Author: D.K.

OpenAI ka nisur implementimin e një sistemi të ri të parashikimit të moshës në të gjitha planet konsumatore të ChatGPT, me qëllim identifikimin më të saktë të përdoruesve që mund të jenë nën moshën 18 vjeç. Ky hap shënon një ndryshim të rëndësishëm nga mbështetja vetëm te mosha e vetëdeklaruar, drejt mekanizmave automatike që bazohen në sjelljen reale të përdoruesve.

Sipas OpenAI, sistemi i ri synon të aplikojë mbrojtjet e duhura për adoleshentët, ndërkohë që përdoruesit e rritur do të kenë një përvojë më pak të kufizuar. Zhvillimi vjen në një moment kur autoritetet rregullatore dhe ligjvënësit po rrisin presionin ndaj kompanive të inteligjencës artificiale për të garantuar siguri më të madhe për të miturit.

Modeli i parashikimit të moshës analizon një kombinim faktorësh, përfshirë kohëzgjatjen e ekzistencës së llogarisë, modelet e përdorimit, oraret e aktivitetit dhe çdo informacion mbi moshën që përdoruesi mund të ketë dhënë më parë. OpenAI thekson se kjo metodë i lejon platformës të vlerësojë moshën pa kërkuar vazhdimisht deklarime apo verifikime identiteti, duke shmangur ndërprerjet e shpeshta në përdorim.

Kompania e përshkruan këtë sistem si adaptiv dhe jo absolut. Në rastet kur sinjalet nuk janë të qarta, ChatGPT kalon automatikisht në një përvojë më të sigurt. Kur një llogari vlerësohet se i përket një të mituri, aplikohen kufizime shtesë për disa kategori përmbajtjeje që konsiderohen më të rrezikshme për adoleshentët. Këto përfshijnë dhunën grafike, përshkrime të vetëdëmtimit, role-play seksual ose të dhunshëm, sfida virale që mund të nxisin sjellje të rrezikshme, si dhe përmbajtje që promovon standarde ekstreme bukurie, dieta të pashëndetshme apo turpërim trupor.

OpenAI thotë se këto masa janë ndërtuar me ndihmën e ekspertëve të zhvillimit të fëmijëve, duke u bazuar në studime që tregojnë se adoleshentët kanë një perceptim ndryshe të rrezikut dhe kontroll më të ulët të impulseve krahasuar me të rriturit.

Kompania pranon se sistemet automatike mund të gabojnë. Përdoruesit që identifikohen gabimisht si nën 18 vjeç kanë mundësinë të rikthejnë qasjen e plotë përmes një procesi verifikimi të moshës, i cili realizohet përmes një kontrolli me selfie nga platforma Persona. Sipas OpenAI, ky proces është i shpejtë, i kthyeshëm dhe nuk kërkon ruajtje të përhershme të dokumenteve identifikuese, duke adresuar shqetësimet për privatësinë.

Sistemi i ri është pjesë e një strategjie më të gjerë të OpenAI për mbrojtjen e përdoruesve të rinj. Kohët e fundit, kompania ka prezantuar edhe mjete kontrolli prindëror, që u mundësojnë kujdestarëve të menaxhojnë përdorimin e ChatGPT nga adoleshentët, përfshirë orare të kufizuara përdorimi dhe sinjalizime në raste shqetësimi emocional. Paralelisht, OpenAI ka krijuar një këshill të jashtëm ekspertësh për të studiuar ndikimin e inteligjencës artificiale në shëndetin mendor dhe mirëqenien emocionale.

Zhvillimi vjen në një kohë kur OpenAI dhe kompani të tjera të fushës po përballen me vëzhgim të shtuar rregullator, përfshirë hetime nga Komisioni Federal i Tregtisë në SHBA dhe procese ligjore të lidhura me sigurinë e përdoruesve. OpenAI ka bërë të ditur se do të vazhdojë të përmirësojë modelin e parashikimit të moshës, duke monitoruar saktësinë dhe përpjekjet për të anashkaluar kufizimet.

