është më një qenie e pandryshueshme, por një proces i vazhdueshëm riformësimi.

Portreti në çelik i Franz Kafkës është, pra, një metamorfozë e përhershme. Ai nuk është monument tradicional që ngrin në kohë kujtimin e autorit. Përkundrazi, është kujtesë e gjallë se Kafka mbetet aktual sepse vazhdon të na flasë për frikërat tona më intime: humbjen e kontrollit, shtypjen nga strukturat që nuk i kuptojmë, ndjesinë se jeta zhvillohet nën një logjikë të pashpjegueshme.

Prandaj, kur koka rrotullohet, ribëhet dhe na shikon për një çast, kemi ndjesinë se ajo nuk është vetëm Kafka. Në atë reflektim prej çeliku shfaqemi edhe ne, me dyshimet tona, me fragmentet tona, me metamorfozat tona të pambarimta. Skulptura, si dhe vetë letërsia e tij, na detyron të shohim të vërtetën e padurueshme, se identiteti nuk është një statujë, por një proces i pandalur i përballjes me veten dhe botën.

Në mesin e viteve 30-të Gjermania naziste intensifikoi politikën antisemite, duke bërë që një numër i konsiderueshëm hebrenjshë të largoheshin nga territori i saj në mënyra të ndryshme. Ndërsa diaspora hebreje filloi të mendonte seriozisht për të gjetur një vend të sigurtë për instalimin e tyre.

Një destinacion i rëndësishëm dhe më i preferuari në një plan afatgjatë pas projektit për krijimin e shtetit të Izraelit për diasporën dhe lobet hebreje, ishte Shqipëria. Në mesin e viteve 30-të ajo do të shihet si një plan “B”.

Në një relacion të konsullatës shqiptare në Vjenë në dhjetor të vitit 1935 drejtuar Ministrisë së Jashtme thuhet se kishte një vit që Komiteti Qendror i emigrantëve hebrenj të Gjermanisë me qendër në Londër po bënte përpjekje për instalimin e mijërave emigrantëve në territorin shqiptar. Këto përpjekje ishin intesifikuar duke nisur nga shtatori i vitit 1935 kur qeveria gjermane në një mbledhje të saj në Nuremberg kishte vendosur për largimin e hebrenjve, duke i lejuar atyre që të merrnin me vete një sasi nga pasuria e tyre.

Konsulli shqiptar në Vjenë kërkon që ndaj planit për ta kthyer Shqipërinë një Izrael të dytë, qeveria shqiptare të mbante një qëndrim të prerë, sepse, sipas tij, një vend që hynte nën influencën e tyre demoralizohej. Ai thekson, ndoshta i ndikuar nga propaganda e atyre viteve që shqiptari për nga natyra ishte antisemit. Në fakt, kjo nuk ishte e vërtetë. Në këtë periudhë apo edhe gjatë LDB shteti dhe populli shqiptar do të japë një kontribut të jashtzakonshëm për shpëtimin e hebrenjve.

Plani për ta kthyer Shqipërinë në një Izrael të dytë vijoi të shqyrtohej seriozisht nga lobi hebre në Britani. Kryeministri i saj do ta diskutoi këtë çështje edhe me diplomatin shqiptar në Londër, Çatin Saraçi. Diskutime dhe tratativa do të zhvillohen edhe me Mbretin Zog, kundrejt premtimeve për të mbështetur rikthimin e tij në fron dhe investimet e tyre në industri dhe ekonomi. Por, për arsye të ndryshme ky plan dështoi.

Gjithësesi, mbështetja që ju dha hebrenjve nga shteti dhe populli shqiptar duhet të jetë një homazh për t`i kujtuar atyre gjendjen e vështirë në të cilën ndodheshin në vitet 30-40, për të hequr dorë nga politika genocidale ndaj palestinezëve.