Sistemi pritet të shtrihet edhe në Bashkimin Evropian në javët në vijim, në përputhje me kërkesat rregullatore rajonale. Ndërsa kompania e cilëson këtë përditësim si një hap të rëndësishëm, OpenAI thekson se ndërtimi i një inteligjence artificiale të ndjeshme ndaj moshës mbetet një proces i vazhdueshëm.

Joshja ndaj eksplorimit të hapësirës mbetet e fuqishme, veçanërisht për një president që kërkon me dëshpërim të lërë një trashëgimi pas vetes.

Nga: Philip Johnston 
Përkthimi: ATV

Askund në Tokë nuk ke më shumë siguri për të vënë në perspektivë ankthin modern sesa në Egjipt. Vizita ime e fundit te piramidat e Gizës ishte për t’u mahnitur si nga mrekullia e jashtëzakonshme inxhinierike, ashtu edhe nga lashtësia e tyre. Ne jemi më afër në kohë me Kleopatrën, faraonen e fundit e cila vdiq dy mijë vjet më parë, sesa ajo ishte me Kufunë, ndërtuesin e Piramidës së Madhe – e vetmja e mbijetuar e Shtatë Mrekullive të botës së lashtë. Përmasat e historisë që shfaqen aty janë marramendëse.

Kjo, padyshim, i bën të gjitha manovrat rreth kalimit të Robert Jenrickut te Reform-a, apo edhe përpjekjen e Donald Trumpit për të aneksuar Grenlandën, të duken si një gungë e vogël në rrugën e kohës. Me të vërtetë, nëse presidenti amerikan dëshiron të dijë se si duket me të vërtetë ngritja narcisiste, ai duhet të shkojë në Abu Simbel dhe të shohë statujat kolosale të Ramzesit II të gdhendura në shpatin e malit.

Ka qenë një udhëheqës që dinte si ta projektonte imazhin e tij dhe të manipulonte të vërtetën. Grekët e quajtën atë Ozimandia, dhe në poezinë e tij të madhe me të njëjtin emër, Shelley tall ambiciet e tij grandioze dhe përkohshmërinë e pushtetit. Trumpi është Ozimandia i sotëm, deri te “buzërrudhur dhe ftohtas ngërdheshur”.

Udhëtimi im në tokën antike të Egjiptit përkoi me vdekjen e Erich von Dänikenit, shkrimtarit populist që çoi para teorinë se piramidat u ndërtuan nga jashtëtokësorët. Në librin e tij Karrocat e zotave? [Chariots of the Gods?] ai sugjeroi se qytetërimi njerëzor është produkt i ndërhyrjes së qëllimshme nga jashtëtokësorët.

Teza e tij qendrore ishte se vizitorët “e hapësirës”, në kohët e lashta kishin kryer një “eksperiment shumimi” mbi banorët e Tokës, “derisa më në fund ata prodhuan një krijesë mjaftueshëm inteligjente që t’i barteshin rregullat e shoqërisë”.

Pyetja e tij “A ishte Zoti astronaut?” ushqeu dekada të tëra me teori konspirative të Epokës së Re, të përforcuara më pas nga interneti dhe rrjetet sociale. Ai mund të ekspozohej si diletant dhe mashtrues, por librat e tij vazhduan të pranoheshin nga një audiencë naive për të cilën ishte e pamundur për të besuar se egjiptianët e lashtë ishin në gjendje të bënin monumente të tilla.

Megjithatë, ideja absurde që jashtëtokësorët që zotërojnë mjetet teknologjike për të udhëtuar nëpër kozmos do të linin pas një grumbull gurësh dhe një gjuhë misterioze si provë të pranisë së tyre, nuk dukej se i shqetësonte besimtarët. As fakti që eksplorimi hapësinor është pafundësisht më pak i mundshëm sesa mijëra egjiptianë duke përdorur litarë dhe saja për të tërhequr blloqe masive guri në pozicion në Piramidën e Madhe – pa marrë parasysh se sa e jashtëzakonshme mund të duket ajo përpjekje për ne sot.