Më 5 janar 1555, meshtari katolik shqiptar dom Gjon Buzuku përfundoi së shkruari librin e tij liturgjik Meshari, i cili njihet sot si vepra e parë e shtypur në gjuhën shqipe dhe njëkohësisht si monumenti i parë letrar i saj.

Vetë autori shkruan në parathënien e Mesharit se e mbaroi “së shkruomi” veprën më 5 janar 1555. Kjo datë përbën një moment themelor në historinë e gjuhës dhe kulturës shqiptare.

2025-a viti i krizës së librit, panairi pati më pak tituj të rinj në qarkullim
Dom Gjon Buzuku, duke parë nevojën e madhe të besimtarëve të krishterë shqiptarë për të dëgjuar dhe kremtuar Fjalën e Zotit, liturgjinë dhe sakramentet në gjuhën amtare, vendosi të përpilonte këtë vepër, e cila u shërbente meshtarëve gjatë kremtimeve të ndryshme liturgjike në gjuhën e popullit.

Për të përmbushur këtë nevojë shpirtërore dhe kombëtare, ai e nisi veprën më 20 mars 1554 dhe e përfundoi në janar 1555. Sipas të dhënave që gjenden në Meshar, po atë vit u krye edhe shtypja e librit. Dom Gjon Buzuku shkruan:
“Ndë vjetët M.D.L.IV. njëzet dit ndë mars zuna nfill, e mbarova ndë vjetët M.D.L.V. ndë kallënduor v dit.”

Deri më sot, nuk njihet asnjë libër tjetër më i vjetër i shtypur në gjuhën shqipe përpara Mesharit. Edhe pse rrethanat e sakta të shkrimit dhe botimit të tij nuk janë plotësisht të qarta, kjo vepër mbetet dëshmi madhore e përpjekjes së klerit të krishterë shqiptar për të ruajtur identitetin kombëtar e shpirtëror dhe për ta mbajtur popullin të lidhur me qytetërimin perëndimor dhe fenë e krishterë.

Siç thekson vetë autori, Meshari u botua sepse “gjuha jonë nukë kish gjaa të endigluem en sëh shkruomit shenjtë”, pra nuk kishte përkthime të Shkrimit Shenjt në shqip, dhe mbi të gjitha “en sëh dashunit së botës sënë”, nga dashuria për popullin e vet. Kjo dëshmon se në atë kohë mungonin libra dhe shkrime fetare në gjuhën shqipe për edukimin fetar të besimtarëve.

I nxitur nga kjo nevojë e madhe baritore dhe i frymëzuar nga librat liturgjikë të kohës, dom Gjon Buzuku përpiloi një libër që përfshinte pjesë të liturgjisë eukaristike, sakramentale dhe të Biblës, të destinuara kryesisht për priftërinjtë. Meshari përmban, ndër të tjera: Oficen e Zojës, Shtatë Psalmet pendestare, Litanitë e Shenjtorëve, pjesë të Ritualit (si Sakramenti i Martesës), Urdhërimet e Zotit, pjesë katekizmi dhe meshë për të gjithë vitin liturgjik, për festa të luajtshme dhe të paluajtshme. Fatkeqësisht, veprës i mungojnë disa faqe, veçanërisht në fillim dhe në disa pjesë të brendshme.

Meshari është kryesisht një përkthim, por përmban edhe pjesë autentike të shkruara nga vetë Buzuku. Ai u përdor edhe nga meshtarë të tjerë shqiptarë, si dom Gjergji, dom Marku, dom Pjetri e të tjerë, gjë që dëshmohet në disa faqe të librit.

Vepra mund të krahasohet me librat liturgjikë të Kishës Universale të mesjetës, si Comes, Epistolarët apo Leksionarët, të cilët përmbanin leximet biblike, ritet e sakramenteve dhe lutjet për vitin liturgjik.

Meshari u zbulua rreth vitit 1743 nga imzot Gjon Kazazi (1702–1752), kryeipeshkëv i Shkupit, gjatë një qëndrimi të tij në Vatikan. Ai e gjeti librin në Kongregatën e Propagandës së Fesë dhe për këtë zbulim njoftoi Rektorin e Seminarit Arbëresh të Palermos, atë Gjergj Guxetën.

Sot ekziston vetëm një kopje e Mesharit, e ruajtur dhe e restauruar në Bibliotekën Apostolike të Vatikanit. Vlera e kësaj vepre është studiuar nga shumë albanologë e studiues të shquar, si At Justin Rrota, M. Roques, G. Schirò, G. Petrotta, N. Jokl, E. Çabej, I. Zamputi, C. Tagliavini, N. Resuli, M. Camaj, E. Sedaj, V. Putaneci, T. Lladani, Bardhyl Demiraj, Evalda Paci, Matteo Mandalà e shumë të tjerë.

Nga adaptimi i ri përçarës i Emerald Fennell i veprës “Wuthering Heights” të Emily Brontë-s, te epiku shumë i pritur grek i lashtë i Christopher Nolan-it, ja cilat janë zgjedhjet e kritikëve të BBC-së për filmat që duhet t’i shihni vitin e ardhshëm.

1. Wuthering Heights
Versioni i guximshëm i Emerald Fennell mbi romanin e Emily Brontë-s të vitit 1847 është tashmë një nga filmat më përçarës të vitit. Vetëm traileri evokoi si pritje të magjepsur ashtu edhe rezistencë të pashoqe. Në mediat sociale, puristët e Brontë-s kanë kundërshtuar gjithçka, nga sensualiteti i papërpunuar i filmit deri te zgjedhja e aktorëve, duke u ankuar se Margot Robbie është shumë e vjetër për të luajtur adoleshenten Cathy dhe Jacob Elordi shumë i bardhë për të luajtur Heathcliff, i përshkruar në libër si “me lëkurë të errët”.

Wuthering Heights do të dalë në shitje më 13 shkurt. Sense & Sensibility do të dalë në shitje më 9 shtator.

2. Practical Magic 2
I adaptuar nga romani i vitit 1995 i Alice Hoffman, “Practical Magic” është një dramë komedi romantike mbinatyrore me protagonistë Sandra Bullock dhe Nicole Kidman si dy motra që rrjedhin nga një linjë e gjatë shtrigash. Ishte një dështim kur u publikua në vitin 1998, por që atëherë ka krijuar një kult të ndjekësve: filmi është adoptuar nga “audienca më e re që i drejtohet [atij] për estetikën e tij shtrigash dhe frymëzimin nga shtëpia”, sipas Donnalyn Xu në Guardian , ndërsa për Tove Danovich në “Country Living ”, “ishte një film që të bënte të doje të kontaktoje njerëzit që i doje dhe ta ndaje atë me ta”.

3.The Mandalorian and Grogu
Star Wars u shfaq për herë të fundit në ekranin e madh shumë kohë më parë në një galaktikë shumë, shumë larg – të paktën në vitin 2019. Që nga publikimi i filmit “The Rise of Skywalker” të JJ Abrams, disa filma të tjerë janë njoftuar dhe më pas janë lënë në pritje, dhe i është lënë serialit televiziv Disney+ ta mbajë gjallë ekskluzivitetin.

“The Mandalorian and Grogu” do të dalë më 22 maj.

4.The Dog Stars
Ridley Scott, në moshën 88 vjeç, po prodhon filma më shpejt se kurrë. Pas Gladiator II në vitin 2024 dhe Napoleon në vitin 2023, ai kthehet në zhanrin fantastiko-shkencor, i cili solli disa nga filmat e tij më të mirë, duke përfshirë Blade Runner dhe Alien . Filmi “The Dog Stars” zhvillohet në një botë post-apokaliptike në të cilën një pandemi gripi ka zhdukur pothuajse të gjithë popullsinë.