Vetëm në fantashkencë është e mundur të udhëtosh te ylli më i afërt. Në vitin 2012, sonda hapësinore Voyager 1 u bë objekti i parë i krijuar nga njeriu që doli nga Sistemi Diellor. Ajo u nis pothuajse 50 vjet më parë; megjithatë, më 15 nëntor të këtij viti do të jetë vetëm një ditë drite larg Tokës. Ylli më i afërt me një planet në orbitë që mund të mbajë jetë është më shumë se katër vjet drite larg.

Pra, do të kalojnë mijëra vjet para se çdo qenie, që mund të ndajë këtë univers me ne, të dëgjojë tingujt e Koncertit të Dytë të Brandenburgut të Bahut ose të përpiqet të gjejë kuptimin e vizatimeve të përfshira në të ashtuquajturin Regjistri i Artë që sonda mban.

Do të kishin menduar se, përballë pamundësisë së udhëtimeve në hapësirë, ne do t’i braktisnim ëndrrat tona dhe do të pranonim se nuk po shkojmë askund. Mbi të gjitha, janë 53 vjet nga ulja e fundit me ekuipazh në Hënë nga Apollo 17, një epokë të cilën ne, në mënyrë tepër optimiste, e pamë si fillimin e Epokës Hapësinore, por doli se ky ishte fundi i saj.

Por, tundimi mbetet i fuqishëm, veçanërisht për dikë që kërkon me dëshpërim të lërë një trashëgimi, pra Donald J. Trump. Para Krishtlindjes, ai lëshoi një urdhër ekzekutiv që udhëzonte NASA-n të çonte një njeri në Hënë deri në vitin 2028 – para se ai të përfundojë mandatet e tij të dytë.

Gjatë fundjavës, raketa e Sistemit të Lëshimit Hapësinor (SLS) dhe kapsula hapësinore Orion u zhvendosën nga Qendra Hapësinore Kenedi e NASA-s në platformën e nisjes. Ishte një kujtim i atyre ditëve të ngazëllyera në fund të viteve ‘60 dhe në fillim të viteve ‘70 të shekullit XX, kur raketat e mëdha Saturn ishin duke u vendosur në pozicion.

Artemisi II është planifikuar të niset muajin e ardhshëm, me katër anëtarë ekuipazhi në bord të cilët drejtohen drejt Hënës, megjithëse jo për të zbritur.

Ajo do të shërbejë, në vend të kësaj, për të vendosur themelet për një ulje hënore nga astronautët me misionin Artemis III, ndoshta vitin e ardhshëm. Pas kësaj, tetë ulje të tjera janë planifikuar për të ngritur një bazë të përhershme në Hënë, për eksperimentim shkencor dhe për t’u përdorur si trampolinë drejt Marsit.

A ka ndonjë kuptim në këtë dhe a mund të përballohet? Qëndrueshmëria e projektit u përmirësua paksa nga zhvillimi i mjeteve të ripërdorshme që çoi Kongresin e ShBA-së, vitin e kaluar, nën Trumpin, të financojë misionet nën një Ligj të madh e të bukur [One Big Beautiful Bill Act]. Por, gjithsesi do të kushtojë me miliarda.

Dhe, megjithëse do të jetë e jashtëzakonshme të shihet një herë tjetër njeriu duke ecur në sipërfaqen e fqinjit tonë më të afërt qiellor, a mund të justifikohet me të vërtetë kjo? Duke u kthyer te programi Apollo, mund të shihet sot si një aventurë e madhe, por ishte thellësisht e papëlqyeshme mes shumë amerikanëve për shkak të kostos.

Ai u motivua po aq nga politika e Luftës së Ftohtë sa edhe nga kërkimi për përparim shkencor. Në vitin 1962, presidenti John F. Kennedy caktoi objektivin për ta çuar njeriun në Hënë deri në fund të dekadës, kryesisht për t’i treguar Bashkimit Sovjetik se Perëndimi kapitalist mund të bënte atë që shteti sklerotik komunist do ta kishte të pamundur për ta arritur. Mbështetja e Trumpit për Artemisin është gjithashtu politike, pasi ai dëshiron të ketë avantazh ndaj Kinës e cila gjithashtu po planifikon misione me ekuipazh, megjithëse jo deri në vitin 2030.