5.The Bride!
Filmi i guximshëm i Maggie Gyllenhaal e zhvendos nusen e përbindëshit të Frankensteinit në botën kriminale të Çikagos së viteve 1930. Jessie Buckley (një nga të preferuarat e Oscarit me Hamnet ) ka flokë të shkurtër platini si Jean Harlow në rolin e nuses, një viktimë e ringjallur e vrasjes. Christian Bale ka qepje në ballë si përbindëshi, i cili i kërkon Dr. Euphronius (Annette Bening) të krijojë një partnere për të. Historia e tyre ka një ndjesi Bonnie dhe Clyde, ndërsa titujt e gazetave thonë me zë të lartë “Kërkohen përbindësha vrasës!”

6.Digger
Tom Cruise ia ka kushtuar dekadën e fundit ose më shumë për t’u bërë heroi kryesor i aksionit në Hollywood, duke shfaqur akrobacitë e tij të guximshme – dhe vrapimin e tij shumë energjik – në Mission: Impossible, Jack Reacher dhe The Mummy. Top Gun: Maverick i dha atij pak punë jo të lidhur me akrobacitë, por filmi i tij i ardhshëm, Digger, duket se do të jetë një ndryshim i madh.

Diger do të dalë me 2 tetor.

7. Toy Story 5
Kohët e fundit, Pixar ka pasur më shumë fat me vazhdimet sesa me filmat origjinalë: Inside Out 2 ishte filmi më i madh i vitit 2024 , ndërsa Elio definitivisht nuk ishte filmi më i madh i vitit 2025. Ndoshta kjo është arsyeja pse, shtatë vjet pas Toy Story 4, Woody (Tom Hanks) dhe Buzz Lightyear (Tim Allen) janë rikthyer për një tjetër aventurë të animuar, këtë herë të drejtuar nga Andrew Stanton (Finding Nemo, WALL-E). Koncepti është shumë më i mprehtë se ai që kishte Toy Story 4.

Top Story 5 do të dalë në kinema më 19 qershor.

8. Drama
Drama ofron një kthesë të errët komike në një komedi romantike standarde, me Robert Pattinson në rolin e Charlie-t, një historian arti britanik dhe drejtor muzeu në Kembrixh, Massachusetts dhe Zendaya është e fejuara e tij, Emma, ​​një punonjëse librarie me origjinë nga Baton Rouge, Luiziana. Javën e dasmës së tyre, zbulohet një sekret i tmerrshëm për njërën prej tyre, i cili në një farë mënyre e çon Emmën me fustanin e saj të nusërisë duke pirë një shishe burbon, dhe Charlie-n me smokingun e tij me një hundë të përgjakur.

Drama del më 3 prill.

Shtëpia botuese IWA Bogdani, me seli në Bruksel dhe Prishtinë, ka botuar së fundmi librin më të ri poetik “Mantra” të poetit, akademikut dhe përkthyesit ndërkombëtar Jeton Kelmendi.

Ky botim shënon një tjetër moment të rëndësishëm në krijimtarinë e pasur të autorit, duke i shtuar letërsisë shqipe dhe asaj botërore një vepër me thellësi filozofike, meditative dhe estetike.

“Mantra” është një libër që ndërthur poezinë me reflektimin ekzistencial, duke e vendosur lexuesin përballë pyetjeve themelore të qenies njerëzore: kush jemi, çfarë është koha, si matet dashuria, çfarë roli ka mungesa, kujtesa, besimi dhe heshtja në jetën tonë. Poezitë e këtij vëllimi nuk janë thjesht vargje lirike, por struktura mendimi që funksionojnë si thirrje të brendshme, si mantra personale që përsëriten për të çliruar mendjen dhe shpirtin.

Vetë titulli i librit, “Mantra”, ka origjinë nga sanskritishtja e lashtë dhe do të thotë “mjet për çlirimin e mendjes”. Në këtë frymë, poezia e Jeton Kelmendit shfaqet si një formë meditimi modern, ku fjala poetike shndërrohet në instrument vetëdijeje.

Autori e përdor vargun për të zbërthyer realitetin bashkëkohor, për të sfiduar rutinën e zbrazët, iluzionet kolektive dhe mekanizmat e mashtrimit, duke i dhënë poezisë një dimension etik dhe filozofik.

Tematika e librit është e gjerë dhe universale: dashuria si pafundësi e pamatur, koha si përsëritje rituale, besimi si forcë krijuese dhe shkatërruese njëkohësisht, mungesa si prani e rëndë, identiteti në epokën digjitale, si dhe raporti i njeriut me atdheun, gjuhën dhe lirinë. Poezitë janë shkruar në kohë dhe vende të ndryshme të botës, nga Prishtina në Paris, nga Brukseli në Nju Jork, duke reflektuar përvojën ndërkombëtare dhe vizionin global të autorit.

Libri “Mantra” është pritur me vlerësime të larta edhe nga personalitete të njohura botërore të letërsisë dhe mendimit kritik.

Shkrimtarë, akademikë dhe studiues kanë theksuar se poezia e Jeton Kelmendit “hap një labirint mendjeje dhe zemre ku lexuesi humbet me kënaqësi”, ndërsa të tjerë e kanë cilësuar këtë vepër si “një dialog të thellë mes filozofisë dhe poezisë, ku fjala nuk kërkon përgjigje, por zgjon vetëdijen”.

Kritika ndërkombëtare ka vënë në pah universalitetin e temave dhe qartësinë e mendimit poetik, duke e renditur Kelmendin ndër zërat më përfaqësues të poezisë bashkëkohore evropiane.

Me botimin e “Mantra”, IWA Bogdani vazhdon misionin e saj për të promovuar letërsinë cilësore shqipe dhe autorët me ndikim ndërkombëtar. Ky libër nuk është vetëm një vëllim poezish, por një ftesë për reflektim të thellë, një udhëtim shpirtëror dhe intelektual që i flet njeriut modern, kudo që ndodhet.

A po i rikthehet publiku teatrit? Suksesi i shfaqjes “Bretkosa” duket se jep një përgjigje të qartë: po.
Shfaqja, e cila sonte luhet për herë të 150-të, ka shënuar një rekord të veçantë, duke dëshmuar interesin e jashtëzakonshëm të publikut për artin skenik. E veçanta e shfaqjes së sontme është se të gjitha biletat janë shitur dy ditë përpara shfaqjes, një fakt që rrallë shihet në skenën teatrale.
“Bretkosa” është cilësuar nga publiku dhe njohësit e teatrit si një nga shfaqjet më të mira të inskenuara në Kosovë, falë interpretimit të fuqishëm të aktorëve Ilir Tafa, Basri Shala, Valmir Krasniqi e Lum Veseli, mesazhit të drejtpërdrejtë dhe mënyrës se si arrin të komunikojë me spektatorin.
Pa komplikuar formën, shfaqja prek tema njerëzore dhe sociale, duke e mbajtur publikun të përfshirë nga fillimi deri në fund.
Suksesi i saj nuk matet vetëm me numrin e shfaqjeve apo biletat e shitura, por me faktin se “Bretkosa” po e rikthen teatrin në vëmendjen e publikut, duke krijuar një raport të ri mes skenës dhe shikuesit.
Në një kohë kur shpesh thuhet se teatri po humb audiencën, “Bretkosa” po dëshmon të kundërtën: kur ka cilësi, publiku vjen, mbush sallën dhe e kthen shfaqjen në një ngjarje.

Dita e sotme ishte afati i fundit për dorëzimin e ofertave për ankandin e Vilës Musolini, në vendpushimin bregdetar të Riccione në bregdetin Adriatik të Italisë.