Cilido qoftë arsyetimi – dhe nëse ndoshta do të ishte më mirë të shpenzoheshin paratë për një kurë për Alzheimerin – dëshira për t’u çliruar nga Toka mbetet e fortë. Deri më tani, nuk ka të njëjtin ndjesi entuziazmi rreth Artemisit si ajo që unë e kujtoj në fëmijë me Apollon.

Kur ajo niset muajin e ardhshëm (duke supozuar se kjo ndodh, duke pasur parasysh shumë defekte teknike me anijen hapësinore), presidenti Trump sigurisht do ta shfrytëzojë atë deri në maksimum. Megjithatë, a është një trampolinë drejt yjeve apo thjesht ëndrra e një njeriu mendjemadh? “Shihni ç’bëra! Dhe brenga ju hëngërt”!

Ndërsa miliona lojtarë në mbarë botën po presin me padurim premierën e lojës Grand Theft Auto VI në vjeshtën e vitit 2026 – projekti më ambicioz i industrisë së videolojërave – Rockstar Games ka treguar edhe njëherë anën njerëzore të saj.

E gjithë historia filloi me një apel publik nga Anthony Armstrong, një zhvillues nga Ubisoft Toronto, i cili përmes LinkedIn i është drejtuar drejtuesve të Rockstar‑it. Një anëtar i afërt i familjes së tij, i cili ka luftuar me kancerin për vite me radhë, ka marrë një parashikim jetësor prej vetëm disa muajsh – që do të thotë se ka pasur shumë pak shanse të përjetojë daljen zyrtare të GTA VI.

Armstrong kërkoi që t’i jepet familjarit të tij – një fans i devotshëm i kësaj serie video-lojërash – mundësia të shohë dhe të luajë pak nga loja para prezantimit zyrtar, duke respektuar të gjitha marrëveshjet e konfidencialitetit.

Falë mbështetjes së madhe nga komuniteti, postimi i tij arriti te njerëzit e duhur. Sipas informacioneve të fundit, Shtraus Zelnick, CEO i Take‑Two Interactive (kompania nënë e Rockstar‑it), e kontaktoi Armstrong‑in dhe i dha lajme të mira — dhe është arritur një marrëveshje për këtë mundësi të veçantë. Armstrong më pas fshiu postimin për të mbrojtur privatësinë e familjes së tij.

Ky nuk është rasti i parë kur Rockstar bën një gjest të tillë për ndonjë fan. Një situatë e ngjashme ishte edhe me Red Dead Redemption 2 në vitin 2018, kur një fan i sëmurë rëndë mori mundësinë të testojë lojën para daljes në shitje.

Kujtojmë se data zyrtare e daljes së GTA VI është planifikuar për nëntor 2026 për PlayStation 5 dhe Xbox Series X/S, ndërsa versioni për PC pritet të vijë pak më vonë. 

Një raport i ri që vjen nga burimet e zinxhirit të furnizimit të ETNews, thotë se Apple po planifikon të prezantojë panele të përparuara LTPO+ OLED me modelet e ardhshme iPhone 18 Pro dhe 18 Pro Max. Përveç natyrës së supozuar më efikase nga ana e energjisë të ekraneve LTPO+, ato do t’i lejojnë gjithashtu Apple të vendosë skanerin IR, të përdorur për Face ID, pas ekranit.

Për më tepër, disa njerëz të njohur me çështjen dyshojnë se Apple do ta zhvendosë edhe kamerën selfie pas ekranit pa bërë kompromis me cilësinë.

Është interesante se kjo do ta nxirrte prodhuesin kinez të paneleve BOE nga zinxhiri i furnizimit të Apple për modelet Pro, pasi vetëm LG dhe Samsung mund të prodhojnë ekrane LTPO+ OLED. Megjithatë, BOE mund të prodhojë ende panele për modelet jo-Pro. Raporti gjithashtu sugjeron që Apple do të përfshijë panele LTPO+ në M6 MacBook Pro të ridizajnuar.