Vila ishte rezidenca verore e ish-diktatorit fashist Benito Musolini (1883-1945).

Bashkia ka miratuar zyrtarisht dorëzimin e një oferte për ndërtesën historike, me qëllim sigurimin e pronësisë së një prej monumenteve më të çmuara të qytetit.

Fillimisht nuk dihej se sa oferta ishin dorëzuar pak para afatit. As nuk u dha ndonjë informacion në lidhje me çmimin e mundshëm.

Zarfet që përmbajnë ofertat nuk do të hapen deri në fund të janarit.

Vila është tashmë një qendër e jetës kulturore në Riccione, duke pritur ekspozita, projekte artistike dhe ngjarje, dhe është një atraksion i madh turistik, sipas autoritetit lokal.

“Pasi e menaxhuam vilën me kredi për dekada, kemi vendosur të investojmë në mënyrë që ajo të bëhet një trashëgimi për të gjithë qytetarët”, tha kryetarja e bashkisë së Riccione, Daniela Angelini.

“Vila Mussolini nuk është vetëm një ndërtesë me vlerë, por edhe pjesë e identitetit tonë, të cilën duhet ta mbrojmë dhe ta përmirësojmë”, deklaroi ajo.

Prona u ndërtua në stilin tipik të shtëpive të pushimit në bregdetin e Adriatikut rreth vitit 1890. Vila ndryshoi pronarë disa herë, derisa gruaja e Mussolinit, Rachele, e bleu atë në vitin 1934.

Festat e fundvitit sjellin një atmosferë të veçantë magjike, dhe disa qytete në botë shquhen për mënyrën e tyre të pabesueshme të zbukurimit dhe festimeve. Drita ngjyrash të ndezura, tregje festive, shfaqje muzikore dhe aktivitete të ndryshme e bëjnë çdo qytet të duket si një skenë e përsosur nga përrallat.

1. Vjena, Austri
Vjena është e njohur për tregjet e saj të Krishtlindjes që datojnë qindra vjet më parë. Sheshi i qytetit dhe rrugët kryesore janë të mbushura me llamba të bardha dhe dekorime festive, ndërsa këndet e kafeneve ofrojnë kakao të ngrohtë dhe ëmbëlsira tradicionale austriake.

2. Nju Jork, SHBA
Nju Jorku është simbol i festave luksoze, me pemën gjigande të Krishtlindjes në Rockefeller Center dhe dritat spektakolare të rrugës Fifth Avenue. Shfaqjet e vitrinave të dyqaneve janë një atraksion më vete për turistët dhe vendasit.

3. Pragë, Çeki
Praga në dimër duket si një qytet nga një përrallë. Tregjet e Krishtlindjes në Sheshin e Vjetër dhe dritat e qindra llambave krijojnë një atmosferë të ngrohtë dhe romantike, ndërsa muzika tradicionale dhe kafeja çeke e bëjnë përvojën edhe më të veçantë.

4. Kopenhagen, Danimarkë
Qyteti i vogël dhe mikpritës i Kopenhagenit shndërrohet në një vend magjik me tregjet e tij të Krishtlindjes, dekorime të ndritshme dhe parqet argëtuese të hapura për fëmijët. Atmosfera e qytetit e bën çdo vizitues të ndihet pjesë e një historie festive.

5. Berlini, Gjermani
Berlini ofron një kombinim unik të tregjeve të Krishtlindjes, shfaqjeve live dhe dritave të mahnitshme. Tregjet më të njohura janë në Alexanderplatz dhe Gendarmenmarkt, ku mund të shijoni produkte artizanale dhe specialitete gjermane.

Këto qytete jo vetëm që ofrojnë dekorime mahnitëse, por edhe përvojën e veçantë të festave, duke të bërë të ndihesh pjesë e një bote magjike. Festat e fundvitit janë koha kur drita dhe gëzimi bashkohen për të krijuar kujtime të paharrueshme.